Σάββατο, 12 Οκτωβρίου 2019

ας αρχίσουμε να ζωγραφίζουμε... όνειρα... (3 βίντεο και μια ταινία)







Νύχτωσε... είναι η ώρα, να σβήσουμε σκέψεις σκληρές και μνήμες που πονάνε... 

... ας αρχίσουμε να ζωγραφίζουμε... όνειρα... 




Καληνύχτα...όμορφη να είναι η Κυριακή σας...

Καλλιόπη




τα βίντεο εδώ... εδώ... κι εδώ...




η ταινία, εδώ...









ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.
Ο διαχειριστής του ιστολόγιου δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
● Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
● Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
● Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
● Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
● Επιπλέον σας τονίζουμε ότι το ιστολόγιο λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.

13 σχόλια:

  1. Αρχικά δηλώνω ότι "κείμαι πολύ μακράν του δύνασθαι ζωγραφίζειν¨" τουλάχιστον με χρώματα και καβαλέτα, ούτε καν σαν ερασιτέχνης ζωγράφος με κηρομπογιές.. όμως μπορώ να αναπολήσω το "όνειρο" με τα δικά μου χρώματα..αφού "μεταφερθώ" νοερά στον ιδεατό κόσμο, δλδ στην "ουτοπία"... ωστόσο αναρωτιέμαι αν υπάρχει ακόμη χώρος για να "φιλοτεχνηθεί" έστω και νοερά ένα όνειρο!!! πού χώρος για "όνειρο" πια, το "όνειρο" τροφοδοτείται από την ελπίδα...αλλά πού έχει εγκλωβιστεί η ελπίδα που απεγνωσμένα ψάχνουμε;;;
    μπορούμε να την "αντλήσουμε" από μέσα μας, όπως κάποτε; όχι αφού μέσα μας -τουλάχιστον στα δικά μου έγκατα- έχει εγκατασταθεί η απελπισία, το "σήμερα" δεν προοιωνίζει ότι στο "αύριο" θα αναβιώσει η ελπίδα...αλλά θα υπάρχει "αύριο"; το "αύριο " θεμελιώνεται στο "σήμερα", όπως το σήμερα καθορίζεται από το "χτες" (ουδ'αν το μη ον ποιήσαι τι ούτε υπό του μη όντος γένοιτο αν τι" Ξενοκράτης... όμως το αύριο είν' ένα ψέμα, "tomorrow is a lie" μας το λέει τόσο μελωδικά η Λάρα Φαμπιάν...-κάτι θα ξέρει ο στιχουργός δεν μπορεί-.. καλή σου νύχτα Πόπη, εύχομαι στην "αγκαλιά" του Μορφέα να βρεις τα πιο φωτεινά χρώματα να χρωματίσεις τα όνειρά σου!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Katerina, χωρίς να αλλάξω ούτε κόμμα σ' αυτά που έγραψες, παλεύω με νύχια και με δόντια για να μην παραδοθώ στην απόλυτη απελπισία μέσα από αυτά που ζούμε, και κυρίως με την γνώση των όσων έρχονται.

      Οι καλημέρες και οι καληνύχτες μου, γίνονται πρώτα η δική μου ανάσα και δύναμη για να συνεχίζω, κι ένας τρόπος να περάσω μια στάλα αισιοδοξία και σ' όσους με διαβάζουν...
      Συνεχίζω να χρωματίζω στο γκρι της ζωής μας, για να μην παραδοθώ σ' αυτό...
      Συνεχίζω να βλέπω τη ζωή μέσα από τις απλές της στιγμές... μέσα από την ομορφιά της φύσης, μέσα από ένα χαμόγελο, μια καλημέρα που θα μου πουν οι φίλοι και οι άγνωστοι, μέσα δυο παιδικά αθώα μάτια... μέσα από την λατρεμένη μου θάλασσα... μέσα από ένα άγγιγμα, ένα φιλί... ένα χάδι...

      Ουτοπική; Ίσως... αυτό όμως με κάνει να πάω ένα βήμα παραπέρα... αυτό με κάνει να έχω ξεπεράσει πολύ δύσκολες καταστάσεις και να υπάρχω σε πείσμα της ίδιας της ζωής...

      Να είσαι καλά...και να ονειρεύεσαι..

      Διαγραφή
    2. Ουτε κι εγω ..δυνασθαι ζωγραφιζειν ιχνογραφιζειν κι απ' αυτο, αλλα βλεπω κατι ονειρα.
      Εχθες ειδα οτι ημουν σ ενα ψηλο χιονισμενο βραχο στην Αρκτικη εχασα την ισοροπια μου κι επεσα στην θαλασσα κι εκανα ενα μακροβουτι και βγηκα καπου στην ανατολικη αττικη και μετα βγηκα στη στερια να στεγνωσω.

      Διαγραφή
    3. πετροβασιλη εμενα που μου τελειωσαν οι μπογιες, θ αρπαξω τα κουμπουρια και....... ουαι κι αλλοιμονο.......χαχαχαχαχαχαχα.....ξανθοπουλου

      Διαγραφή
    4. Ρε 4.07, μην πετάγεσαι σαν ... πορδοβούλωμα, εκεί που δεν σε σπέρνουν.

      Διαγραφή
    5. Αν και μου έχουν ξεμείνει κάποιες μπογιές από το καλοκαίρι, που έφτιαξα την σαλοτραπεζαρία, καλλίτερα να μην σου τις δώσω... σε προτιμώ με ... κουμπούρια...

      Διαγραφή
  2. Πόπη, γλυκειά μου, φαίνεται το αισιόδοξο μήνυμα που προσπαθείς να στείλεις, δίνοντας χρώμα και φως σε κάποιες αναφορές σου και σε άλλες πυροβολώντας τα τεκταινόμενα, συμφωνείς ή όχι βάζεις τη δική σου πινελιά που άλλους εκνευρίζει κι άλλους τέρπει -τους περισσότερους διαθέτοντας τον κοινόν νουν- επιβεβαιώνεις όλα όσα αυτοί σκέφτονται..και σ'εμένα ανοίγεις μια χαραμάδα αισιοδοξίας, αποτελείς, κατά κάποιον τρόπο, το εφαλτήριο της ανάγκης να αγωνιστώ για τις αξίες μου, για τα ιδανικά μου, για τα πιστεύω μου..έρχονται όμως κάποιες στιγμές που ενστερνίζομαι τους στίχους του Λόρκα από το ποίημα "έσβησε τ όνειρο για πάντα" : είναι τ΄όνειρο απέραντο; η ομίχλη το κρατάει κι η ομίχλη δεν είν' άλλο παρά η κούραση μόνο του χιονιού"! λέει λοιπόν ο ποιητής ότι το όνειρο κάποτε λυώνει...δεν υπάρχει πια... και κάτι τέτοιες στιγμές "βουλιάζω", έχω την αίσθηση ότι μεταφέρομαι σε μια άλλη διάσταση ζωής, όπου δε νιώθεις, δε σκέφτεσαι στην ουσία δεν υπάρχεις... είναι άραγε η διάσταση της ανυπαρξίας;;; κι όμως κάποτε η ζψή μου ήταν ένα "χαμόγελο"!!! κάποτε...να είσαι καλά που μας αφυπνίζεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Katerina, άσε τον Λόρκα και πιάσε... ΝΙΚΟ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ...
      "Να πεθαίνεις κάθε μέρα. Να γεννιέσαι κάθε μέρα. Ν’ αρνιέσαι ό,τι έχεις κάθε μέρα."

      "Πρέπει να χτυπούμε, να χτυπούμε τη μοίρα μας, ως ν’ ανοίξουμε πόρτα, να γλιτώσουμε!"

      Προσωπικά, εφαρμόζω αυτά ... :
      1. "Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύομαι! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι."

      και

      2. "Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: «Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε;» Πολέμα!"

      Μην αφήνεσαι να βουλιάζεις... έχουμε δουλειά να κάνουμε, Katerina...

      Διαγραφή
  3. Πόσο δίκιο έχεις, μακάρι να υπήρχαν κι άλλες φωνές σαν τη δική σου... να ηχούσαν στις συνειδήσεις του Έλληνα έστω και σαν ....απόηχος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όσοι διαβάζουν το blog μου, κι αν μέσα τους υπάρχει λίγη ΠΑΤΡΙΔΑ, ας ξυπνήσουν... αυτό το ελάχιστο μπορώ να κάνω από τη δική μου πλευρά.
      Κι αν έρθει η ώρα της αναμέτρησης, να μπορώ να σταθώ όρθια και να πολεμήσω τον εχθρό...
      Ο καθένας μας Κατερίνα, δίνει λογαριασμό στην συνείδησή του και στον Θεό... σε κανέναν άλλον...
      ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΕΣ, ΘΑ ΚΡΙΘΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ, ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΠΕΡΤΑΤΟ ΚΡΙΤΗ.

      Διαγραφή
  4. Και πως θα πολεμησετε τον εχθρο;
    Με πολυ μπλα,μπλα,μπλα,μπλα μπλα μπλα;
    Δεν γνωριζετε καν ποιος ειναι ο εχθρος γι αυτο και αυτη η χώρας βρισκεται σε κανονα μιας και οι Ελληνες ξεχασαν τον Χριστο.
    Δεν πειραζει ομως.Θα τον ξαναθυμηθειτε.
    Θα φατε το..."χαστουκακι"των ριχτερ,ααααα μην ανυσηχειτε,δεν θα σας σκοτωσει απλα θα σας ταρακουνησει αρκετα πιανοντας πατο βλεπωντας πως τα οικοδομηματα που φτιαχνατε εγιναν ερειπια,ουτως ωστε να ξαναεπιστρεψετε στις βασεις σας και στα χωρια σας .
    Αφου λοιπων θα σκοτωνεστε για μια πατατα -τροφη γιοκ- θα ζητησετε και το ελεος του.Θα τον ξαναθυμηθειτε.
    Μην στεναχωριεστε κυριες μου,μα ολοι θα παρουμε.
    Πεινα,φτωχεια,και ......να παρακαλαμε να εχουμε τουλαχιστων στεγη.Ας ειναι και δυο κομματια απο λαμαρινες.
    Αναμενωμεν ...
    Θα δειτε που θα συναντιωμαστε στις εκκλησιες ολοι μαζι,και δωστου οι μετανοιες,οι εξομολογησεις,η νηστειες,οι εσπερινοι...........μονο τοτε θα μας λυπηθει και θα μας ελεησει.
    Τωρα μας εχει παραδωσει στα χερια του σατανα.
    Γι αυτον δουλεψαμε,αυτον υπηρετησαμε.
    Τον Χριστο τον ξεχασαμε.Μας ξεχασε και αυτος.Μην περιμενουμε ευημερια;;;
    Γαμησακι απο τους λαθρο,και σφαξιμο.
    Θελουμε να εχουμε και προστασια;
    Ο διαβολος μας"προστατευει".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αδελφέ, Κακά τα Ψέματα. Όσο κι αν συναντιόμαστε στις εκκλησίες όλοι μαζί και δώστου οι μετάνοιες, οι εξομολογήσεις, οι νηστείες, οι εσπερινοί...ΑΝ ΔΕΝ ΜΕΤΑΝΟΉΣΟΥΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΆ δε θα μας λυπηθεί και δε θα μας ελεήσει.

    ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ (ΟΣΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ Ο ΣΥΡΟΣ)

    Στρέψε το αυτί σου στη δέησή μου, και συγχώρησέ μου όλες τις αμαρτίες που ως άνθρωπος έπραξα, επειδή νικήθηκα από την προαίρεσή μου. Διότι ζητώ ανάπαυση και δεν βρίσκω, επειδή η συνείδησή μου είναι μολυσμένη· αλλά ούτε ειρήνη υπάρχει μέσα μου εξαιτίας του πλήθους των αμαρτιών μου.

    Άκουσε, Κύριε, μια καρδιά που κράζει σ’ εσένα με πόνο, και μην προσέξεις στα φαύλα έργα μου, αλλά ρίξε στοργικά το βλέμμα σου στον πόνο της ψυχής μου, και σπεύσε γρήγορα να θεραπεύσεις εμένα που είμαι τραυματισμένος φοβερά, και δος μου καιρό να συνέλθω, σύμφωνα με τη χάρη της φιλανθρωπίας σου, και ελευθέρωσέ με από τα αισχρότατα έργα μου, και μη μου ανταποδώσεις αντάξια με τα έργα που έπραξα, για να μην απολεσθώ εντελώς και στερηθώ από κάθε προθυμία και από κάθε σκέψη να διορθώσω τον εαυτό μου.
    Πέφτω λοιπόν και γονατίζω στην ευσπλαχνία σου, για να ελεήσεις εμένα που είμαι ριγμένος στη γη από την καταδίκη των έργων μου.Επανάφερέ με, Δέσποτα, εμένα που κατέχομαι αιχμάλωτος από τις πράξεις μου και σφίγγομαι σαν να είμαι δεμένος με αλυσίδα· διότι μόνο εσύ ξέρεις να ελευθερώνεις εκείνους που είναι δεμένοι, και να θεραπεύεις τα αφανή τραύματα, που μόνο εσύ τα ξέρεις καλά, ως γνώστης των κρυφών. Διότι σε όσα πάθη αμαρτιών υπάρχουν σ’ εμένα, σε όλα σε βρίσκω να είσαι γιατρός εκείνων που είναι άρρωστοι, να είσαι πόρτα εκείνων που κλαίνε έξω, να είσαι λυτρωτής εκείνων που οδηγούνται στην αιχμαλωσία, να συγκρατείς συνεχώς το χέρι σου και να μην αφήνεις να ξεσπάσει η οργή σου, που είναι ετοιμασμένη για τους αμαρτωλούς, αλλά χάρη στην πολλή σου φιλανθρωπία σε βρίσκω να δίνεις σ’ εμάς καιρό να συνέλθουμε· διότι εσύ είσαι ο γρήγορος σε ευσπλαχνία και βραδύς σε τιμωρία. Θέλησε λοιπόν να απλώσεις το χέρι σου σ’ εμένα και να με ανασηκώσεις από το βόρβορο των αμαρτιών μου, εσύ που δεν χαίρεσαι με την απώλεια του ανθρώπου, και δεν αποστρέφεις το πρόσωπο από εκείνον που ατενίζει σ’ εσένα με δάκρυα.

    Άκουσε, Κύριε, τη φωνή του δούλου σου που κράζει σ’ εσένα, και φανέρωσε το πρόσωπό σου σ’ εμένα τον σκοτισμένο, και φώτισέ με με την παρουσία του Αγίου Πνεύματος, και χάρισε σ’ εμένα τον αχρείο προθυμία, και μετάτρεψε, Κύριε, το θρήνο μου σε χαρά, και ξέσχισε το σάκκο του πένθους μου, και ζώσε με ολόγυρα με ευφροσύνη, και ας ανοιχθεί η πόρτα της βασιλείας σου, για να μπω σ’ αυτή και να δοξάζω το πανάγιο όνομά σου, του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

    Φιλάνθρωπε Ιησού Χριστέ, ο Θεός μου, σε ικετεύω, έχοντας εμπιστοσύνη στην ευσπλαχνία σου, μη με τοποθετήσεις στα αριστερά σου, μαζί με τα ερίφια που σε παρόργισαν, ούτε να μου πεις, «Αλήθεια σου λέω, δεν σε ξέρω», αλλά δος μου, σύμφωνα με την καλοσύνη σου, αδιάκοπο κλάμα, και κατάνυξη, και ταπείνωση στην καρδιά μου, και εξάγνισέ την με το φόβο σου, με τη μετάληψη των ζωοποιών σου αχράντων μυστηρίων, για να γίνει ναός της χάρης σου· διότι, αν και είμαι πάρα πολύ αμαρτωλός και ανάξιος, όμως χτυπώ αδιάκοπα στην πόρτα σου, και αν και είμαι ράθυμος και οκνηρός, και καταφρονώ τη σωτηρία μου, όμως βαδίζω στο δρόμο σου. Σώσε με, χάρη στο έλεός σου, διότι είσαι αγαθός για όλους, Κύριε, και η ευσπλαχνία σου απλώνεται επάνω σε όλα τα έργα σου, και δική σου είναι η δόξα, στους αιώνες. Αμήν.

    https://www.ekklisiaonline.gr/proseyxes/prosefchi-metanias-%E1%BD%85sios-%E1%BC%90frem-%E1%BD%81-syros/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. 11,08 ΑΝΤΕ ΚΑΝΕ ΤΟΥΜΠΕς ΚΙ ΕΣΥ ....μας τα πρηξες.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή

ΠΕΣΤΕ ΜΑΣ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΜΗΝ ΜΕΝΕΤΕ ΣΙΩΠΗΛΌΙ