Κυριακή, 31 Μαρτίου 2019

Πόσο σε λυπάμαι, Μυρσίνη... (βίντεο)







Γράφει η Καλλιόπη Σουφλή



Αν περνούσε δίπλα μου, δεν θα γύριζα να την κοιτάξω....

Ίσως και να ήταν από τα πρόσωπα  που ακόμα και η "καλημέρα" της, να μου ήταν από αδιάφορη έως θλιβερή...


Ξέρεις, σαν αυτές τις φιγούρες, που σέρνουν πίσω τους μια αποτυχία ζωής, που ίσως να μην είναι ολάκερη δική της ευθύνη... ίσως να έχουν κι άλλοι μερίδιο...


Οίκτος;
Ναι... ΟΙΚΤΟΣ.
Κι ας μην ξέρω την ζωή της...


Βλέπεις, υπάρχει κι αυτό το είδος των ανθρώπων που σε γεμίζουν οίκτο και "κάτι άλλο"


Κι αν δεν είχε γίνει ευρέως γνωστή λόγω πολιτικής επιλογής να κατέλθει ως υποψήφια ευρωβουλευτής, θα σταματούσα στο "οίκτος"... δεν θα έψαχνα το "κάτι άλλο"...


Όταν όμως έμαθα ποιά ήταν, άρχιζε αυτό το "κάτι άλλο" να παίρνει σάρκα και οστά...


Η ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΑΡΩΣ ΛΟΪΖΟΥ....
Ιδίως του Μάνου...


Του Μάνου της νιότης μου.... του Μάνου των ονείρων μου... του Μάνου της "ΕΥΔΟΚΙΑΣ"*....


Το μόνο ζεϊμπέκικο που χόρευα και χανόμουν... βουτιά στην ψυχή και στης ζωής μου τις κλειστές πόρτες... αυτές που μόνον εγώ γνώριζα όλα τα μυστικά, τα ειπωμένα και τ' ανείπωτα... αυτά που ήταν στιγμές ζωής, εικόνες ευτυχίας και δυστυχίας... στιγμές που όλοι κουβαλάμε μέσα μας, ανάλογα με τον δρόμο που μας χάραξε η μοίρα και οι επιλογές μας...


Κι όταν το χόρευα, ένοιωθα πως πετούσα... πως έφευγε η ψυχή από μέσα μου κι αναζητούσε τον Θεό στο απέραντο σύμπαν...



Δεν ήταν χορός για μένα... δεν ήταν ποτέ αυτό που λέμε "μαγκιά" κι επίδειξη...



Είναι το παράπονο της ψυχής, που δεν προσαρμόστηκε ποτέ στους πολλούς... είναι η απελπισία της ζωής... 


Και δεν υπάρχει πιο μαγικό σκηνικό, από το να χορεύεις μόνον για σένα... 



Ήταν μυσταγωγία στ' ανώτερα μονοπάτια της ύπαρξής μου... και σ΄αυτά τα μονοπάτια, δεν υπήρχε κανείς γύρω μου, εκτός απ' την ψυχή και τον Δημιουργό του Σύμπαντος... η στιγμή της γέννησης και του θανάτου στο αέναο σύμπαν που οι ψυχές ποτέ δεν πεθαίνουν...
Αρχέγονος Ελληνικός Ύμνος...  



Όσοι έχουν χορέψει μ' αυτόν τον μυσταγωγικό τρόπο, καταλαβαίνουν τι εννοώ... 



Σ' αυτή τη σύνθεση, ο Μάνος Λοϊζος, κατάφερε να βάλει όλη την Ελλάδα... ολάκερη την Ιστορία, τον Πολιτισμό, τις Παραδόσεις της, το πανάρχαιο Φιλότιμο της, τα σύμβολά της και το Παγκόσμιο Φως της...


Κοιτάζοντας τις φωτογραφίες της Μυρσίνης Λοϊζου, ανακάλυπτα αυτό το "κάτι άλλο" κι άρχισα να το μορφοποιώ...


Ανθρώπινα ξεχωρίζεις κάποιους ανθρώπους που με τις δημιουργίες τους, κρατούν μια ξεχωριστή θέση στη ζωή σου... κι ας μην τους γνώρισες ποτέ...  


Στη νιότη μας, πολλά τραγούδια του Μάνου Λοϊζου, έβαλαν λιθάρι  ζωής...  έγραψαν μέσα μας... πορεύτηκαν μαζί μας στα χρόνια που ήρθαν... ταυτίστηκαν και έγιναν ένα μαζί μας, στις συναντήσεις με φίλους... στις στιγμές της χαράς  και της λύπης μας...


Κι ήρθε η Μυρσίνη του Μάνου, και τα πήρε όλα παραμάζωμα...


Η Μυρσίνη που πορεύθηκε στη ζωή της σαν ... κόρη του Μάνου Λοϊζου και ποτέ σαν ΜΥΡΣΙΝΗ μόνη της ...


Πορεύτηκε σαν Μυρσίνη του Μάνου και της Μάρως Λοϊζου**, αλλά ποτέ δεν άγγιξε κάτι απ' τις δικές τους δημιουργίες σε βάθος... κράτησε μόνο τα διάσημα ονόματα των γεννητόρων της...




Δεν έκτισε ποτέ τη δική της προσωπικότητα... αρκέστηκε να είναι η σκιά των γονιών της... να απομυζά σαν ζόμπι το αίμα που ο Μάνος και η Μάρω, έβαζαν στις δημιουργίες τους...


Γιατί ο πραγματικός καλλιτέχνης, βάζει αίμα απ' την ψυχή του σε κάθε του δημιουργία...


Αυτό στέγνωσε η Μυρσίνη του Μάνου και της Μάρως απ' τους γονείς της, σ' όλα τα χρόνια της ζωής της... 
Το αίμα τους...
Κι αυτό την συνέθλιψε... 




Αυτό χρησιμοποιούσε για να περιφέρει το σαρκίο της... γιατί την ψυχή της, δεν ξέρω και δεν μ' ενδιαφέρει να μάθω πότε την έχασε... ίσως τότε που ήταν παιδί και  που πολλοί την πλησίαζαν  για να έχουν την εύνοιά της, στους διάσημους γονείς της.

 
Αυτό ήταν το "κάτι άλλο", που είδα στην Μυρσίνη... και στο βάθος, ένα παιδί που ποτέ δεν μπόρεσε να ξεφύγει από βαριά κληρονομιά του πατέρα της και της μητέρας της...


Κι ίσως ο μόνος τρόπος για να αμυνθεί, ήταν να  χρησιμοποιήσει τη δόξα τους και ... να τους τσαλακώσει με τις επιλογές της ζωής της...


Πόσο σε λυπάμαι, Μυρσίνη...


Τα φώτα της επικαιρότητας, τόσα χρόνια στάθηκαν μακρυά από εσένα...  κι όταν έπεσαν πάνω σου, έβγαλαν το πρόσωπο μιας μαινάδας, που μισεί τον συνάνθρωπο και  που μόνο στο περιθώριο θα μπορούσε να ζήσει... ποτέ στο προσκήνιο... ούτε καν σε τριτοκλασάτους ρόλους... ούτε καν κομπάρσος...


Απλά, ένα όνομα... η Μυρσίνη του Μάνου και της Μάρως Λοϊζου... και κυρίως του Μάνου...


Κι ίσως είναι πολύ αργά, για να γίνεις... ΕΥ - ΔΟΚΙΑ... ***


Όταν τα φώτα της ράμπας σβήσουν, θα επιστρέψεις στα... ματωμένα σκοτάδια σου...


Πόσο σε λυπάμαι, Μυρσίνη...

 

Καλλιόπη Σουφλή





 *Κατά τον Ηρόδοτο, η λέξη "Ζεμπέκος" παράγεται από την αρχαία Θρακική λέξη

Ο χορευτής με απλωμένα τα χέρια και με βήματα κυκλικά μιμείται τον αετο οταν πετα γλιστρωντας στον ουρανό, και φυσικά ο αετός είναι το Σύμβολο του Δία!!!

Καταγωγή

Ο χορός αντλεί την καταγωγή του από εξισλαμισμένους Ζεϊμπέκους.

Οι Ζεϊμπέκοι ως ιδιαίτερη μειονότητα του πληθυσμού της Προύσας, του Αϊδινίου και της Ερυθραίας της Μικράς Ασίας, επονομαζόμενοι και «ιππότες των όρεων», ήσαν υπό διωγμό εξαιτίας της παραβατικής συμπεριφοράς τους.

Κατά τον Ηρόδοτο, η λέξη Ζεμπέκος παράγεται από την αρχαία Θρακική λέξη μπούκο που προερχόμενη από την φρυγική λέξη βέκος σημαίνει βούκα=μπουκιά η οποία με πρώτο συνθετικό την κλητική του Ζεύς, Ζευ, παράγει τη λέξη Ζεϊμπέκηδες, επίσης θεωρεί ότι συμβολίζει κατά κάποιο τρόπο μια αναζήτηση για την ένωση του πνεύματος με το σώμα, του θεού με τον άνθρωπο και χορευόταν στην απώτερη αρχαιότητα προς τιμήν της Κυβέλης της μητέρας θεάς. 

Κατά τον λαογράφο και συγγραφέα Θάνο Βελλούδιο η λέξη Ζεϊμπέκικος προέρχεται κατά το πρώτο συνθετικό από την φρυγική λέξη Ζεϋ εκ του Ζευς που συμβολίζει το πνεύμα και κατά το δεύτερο από τη λέξη μπέκος ή βέκος που σημαίνει άρτος και συμβολίζει το σώμα.

Ο ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης σε μια συνομιλία του με τον ρεμπέτη Τάκη Μπίνη έχει υποστηρίξει ότι «οι Ζεϊμπέκηδες ήταν Έλληνες κυρίως από την Μακεδονία και αλλού και Θρακιώτες, που ακολούθησαν τον Μέγα Αλέξανδρο στην εκστρατεία του στα βάθη της Ασίας.

Τους ονόμαζαν Ζεϊμπέκια δηλαδή ζωέμπορους και Μακελάρηδες γιατί έσφαζαν ζώα και τα πουλούσαν.

Στο πέρασμα των χρόνων θέλησαν να απαθανατίσουν τον ηρωισμό τους και να διατηρήσουν τις τους παραδόσεις και έτσι δημιούργησαν αυτόν το χορό το ζεϊμπέκικο, που τον χόρευαν ένας ένας με σπαθιά στα χέρια και πότε πότε και στο στόμα: βγάζοντας μουγκρητά ή αλαλαγμούς, σαν τα σημερινά όπα, άλα, γιάλα και διάφορα άλλα.


Σύμφωνα με άλλες θεωρίες ο χορός πρόκειται για κατεξοχήν αρχαίο ελληνικό - θρακικό που τον μετέφεραν και τον διέδωσαν στην Ασία οι αρχαίοι Αργείοι-Θράκες, όταν ίδρυσαν αποικία στις Τράλλεις (Αϊδίνιο) της Μικράς Ασίας (σημερινό Αϊδίνιο).

Ο Σίμων Καράς υποστήριζε πως ο χορός είχε κληρονομιά αρχαιοελληνική (ρυθμική - χορευτική) αφού το ρυθμικό τους σχήμα των 9 χρόνων διαφαίνεται στις ωδές της Λεσβίας Σαπφούς.

 

** Μάρω Λοϊζου, η αρχόντισσα της  παιδικής λογοτεχνιας (εδώ)


*** ΕΥ = επίρρημα ως πρόθεμα, που σημαίνει "καλός" (π.χ. ευτυχία, ευαγγελίζομαι) και ουσιαστικό (το δίκαιο, το ορθό). 
ΔΟΚΩ (ΔΟΚΕΩ - ΔΟΚΩ = προσδοκώ, εύχομαι, ελπίζω, οραματίζομαι...)

Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία






ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.
Ο διαχειριστής του ιστολόγιου δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
● Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
● Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
● Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
● Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
● Επιπλέον σας τονίζουμε ότι το ιστολόγιο λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.

16 σχόλια:

  1. Ασύλληπτη πρόκληση από Σκόπια με έκδοση μανιφέστου αλυτρωτισμού: «Οι Ελληνες έχουν κλέψει όλη την αρχαία κληρονομιά»

    Ασύλληπτη πρόκληση από Σκοπιανό καθηγητή βυζαντινολογίας ο οποίος προχώρησε στην έκδοση μανιφέστου αλυτρωτισμού με τίτλο «Με την ιδιοποίηση του Βυζαντίου, οι Ελληνες κλέβουν και όλη την αρχαία κληρονομιά»

    "Κατά τη δημιουργία ενός κράτους, οι ιδρυτές του πάντοτε θέλουν να το συνδέουν με κάποιον ισχυρό που να τους εκφράζει και τον παρουσιάζουν ως πρόγονο, είτε σε σχέση με την επικράτεια, είτε με τις παραδόσεις" αναφέρει το δημοσίευμα.

    Και συνεχίζει:

    "Αυτό έκανε η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία τον 1ο αιώνα π.Χ. που αναδύθηκε ως νέα παγκόσμια δύναμη σε βάρος της εξασθενημένης τότε Μακεδονίας μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

    Η πολιτική των Ρωμαίων

    Οπως είναι γνωστό, οι στρατηγοί του διάσημου στρατιωτικού ηγέτη απέτυχαν να διατηρήσουν το μεγαλύτερο και ισχυρότερο κράτος στην αρχαιότητα – τη Μακεδονία.

    Πολεμώντας μεταξύ τους, μοιράστηκαν το έδαφος της Μακεδονίας σε αρκετές χώρες που σταδιακά έχασαν τη δύναμη και αυτό ήταν ένα στοιχείο που χρησιμοποίησε η Ρώμη για να τους νικήσει εύκολα.

    Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, κατευθυνόμενη πρώτα προς τη Δύση και φθάνοντας στα αγγλικά νησιά, στράφηκε μετά προς την Ανατολή και ξεκίνησε από τον δρόμο που άνοιξε ο Μέγας Αλέξανδρος.

    «Οταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατέκτησε τη Μακεδονία, για να την υποτάξει, τη χώρισε σε τέσσερις περιφέρειες. Απαγόρευσε στις περιφέρειες να επικοινωνούν γλωσσικά και εμπορικά μεταξύ τους καθώς και τους συζυγικούς δεσμούς.

    «Απαγόρευσαν τη μακεδονική γλώσσα»

    Οι Ρωμαίοι απαγόρευσαν τη μακεδονική γλώσσα (ο σκοπιανός καθηγητής προφανώς εννοεί την ελληνική γλώσσα γιατί δεν υπήρχε καμία ‘μακεδονική’), επιβάλλοντας τη λατινική.

    Οι Μακεδόνες προσπάθησαν να εξεγερθούν αλλά απέτυχαν», σημειώνει ο Δρ Αλεξάνταρ Ατανασόφσκι, καθηγητής βυζαντινολογίας στο τμήμα Ιστορίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κυρίλλου και Μεθοδίου των Σκοπίων.

    Μετά 20 χρόνια η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατάργησε αυτές τις περιοχές και κήρυξε τη Μακεδονία επαρχία της.

    Οι ρωμαίοι άρχοντες, σύμφωνα με τον Ατανασόφσκι, χειρίστηκαν επιδέξια τον μακεδονικό πληθυσμό παραπλανώντας τον ότι εκπροσωπούν την ιδέα του Αλεξάνδρου της Μακεδονίας και ότι θα εκπληρώσουν το όνειρό του για την κατάκτηση της Περσίας.

    Η χειραγώγηση από τους ρωμαίους αυτοκράτορες

    Μέρος της χειραγώγησης που ασκούσαν οι ρωμαίοι αυτοκράτορες ήταν οι γιορτές τις οποίες αφιέρωναν στον μακεδόνα ηγεμόνα. Οι Ρωμαίοι γιόρταζαν τα γενέθλια του Αλεξάνδρου και την ημέρα του θανάτου του διοργάνωναν αγώνες προς τιμήν του και αυτά έκαναν τους Μακεδόνες να αποδεχθούν τους Ρωμαίους ως κληρονόμους του Αλεξάνδρου της Μακεδονίας. Και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να αφομοιωθούν από τους Ρωμαίους.

    Ο καθηγητής Ατανασόφσκι αναφέρεται στη συνέχεια στους αυτοκράτορες του Βυζαντίου και τονίζει ότι όλοι είχαν τον τίτλο του Ρωμαίου Αυτοκράτορα αν και πολλοί δεν είχαν πάει ποτέ στη Ρώμη.

    Ο ίδιος τονίζει ότι οι Βυζαντινοί είχαν αναγνωρίσει το βουλγαρικό κράτος κατά τον μεσαίωνα «και το έκαναν σκόπιμα αυτό για να μην αναστήσουν τη μνήμη της αρχαίας Μακεδονίας, αλλά να διατηρήσουν την άποψη ότι το Βυζάντιο ήταν κληρονόμος της αρχαίας Μακεδονίας».

    «Η Ελλάδα δίνει πολλά χρήματα για προπαγάνδα»

    Τη βυζαντινή διπλωματία, σύμφωνα με τον καθηγητή των Σκοπίων, την κληρονόμησαν οι Ελληνες.

    Ο Ατανασόφσκι λέει ότι οι Ελληνες υιοθέτησαν το Βυζάντιο ως δικό τους και κατά συνέπεια όλη την αρχαία κληρονομιά, την αρχαία λογοτεχνία, την αρχαία φιλοσοφία και κατάφεραν να ανατρέψουν τη Μακεδονία.

    Αν και στα ιστορικά αρχεία αναφέρεται ως Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, οι Ελληνες κάνουν την εξίσωση μεταξύ Ρωμαίων και Ελλήνων, που σύμφωνα με τον καθηγητή είναι ανακριβής.

    Ο Ατανασόφσκι λέει ότι η Ελλάδα δίνει πολλά χρήματα για να διαδώσει την κατασκευασμένη ιστορία της σε όλον τον κόσμο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μέχρι το 1992 είναι αξιολύπητοι.Μετά την πτώση του καθεστώτος γελοίοι.Η ενημέρωση είναι ελεύθερη.

      Για να είμαστε δίκαιοι όμως στην ίδια παράκρουση βρίσκονται όλοι οι γείτονές μας.Είναι σκληρό να σου εμφανίζει ,συνεχώς, η γη έναν πολιτισμό που η μοναδική σχέση που έχεις μαζί του είναι πως τον καταπάτησες,τον κατέστρεψες.
      Οι Αλβανοί την έχουν δει Ηπειρώτες,οι Σκοπιανοί Μακεδόνες,οι Βουλγαροι Θράκες και οι Τούρκοι Τρώες...(α! και οι εβραίοι Κρήτες...) .
      .......

      Διαγραφή
  2. ΟΠΟΙΑ ΠΕΤΡΑ ΚΙ ΑΝ ΣΗΚΩΣΕΙΣ... εμείς είμαστε από κάτω... Η «αγγλική» λέξη STOP είναι.... κι αυτή ΕΛΛΗΝΙΚΗ...!!


    Από τη Μηχανή του Χρόνου": Κατά τον σπουδαίο Βρετανό γλωσσολόγο, ακαδημαϊκό και συγγραφέα της «Εγκυκλοπαίδειας της Αγγλικής Γλώσσας του Κέιμπριτζ», Ντέιβιντ Κρίσταλ, τα 2/3 της αγγλικής γλώσσας προέρχονται από κλασικές λέξεις της ελληνικής και της λατινικής.

    Μία από τις λέξεις αυτές είναι και η λέξη «stop», που όσο και αν φαίνεται παράξενο, προέρχεται ως αντιδάνειο από τα αρχαία ελληνικά.

    Η ετυμολογία της λέξης «stop», ξεκινά από το πολύ μακρινό παρελθόν. Πηγάζει από την αρχαία ελληνική λέξη, στυπ(π)είον και μεταγενέστερα τη στύππη, που στα νέα ελληνικά σημαίνει στουπί, το γνωστό ινώδες υλικό που χρησιμοποιείται κατά κύριο λόγο για τον καθαρισμό των μηχανών εξαιτίας της μεγάλης απορροφητικότητάς του.

    Στη συνέχεια, τη στύππη τη δανείστηκαν οι Ρωμαίοι, τη μετέτρεψαν σε «stuppa» και ακόμη δημιούργησαν το ρήμα «stuppare» που σημαίνει «βουλώνω με στουπί» και άρα εμποδίζω, σταματώ την κίνηση....

    Μάλιστα, το «stuppare» αποτελούσε εκείνη την εποχή όρο της καθομιλουμένης λατινικής γλώσσας. Με την πάροδο των χρόνων, πέρασε στις γερμανικές γλώσσες ως «stopfen», υιοθετήθηκε από άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες όπως τα γαλλικά («étouper») και τα ιταλικά («stoppare») και τελικά έφτασε ως αντιδάνειο στην αγγλική γλώσσα με τον όρο «stop». ‘Αλλωστε και οι σύγχρονοι Έλληνες χρησιμοποιούμε τη φράση «αυτό έχει στουμπώσει».

    Επίσης, από την ίδια ρίζα προέρχεται και η λέξη στυπόχαρτο ή στουπόχαρτο, το χαρτί που απορροφά το μελάνι από τις σελίδες, γραμμένες με πένα.

    Η αναφορά στην αρχαιοελληνική προέλευση της λέξης «stop» πιστοποιείται από ένα από τα πιο έγκριτα αμερικανικά ηλεκτρονικά λεξικά που χρονολογείται από το 1828, το “Merriam-Webster”....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τι σχέση έχει η ετυμολογία της λέξης στόπ με την ανάρτηση. ..;!! Τι μαλάκας ρε πούστη μου...καταλαβαίνεις λοιπόν Πόπη ότι αναφερόμεθα σε η λίθους που δεν καταλαβαίνουν τι διαβάζουν και δεν μπορούν να επεξεργαστούν μια απλή πληροφορία.
      Καταλαβαίνεις γιατί η πατρίδα έχει φτάσει σε αυτό το χάλι σαρανταπέντε χρόνια τώρα....

      Έρρωσθε

      Δημήτριος Αγιασοφίτης

      Διαγραφή
    2. Δημήτρη, αυτό από μόνο του για μένα, αποτελεί σφιγμομέτρηση του επιπέδου αυτού του λαού...
      Ελάχιστοι θα σχολιάσουν επί της ανάρτησης την άποψή τους... η πλειοψηφία θα γράψει άλλα ντ' άλλων... έτσι για να πει πως κάτι έγραψε...

      Υ.Γ. Γραμματέα για τις πτήσεις θέλεις;;; Μετακομίζω αν χρειαστεί...

      Διαγραφή
    3. Απάντηση στον κ.Δημήτρη Αγιασοφίτη..

      Σωστά το θέμα του σχολίου δεν είναι σχετικό με την ανάρτηση..Πλην όμως το ιστολόγιο της κας Σουφλή είναι ένας χώρος διακίνησης ιδεών που όλες σχετίζονται μεταξύ τους στο τέλος..

      Γι'α υτό θα σας βάλω μια άσκηση...

      Εάν γνωρίζαμε την ΙΣΤΟΡΙΑ μας θα είμαστε τελείως διαφορετικοί απο τα σημερινά άθλια και γλίσχρα ραγιάδικα υπολλείματα..
      Αν γνωρίζαμε την ΙΣΤΟΡΙΑ μας, θα υπήρχαν πολύ λιγότερες Μυρσίνες, τσίθπρες, κουληδες και όλο αυτό το βορβορώδες και παρακμιακό περιβάλλον που δολοφονεί την Ελλάδα μας..

      Άρα η ΓΝΩΣΗ της ΙΣΤΟΡΙΑΣ μας θα μας βελτίωνε υπερθετικά...

      Για σκεφτειτε λίγο...

      Διαγραφή
  3. Ούτε καν οίκτο. Ο οίκτος βλάπτει. Οίκτο είχανε και για τους προδότες του συμμοριτοπολεμου και τώρα τα λουζομαστε έχοντας τους να μας κυβερνούν..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχετε δίκιο.... δική μου παράλειψη στο κείμενο, να μην γράψω πως ο οίκτος δεν είναι για την σημερινή Μυρσίνη, αλλά για κείνο το μικρό κορίτσι που ήταν κάποτε και δεν πήρε την ανατροφή που έπρεπε...

      Τελικά, όλα έχουν την εξήγησή τους... είναι οβριά... και οίκτος, δεν υπάρχει για κανέναν...

      Διαγραφή
  4. Ζειμπεκικος = Ζευ-βαχγικος-ηχος .Ετσι χορευαν σε καποιες γιορτες σαν Βαγχοι του Ζανα .[Απο την εποχη του Ιασονα και πρωτα στην θεσσαλια στις γιορτες των, τοτε]. ΝΤΑΞ ? Η θεσσαλια η πηγη των εορτων και χορων απο την εποχη του αστεροειδους Φ... που επεσε το 34000 προ του χρηστου και αναφερεται απο πολλους ασιατες σημερα σαν διαβολος , ρε τους πανηλιθιους.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μπαίνω στον πειρασμό Πόπη , να εκφράσω κάποιες σκέψεις, ή προβληματισμούς μου αν θέλεις, πάνω στη συγκεκριμένη σου ανάρτηση….
    Θα συμφωνήσω απόλυτα με την έκφραση θαυμασμού σου στο έργο του Μάνου Λοΐζου. Τον παραδέχομαι ως εξαίρετο συνθέτη και πάντα απολαμβάνω τις δημιουργίες του…

    Ως άνθρωπο όμως, ως προσωπικότητα, δεν τον γνώριζα… Επιπλέον και για τη σύζυγό του και το έργο της, ομολογώ την απόλυτη άγνοιά μου… Άρα δεν είμαι σε θέση, να έχω άποψη για το ηθικό back rownd, ούτε του ενός, ούτε του άλλου…

    Η κόρη τους ωστόσο, εμφανίζεται αφενός ως αδίστακτη και εν γνώσει της καταχράστρια του Δημοσίου, δηλαδή της περιουσίας του κάθε Έλληνα. Αλλά ακόμη πιο σημαντικό από αυτό, θεωρώ την προβληματική, αιμοχαρή και εθνομηδενιστική της προσωπικότητα, που καταδεικνύουν οι προσωπικές της αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα…

    Και εδώ ακριβώς μπαίνει ο προβληματισμός… Είναι γνωστό, ότι τα ιδανικά και οι αξίες που κουβαλάει ένας άνθρωπος, εμφυτεύονται κυρίως στην τρυφερή του ηλικία… Οι πρώτοι και οι σημαντικότεροι δάσκαλοί του ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥ… Αυτοί παραλαμβάνουν έναν καμβά κενό. Αυτοί βάζουν τα πρώτα χρώματα πάνω του. Όλες οι υπόλοιπες επιρροές έρχονται αργότερα σε ένα ήδη διαμορφωμένο περιβάλλον. Συνήθως το κάθε παιδί είναι εικόνα του σπιτιού του… Θα μου πείτε ότι υπάρχουν και εξαιρέσεις. Αυτές στις οποίες αναφέρεται η παροιμία «Από ρόδο βγαίνει αγκάθι και από αγκάθι ρόδο»… Δεν θα διαφωνήσω…

    Φυσικά το τι ισχύει στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω… Αλλά δεν γίνεται να μη σκεφτώ για μία ακόμη φορά, πόσο υποκριτικός είναι ο «ανθρωπισμός» της Αριστεράς, πόσο υποκριτικός ο «αγώνας» της για κοινωνική δικαιοσύνη…

    ΠΟΣΟ ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ, ΠΟΥ ΚΑΠΗΛΕΥΟΝΤΑΙ ΤΙΣ ΕΠΙΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ, ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΝΤΑΣ ΤΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ!!
    ΚΑΙ Η ΙΔΙΑ Η ΖΩΗ, ΑΡΓΑ , Η ΓΡΗΓΟΡΑ ΤΟΥΣ ΞΕΜΠΡΟΣΤΙΑΖΕΙ!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δανάη, αν σκεφθούμε πως όλη αυτή η φουρνιά συνθετών και τραγουδιστών, άνθισε στην μεταπολίτευση, τότε που ακόμα όλους αυτούς τους τυλίγαμε σ' ένα ροζ συννεφάκι, θεωρώντας πως τα τραγούδια και οι συνθέσεις τους, ήταν ένα με τον χαρακτήρα τους, σήμερα, με την δύναμη της ενημέρωσης, τους απομυθοποιούμε... και δεν σου κρύβω, πως αυτό πονάει...

      Αλλά αυτή είναι η αλήθεια...

      Τελικά, η Αριστερά, είναι σαν τους μεγάλους τάφους ... απ' έξω όμορφη εμφάνιση, κι από μέσα γεμάτοι σκουλήκια...
      Χωρίς Αρχές, χωρίς Ιδανικά και Αξίες, χωρίς Θεό..

      Διαγραφή
    2. ΑΚΡΙΒΩΣ ΠΟΠΗ!
      ΤΕΛΙΚΑ "Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΗΤΑΝ ΓΥΜΝΟΣ"...

      Διαγραφή
  6. Με εξαιρεση τον Χριστο...και 3-4 αλλους γηινους βασιλεις ...ολοι οι αλλοι ηταν θεογυμνοι...Απλα ο κοσμος ψωφαει για παραμυθια ...συχνα πιστευοντσς το παραμυθι πιο πολυ απ την πραγματικοτητα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Λοϊζου αριστερή του λώκου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Πάλι αποκαλύπτεται το χαμηλό πνευματικό επίπεδο του νεοέλληνα αλλά πιο πολύ της νεοελληνίδας.

    Ο ζεϊμπέκικος είναι καθαρά αντρικός χορός ,
    αλλά η λεγομένη αριστερά αφού έχει την ατζέντα του σιωνισμού οφείλει να 'χτυπήσει' την πατριαρχία γι αυτό και η Ευδοκία χορεύει ... ζεϊμπέκικο
    -------------------------------------------------------------------------
    Οι Ζεϊμπέκοι και το ζεϊμπέκικο.
    Μελέτη άρθρων για την ιστορία του χορού της Θράκης(που θα συμπληρώνεται) -
    Ο Μοναχικός Θρήνος
    ....
    Το ζεϊμπέκικο δεν είναι γυναικείος χορός. Απαγορεύεται αυστηρώς σε γυναίκα να εκδηλώσει καημούς ενώπιον τρίτων• είναι προσβολή γι’ αυτόν που τη συνοδεύει. Αν δεν είναι σε θέση να ανακουφίσει τον πόνο της, αυτό τον μειώνει ως άντρα και δεν μπορεί να το δεχτεί. Και στο μάτι δεν κολλάει.

    Μια γυναίκα δεν είναι μάγκας• είναι θηλυκό ή τίποτα. Κι ένας άντρας, πρώτα αρσενικό και μετά όλα τ’ άλλα. Αυτό είναι το αρχέτυπο.
    ....
    https://laografiaparadosi.blogspot.com/2014/04/blog-post_29.html


    υγ
    η άποψη μου είναι αυτή που έγραψα και απευθύνεται προς όλους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Μια γυναίκα δεν είναι μάγκας· είναι θηλυκό ή τίποτα. Κι ένας άντρας, πρώτα αρσενικό και μετά όλα τ’ άλλα. Αυτό είναι το αρχέτυπο. Κι αν το εποικοδόμημα γέρνει καμιά φορά χαρωπά, η βάση μένει ακλόνητη. Εξαιρούνται οι γυναίκες μεγάλης ηλικίας που μπορεί να έχουν προσωπικά βάσανα: χηρεία ή πένθος για παιδιά. (Κι όμως είδα σπουδαίο ζεϊμπέκικο από δύο γυναίκες· τη Λιλή Ζωγράφου, που αυτοσχεδίαζε έχοντας αγκαλιάσει τον εαυτό της από τους ώμους με τα χέρια χιαστί σαν αρχαία τραγωδός· και μια νεαρή πουτάνα σε ένα καταγώγιο των Τρικάλων, πιο αυτεξούσια απ’ όλους τους αρσενικούς εκεί μέσα.)"
      Από το λινκ στο οποίο παραπέμπετε, το απόσπασμα...

      Ώστε από το αν μια γυναίκα χορέψει ζεϊμπέκικο, γιατί πονάει, γιατί ματώνει η ψυχή της, και όχι για επίδειξη, όπως έγραψα και στο κείμενό μου, κρίνετε το ... χαμηλό επίπεδο της νεοελληνίδας.

      Όταν δημιουργήθηκε αυτός ο χορός, που προσωπικά για μένα δεν είναι χορός, αλλά μοιρολόι ψυχής, άλλη ήταν η θέση της γυναίκας.

      Τα χρόνια έχουν περάσει τα πράγματα έχουν αλλάξει, αλλά διαπιστώνω, πως ο φαλλοκρατισμός, καλά κρατεί.

      Όσες φορές χόρεψα ζεϊμπέκικο, δεν το έκανα ποτέ για επίδειξη, κι ας άδειαζε η πίστα... κανένας δεν τόλμησε ούτε να με χειροκροτήσει... έτσι όπως συνηθίζουν να κάνουν στα γυναικάκια όταν το "χορεύουν"...

      Το ζεϊμπέκικο, είναι η έκφραση του ανείπωτου πόνου... το αίμα της ψυχής.
      Και ψυχή, έχουν ΚΑΙ οι γυναίκες... όσο κι αν σ' ενοχλεί αυτό...
      Και Η ΨΥΧΗ ΟΤΑΝ ΜΑΤΩΝΕΙ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΦΥΛΟ... ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΣΕΝΙΚΗ Ή ΘΗΛΥΚΗ...
      Είναι απλά, μια ψυχή που πονάει... που σχίζεται ... που ουρλιάζει σιωπηλά...

      Κρατώ στη μνήμη μου, αυτό που μου είχε πει μια φορά, ο αείμνηστος Ζαμπέτας, όταν τέλειωσα το ζεϊμπέκικό μου: "Κυρά μου, κι οι νεκροί κλαίνε τον πόνο σου, με τέτοια ζεϊμπεκιά".

      Η άποψή μου, είναι αυτή που έγραψα, κι απευθύνεται σ' εσένα...

      Διαγραφή

ΠΕΣΤΕ ΜΑΣ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΜΗΝ ΜΕΝΕΤΕ ΣΙΩΠΗΛΌΙ