Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

Εμάς τους δύο θα μας δένει πάντα μια παρ’ ολίγον ευτυχία.





Εμάς τους δύο θα μας δένει πάντα μια παρ’ ολίγον ευτυχία. 
Μία πανσέληνος με μισό φεγγάρι στον ουρανό της ύπαρξής μας. 
Και μία σχεδόν ολοκληρωμένη ζωή…







Της Λίτσας Φιλίππου.



Eμάς τους δύο θα μας δένει πάντα μία παρ’ ολίγον ευτυχία. 
Μία μικρή στιγμή στο χρόνο που δέσαμε τις καρδιές μας στον κάβο του έρωτα. 
Μία μεγάλη σχισμή στην ψυχή μας, χαραμάδα αγάπης σε ένα σκοτεινό κόσμο. 
Και ένα εκτυφλωτικό φως από μια ανάμνηση, χαραγμένη με χρυσά γράμματα στην καρδιά μας.



Εμάς τους δύο θα μας ενώνει πάντα ένα όνειρο που έμεινε μισό
 Μία διαδρομή που αφήσαμε στη μέση απο άγνοια ή εγωισμό. 
Μία βόλτα στη γειτονιά της αγάπης που δεν ολοκληρώσαμε. 
Ένα μεγάλο και όμορφο ταξίδι, που από δειλία δεν έφτασε σε κανένα προορισμό. 
Δύο σπασμένα φτερά που καθηλώθηκαν σε ένα άδειο κόσμο και ρηχό. 
Δύο καρδιές που θα αναζητούν που θα αναζητούν πάντοτε το άλλο τους μισό. 
Και δύο αστέρια που ψάχνουν να φωτίσουν τα βράδια τους με ένα όμοιο ή παρόμοιο ουρανό.


Και θα μοιραζόμαστε πάντα ένα ρούχο δανεικό που έντυσε τις ψυχές μας. 
Ένα ένδυμα φορεμένο από τις όμορφες στιγμές μας. 
Αυτό που σκέπασε τις εκφράσεις αγάπης και τις εκκωφαντικές σιωπές μας. 
Ένα βαθύ απωτύπωμα στο “είναι” μας που ξεθώριασε.
 Μία φευγαλέα ευτυχία που κρατήσαμε για λίγο στις παλάμες μας, πριν μας την κλέψει ο χρόνος. Ένα κομμάτι απο τις καρδιές μας που ανταλλάξαμε και στην πορεία αυτού του κόσμου το χάσαμε. Ένα “σ’ αγαπώ” που σκόρπισε στον θόρυβο του. Ένα ανείπωτο “μου λείπεις” κρυμμένο πίσω από τους μεγαλύτερους μας φόβους. Και μια δυσαναπλήρωτη απουσία που καλύψαμε κάτω από τον πιο αβάσταχτους μας πόνους.


 
Θα μας κρατάει πάντα δεμένους μία φλόγα του πάθους που μας έκανε στάχτη στην ίδια φωτιά.  
Μια μικρή σπίθα θα ανάβει πάντα στο βωμό του δικού μας έρωτα. 
Θα μας φέρνει πάντα κοντά,  μία λάμψη που έσβησε σαν πυροτέχνημα σε ένα απέραντο σκοτάδι. 
Και το μυαλό μας θα σαλπάρει πάντα στις θάλασσες που έπνιξαν τα λάθη και τα πάθη μας. 
Θα σηκώνει πάντοτε άγκυρες για τους ωκεανούς που βυθίσαμε τα πιο έντονα συναισθήματα μας. 
Και θα ψάχνει πάντα το ναυάγιο μιας αγάπης, με βάρκα τη νοσταλγία και τα χαμένα ιδανικά μας. 
Θα κρύβουμε πάντα στα ενδόμυχα μας, την λαίλαπα της πυρκαγιάς μας.


 
Εμάς τους δύο θα μας δένει πάντα μια παρ’ ολίγον ευτυχία. 
Μία πανσέληνος με μισό φεγγάρι στον ουρανό της ύπαρξής μας. 
Και μία σχεδόν ολοκληρωμένη ζωή…




Πηγή



ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.
Ο διαχειριστής του ιστολόγιου δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
● Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
● Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
● Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
● Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
● Επιπλέον σας τονίζουμε ότι το ιστολόγιο λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΠΕΣΤΕ ΜΑΣ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΜΗΝ ΜΕΝΕΤΕ ΣΙΩΠΗΛΌΙ