Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

Ένας αντίλογος στον φιλοσοφικό λόγο του κ. Μάνου Δανέζη.








Κύριε Μάνο Δανέζη, σε μια εποχή που όλα πρέπει να είναι στο φως, επιτρέψτε μου να επικοινωνήσω με αμεσότητα και δημόσια (διαδικτυακά) μαζί σας, γράφοντας έναν αντίλογο στο δικό σας φιλοσοφικό λόγο, όπως τον έχετε εξάγει μέσα από την επιστήμη που υπηρετείτε, την επιστήμη της αστροφυσικής.



Η προσπάθεια που καταβάλλετε, μαζί με τον επίσης λαμπρό επιστήμονα και φίλο σας, κ. Στράτο Θεοδοσίου, για αλλαγή πολιτισμικού παραδείγματος, με άλλα λόγια για επαναχτίσιμο, σε ένα ανώτερο επίπεδο, του καταρρέοντος δυτικού πολιτισμού είναι έντονη, επίπονη και έως κάποιου σημείου επαινετή.


Για όσους δε γνωρίζουν τις επιστημονικές-φιλοσοφικές σας θέσεις, κάνω εδώ μια μικρή εισαγωγή, προσπαθώντας να μην παραλείψω τίποτα από τα ουσιώδη.


Το κύριο μήνυμα της κοσμοθεώρησής σας είναι ότι το Υλικό Σύμπαν, όπως μας αποκαλύφθηκε μέσα από τη θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν, σε συνδυασμό με την κβαντική, είναι εντελώς διαφορετικό από αυτό που αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας.


Είναι από πολλά χρόνια γνωστό, το τονίζετε και εσείς, ότι οι αισθήσεις μας συλλαμβάνουν ένα μέρος μόνον της φυσικής πραγματικότητας. Οι δύο κυρίαρχες αισθήσεις, οι οποίες διαμορφώνουν την πραγματικότητά μας, είναι “επιλεκτικές”. Η όραση αντιλαμβάνεται ένα μικρό μέρος από το πλήρες φάσμα του φωτός, η ακοή μας ένα μικρό μέρος από το πλήρες φάσμα του ήχου. Κατά συνέπεια η εικόνα της φυσικής/υλικής πραγματικότητας που σχηματίζεται στον εγκέφαλό μας δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Είναι, ας το πούμε, “πλαστή”, ψευδαισθησιακή, ένα matrix το οποίο μας εμποδίζει να αντιληφθούμε το “καθ’ ολοκληρίαν” Υλικό Σύμπαν.


Τονίζετε επίσης ότι αντιλαμβανόμεθα μόνο το χώρο των τριών διαστάσεων (μήκος, πλάτος, ύψος) και όχι το χρόνο, που είναι η τέταρτη διάσταση του Υλικού Σύμπαντος, στην πραγματική του υπόσταση. Τον αντιλαμβανόμεθα μόνον ως αλλαγή: περιοδική (κίνηση ήλιου..) ή μη περιοδική (ανθρώπινη ζωή..). Το Υλικό Σύμπαν έχει πλέον αποδειχτεί μαθηματικά και εν πολλοίς πειραματικά ότι είναι ένα χωροχρονικό συνεχές, ένας άπειρος(;) ωκεανός “κοχλάζουσας” ενέργειας, άτμητο/αδιάσπαστο, (αν διασπαστεί τα μέρη διαφέρουν από το Όλον), χωρίς μέσα ή έξω. 


Στο Σύμπαν, κάθε σημείο του χώρου είναι ταυτόχρονα παντού, με άλλα λόγια αποτελεί ένα χωρικό συνεχές. Και οι διαιρέσεις του χρόνου που εμείς οι άνθρωποι αντιλαμβανόμεθα ως παρελθόν, παρόν και μέλλον, στο Σύμπαν συμπίπτουν σε ένα σημείο: το συνεχές τώρα. Έτσι φθάνουμε στην έννοια του χωρο-χρονικού συνεχούς. Έχει δηλαδή το Σύμπαν τις ιδιότητες που προσδίδονται στο Θεό: της “πανταχού παρουσίας” και του “αιώνιου παρόντος”, που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και χρόνος ως αιωνιότητα ή άχρονος χρόνος.


Η έννοια (και για εμάς τους ανθρώπους “πραγματικότητα”) της ύλης, συνεπώς και η ενέργεια, αποφαίνεται σήμερα η επιστήμη ότι δεν υπάρχει. Εκείνο που πραγματικά υπάρχει είναι μόνον ο χωρόχρονος, του δε χώρου η μεταβαλλόμενη καμπυλότητα (όμως δεν μας είπατε ως τώρα, απ’ όσο ξέρω, τι προκαλεί αυτή τη μεταβολή) δημιουργεί αυτό που, στην περιορισμένη αντίληψή μας των τριών μόνο διαστάσεων, το προσλαμβάνουμε ως ύλη. Όσο μεγαλύτερη η καμπυλότητα, τόσο πυκνότερη η ύλη. Και αν η καμπυλότητα υπερβεί κάποιο όριο, τότε η ύλη γίνεται αόρατη -μαύρες τρύπες κ.α.


Ως εδώ όλα καλά, εφ’ όσον όλα αυτά είναι επιβεβαιωμένες, τουλάχιστον μέσω των μαθηματικών, επιστημονικές ανακαλύψεις, αν και πρόσφατα η θεωρία της σχετικότητας επιβεβαιώθηκε και πειραματικά.


Με βάση αυτή τη νέα “εικόνα’ του Σύμπαντος, που απ’ ό.τι φαίνεται εσείς την αποδέχεσθε ως τη μόνη πραγματική, προχωράτε πιο πέρα: οικοδομείτε μια συνολική κοσμοθεώρηση και καλείτε τον άνθρωπο, την ανθρωπότητα, να χτίσει έναν νέο πολιτισμό, με βάση αυτή τη νέα, “πραγματική” εικόνα του Σύμπαντος.


Καλείτε τον άνθρωπο να αγαπήσει τον πλησίον του, επειδή ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ , μέσα σε αυτόν “τον κοχλάζοντα ωκεανό της ενέργειας” και ο διαχωρισμός μας ως μεμονωμένων ατόμων, που προκαλούν οι “επιλεκτικές” μας αισθήσεις, είναι ψεύτικος. 


Επίσης τον καλείτε να αποδεχτεί ότι και ο θάνατος είναι μία ψευδαίσθηση, εφ’ όσον το υλικό σώμα, ως μέρος του Σύμπαντος δεν μπορεί να χαθεί, παρά μόνον να αλλάξει (μεγαλώσει!) η καμπυλότητά του, οπότε χάνεται από την όρασή μας. (Ωστόσο εδώ έχω μια απορία. Με το θάνατο δεν είναι το υλικό σώμα που χάνεται. Αυτό είναι εκεί και το βλέπουμε, το αγγίζουμε. Προφανώς κάτι που το ενεργοποιούσε έχει φύγει. Τι ήταν αυτό; Ανήκει στο Υλικό Σύμπαν;)


Τέλος καλείτε τον άνθρωπο να αντιληφθεί ότι στο Υλικό Σύμπαν υπάρχει ένα πρωταίτιο, μια πρώτη αιτία των πάντων, αυτό που μερικοί ονομάζουν Θεό. Προς απόδειξη της ύπαρξής Του, εσείς τονίζετε ότι έχει όλες τις ιδιότητες του Σύμπαντος: είναι άχρονος (το Σύμπαν είναι χρονο-συνεχές, χρόνος του είναι το “διαρκές” τώρα), πανταχού παρών, τα πάντα πληρών (το Σύμπαν είναι χωρο-συνεχές, κάθε σημείο του είναι παντού), παντογνώστης (εφ’ όσον κάθε σημείο του Σύμπαντος είναι παντού, γνωρίζει τι συμβαίνει σε κάθε άλλο σημείο). 


Άρα ιδού, ανακαλύψαμε ένα Υλικό Σύμπαν που αποδεικνύει ή έστω υποδεικνύει ότι υπάρχει Θεός και μάλιστα με τις ιδιότητες που του αποδίδονται από τις μονοθεϊστικές θρησκείες.
Εδώ τέλειωσε η αναφορά μου στην κοσμοθεώρησή σας και αρχίζουν οι δικές μου σκέψεις και ο καλοπροαίρετος αντίλογος, επειδή η πρόθεση και επιθυμία σας να αλλάξετε το πολιτισμικό υπόδειγμα είναι απολύτως αξιέπαινη και σεβαστή. Το θέμα είναι αν μπορεί να πραγματοποιηθεί αυτή η αλλαγή ως επακόλουθο επιστημονικών ανακαλύψεων που αφορούν το υλικό Σύμπαν, δηλαδή τη λεγόμενη φυσική Πραγματικότητα.


Δική μου βεβαιότητα είναι ότι όταν οι πολιτισμικές αλλαγές επιχειρούνται με βάση τα δεδομένα της “φυσικής πραγματικότητας” είναι πνευματικά καθοδικές και είναι σχεδόν αδύνατον να λειτουργήσουν ανοδικά. Οι αλλαγές στις ιδέες και πεποιθήσεις που επέφεραν οι επιστημονικές ανακαλύψεις του 17ου-18ου αιώνα, που άλλαξαν την εικόνα του Κόσμου προς το “υλικότερο”, καθ’ όσον ο άνθρωπος φάνηκε να αποκτά τον έλεγχο της Φύσης, (ως να ήταν ο Θεός), μετακίνησαν την ανθρωπότητα προς τη θεοποίηση της “υλικότητας”, με κατίσχυση της υλικής επί της πνευματικής πραγματικότητας, σε σημείο ο άνθρωπος (ως γενικότητα) να απομακρυνθεί από το Πνεύμα και τις Αρχές του. Επικράτησε ο υλισμός παντού, τόσο στις φιλοσοφικές και κοινωνικές θεωρήσεις, όσο και στην ψυχονοητική στάση του ανθρώπου και κατ’ επέκταση στις Δυτικές κοινωνίες αυτές καθαυτές.
Εσείς τώρα επιχειρείτε το αντίστροφο: από μιαν “άλλη”, πληρέστερη κατανόηση του υλικού Σύμπαντος, να οδηγηθεί η ανθρωπότητα σε έναν ανώτερο πολιτισμό, θα το έλεγα: σε έναν πνευματικό πολιτισμό. Όμως αυτό το αντίστροφο, είναι άραγε δυνατόν να συμβεί στη βάση μιας κοσμοθεώρησης, όπως αυτή ήδη εκτέθηκε εδώ αρκετά αναλυτικά; 


Η δική μου κοσμοθεώρηση (επιτρέψτε μου να έχω τη δική μου, όχι ως μεγάλος επιστήμονας, αλλά ως σκεπτόμενος άνθρωπος) απαντά: όχι αυτό δεν είναι δυνατόν. Ακριβώς επειδή το Πνεύμα δεν είναι ύλη, έστω και αν την ύλη τη “δούμε” όπως υπαγορεύει το χωρο-χρονικό συνεχές. Η κοσμοθεώρησή σας, που συνοπτικά εξέθεσα, δεν αναφέρεται στο Πνεύμα ως Οντότητας υπερβαίνουσας το υλικό Σύμπαν, όποια μορφή και αν έχει αυτό. Υλικό Σύμπαν, Νους και Θεός θεωρούνται έννοιες και πραγματικότητες περίπου ταυτόσημες, ενώ δεν είναι καθόλου.


Πιστεύετε ότι υπάρχει Θεός ως πρωταίτια αρχή του Υλικού Σύμπαντος -και εδώ θα συμφωνήσω μαζί σας. Αλλά, ισχυρίζεσθε: πρωταίτια αρχή εντός του Σύμπαντος αυτού. Όμως ο Θεός είναι η πρωταίτια αρχή του Πνευματικού Σύμπαντος, (αυτό που οι Χριστιανοί ονομάζουμε “Ουρανό”), και δε διέκρινα στην κοσμοθεώρησή σας να (ανα)γνωρίζετε την ύπαρξή του πνευματικού Σύμπαντος. Μήπως όμως αυτό το πνευματικό Σύμπαν είναι η πρωταίτια αρχή του Υλικού Σύμπαντος, οπότε τα πάντα είναι εντελώς διαφορετικά από αυτά που μπορεί να ανιχνεύσει και να περιγράψει η σημερινή επιστήμη;


Στην κοσμοθεώρηση καθενός που μπορεί να στοχαστεί, κάποια στιγμή, τίθεται ένα πελώριο ερώτημα, ίσως κι εσείς το έχετε θέσει, αλλά δεν το έχετε εκφράσει δημόσια. Είναι προφανές ότι η πρωταίτια Αρχή, ο Θεός, “οικοδόμησε” έτσι τον άνθρωπο, ώστε να αντιλαμβάνεται με συγκεκριμένο τρόπο τη φυσική πραγματικότητα. Βέβαια, μερικοί μπορεί να πιστεύουν ότι αυτό έγινε τυχαία, ότι η φυσική εξέλιξη των ειδών είναι αυτο-κατευθυνόμενη ζαριά. Ωστόσο, αν ο Θεός “έπαιζε ζάρια”, το Σύμπαν θα είχε καταρρεύσει, ή μάλλον δε θα είχε καν δομηθεί.


Δεν παίζει ζάρια ο Θεός και τίποτα δεν είναι τυχαίο. Τα πάντα είναι νομοθετημένα ή μάλλον προ-νομοθετημένα. Ή, καλύτερα να πούμε, Θεο-θετημένα. Υπάρχει, λοιπόν κάποιος λόγος που οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται έτσι την φυσική πραγματικότητα. Και έχω τη βεβαιότητα ότι αν δεν μπόρεσαν να αγαπήσουν το Θεό και το συνάνθρωπό τους, ζώντας μέσα σε αυτήν την απίστευτη πανδαισία χρωμάτων, σχημάτων και ακουσμάτων, είτε της Φύσης είτε της Τέχνης, δε θα τον αγαπήσουν περισσότερο γιατί τους συνδέει κάποιο μη αισθητό χωρο- χρονικό συνεχές,


 

Αν ο άνθρωπος δεν απέκτησε συνείδηση του Κόσμου της Αρμονίας και της Αγάπης με τη βοήθεια των αισθήσεων, που του χάρισαν την μέθεξη κορυφώσεων Αρμονίας όπως, ενδεικτικά, ο Παρθενώνας, η 9η συμφωνία του Μπετόβεν, η Οδύσσεια, ο Ερμής της Ολυμπίας (του Πραξιτέλους), η Αφροδίτη της Μήλου… αλλά και με το “άγγελμα”-πρότυπο της μέχρις αυτοθυσίας Αγάπης που ενσάρκωσε ο Χριστός, τότε ο άνθρωπος δεν πρόκειται να αποκτήσει συνείδηση αυτού του Κόσμου, επειδή κατανόησε (χωρίς βέβαια να το αισθάνεται) ότι ζει μέσα σε έναν “άμορφο” ωκεανό κοχλάζουσας ενέργειας. Έχω την αίσθηση ότι είναι πέρα από την “καθαρή αντίληψη” των πραγμάτων κάτι τέτοιο.


Αλλά ας επανέλθουμε στο ερώτημα: ποιος είναι ο λόγος που ο άνθρωπος “δημιουργήθηκε” έτσι ώστε να αντιλαμβάνεται τη φυσική πραγματικότητα έτσι όπως την αντιλαμβάνεται; Έχω δώσει απάντηση στο ερώτημα αυτό, αλλά δε θα την αναφέρω εδώ. Απλά θέτω το ερώτημα, γιατί αν αυτό δεν απαντηθεί τότε δεν μπορεί να απαντηθεί και το ερώτημα: μπορεί μια άλλη αντίληψη της φυσικής πραγματικότητας να γεννήσει έναν πνευματικό πολιτισμό;


Η κοσμοθεώρηση με βάση την σύγχρονη επιστημονική αντίληψη του Σύμπαντος ως ενιαίου και άτμητου χωροχρονικού συνεχούς, μπορεί ίσως να ανεβάσει λιγάκι πιο “ψηλά” τους φυσιοκράτες που κατανόησαν, ή μάλλον παρανόησαν, τα πάντα ως εκφράσεις της ύλης και εναρμόνισαν με αυτήν την θεώρηση του Κόσμου τον βίο και τις επιδιώξεις τους. Και τούτο επειδή αυτή η νέα αντίληψη του Υλικού Σύμπαντος, ίσως τους πείσει ότι η ύλη είναι ψευδαίσθηση και συνεπώς κάπου αλλού πρέπει να αναζητήσουν την Πραγματικότητα. Και αν περιοριστεί ο στόχος σας στο να αλλάξει αυτός ο συγκεκριμένος τύπος του λεγόμενου “υλιστή” ανθρώπου, αξίζει κάθε έπαινος στην προσπάθειά σας.
Στους ανθρώπους όμως που έχουν κατανοήσει ότι ο Θεός, παρ’ ότι παρών μέσα στο υλικό Σύμπαν, η φύση (η ουσία του) είναι καθαρά Πνευματική, “πέρα, έξω και πάνω” από την ύλη (αν μπορούν αυτές οι λέξεις να εκφράσουν το “αχώρητο” Πνεύμα) δεν έχει να προσθέσει το οτιδήποτε η “νέα”΄αντίληψη του φυσικού Σύμπαντος. 


Κι αν δεν είναι εδραιωμένοι γερά στην πνευματική αντίληψη των πραγμάτων, μπορεί να τους σύρει και προς τα πίσω: από την ενατένιση της θεϊκής πνευματικής Ολότητας στην ενατένιση της μερικότητας του υλικού Σύμπαντος, ως αντιπροσωπεύουσα -αναληθώς- την Ολότητα. Γι αυτό εξέφρασα την άποψη ότι κάθε κοσμοθεώρηση βασισμένη μόνον στο υλικό Σύμπαν δεν μπορεί να είναι γνήσια “ανοδική”, να οδηγεί δηλαδή από την ύλη στο Πνεύμα.


Ο σημερινός πολιτισμός, που πράγματι καταρρέει, για να ανορθωθεί χρειάζεται μια Πνευματική κοσμο/θεώρηση. Μια θεώρηση που θα του λύνει με επάρκεια και Αλήθεια τα ερωτήματα: γιατί είμαι εδώ και γιατί έχω περιορισμένη αντίληψη τόσον της φυσικής όσον , πολύ περισσότερο, της πνευματικής πραγματικότητας; “Ζω”, άρα είμαι άχρονος/αιώνιος, μετά το θάνατο; Και ποια είναι “η Οδός η άγουσα προς τη Ζωή”. Ποια είναι δηλαδή η σχέση μου με τον “άχρονο χρόνο”, την αιωνιότητα, και πώς τη μεταβάλλω σε βιωμένη πραγματικότητα;


Συνήθως οι απαντήσεις σε αυτά τα πελώρια και πανανθρώπινα ερωτήματα, όταν δοθούν και εγκολπωθούν από ανθρώπινες κοινωνίες κατά τρόπο συλλογικό, δημιουργούν τους μεγάλους πολιτισμούς. Ποτέ κανένας πολιτισμός δε γεννήθηκε χωρίς αναφορά στο Ιερό και το Αιώνιο, ψευδή ή αληθινή. Με άλλα λόγια δε γεννήθηκε χωρίς να στηρίζεται στη “μεταφυσική” κάποιας θρησκείας -αναφοράς στο Αιώνιο και το Ιερό. Εκείνης, που στη συγκεκριμένη ιστορική στιγμή του έδινε τις κατάλληλες απαντήσεις. Όχι “επιστημονο-λογικά”, αλλά ως βιωματική κάλυψη των ψυχο-νοητικών, συλλογικών αναγκών της συγκεκριμένης κοινωνίας.


Από αυτήν την κοσμοθεώρηση, όπου κυρίαρχος είναι ο πνευματικός Κόσμος και όχι ο υλικός, ο οποίος εν τω συνόλω του, ως χωροχρονικό συνεχές, πιθανόν να αποτελεί μία καθ’ ολοκληρίαν ψευδαίσθηση, ένα παιχνίδισμα του Πνεύματος, συνάγεται ότι Α-λήθεια δεν είναι η μνήμη του παρελθόντος, όπως λέτε, αλλά η επαναφορά στην ανθρώπινη μνήμη της Πνευματικής Πραγματικότητας που περιλαμβάνει όλη τη Γνώση, έστω και με μορφή πνευματικών αναλαμπών, κατά το ξεκίνημα του μεγάλου αυτού οδοιπορικού. Μετάνοια δεν είναι μία κατάσταση μετά-τη-νόηση, αλλά εκείνη η μετ-άλλαξη της νόησης που φέρνει “σεισμικές αλλαγές” στη δομή της. Και επιδίωξη του μοναχού ή του ασκητή δεν είναι να γίνει ένα με το Υλικό Σύμπαν, αλλά να γίνει ένα με το Πνευματικό Σύμπαν, με αυτό που οι πρόγονοί μας ονόμαζαν ΕΙΝΑΙ, να γίνει ένα με τον Θεό ως Όλον: το πνευματικό και χωροχρονικό Όλον.


Θα με ρωτήσετε ίσως: και πώς τεκμηριώνονται όλα αυτά; Όλοι οι ενατενίζοντες προς το Πνεύμα γνωρίζουν, μερικοί το γνωρίζουν και βιωματικά, ότι υπάρχουν επάλληλοι κόσμοι , προστιθέμενης κάθε φορά , ας το εκφράσουμε έτσι, μιας νέας διάστασης. Ο Απόστολος Παύλος μας αναφέρει ότι έφθασε μέχρι τρίτου “Ουρανού”, που ίσως είναι ο ύψιστος από τους πνευματικούς κόσμους, επειδή εκεί βίωσε αυτό που ονομάζουμε “Παράδεισο” (Β’ Κορινθίους, ιβ’ 1-6). Εμείς ωστόσο, πλην ελαχίστων, δεν έχουμε καμία αντίληψη των κόσμων αυτών και της σχέσης τους με το φυσικό/υλικό Σύμπαν.


 


Ο κόσμος των πέντε διαστάσεων, ο κατώτερος των πνευματικών κόσμων (ο πρώτος των “Ουρανών”) δε γίνεται αντιληπτός από τον κόσμο των τεσσάρων διαστάσεων, αυτόν του χωροχρονικού συνεχούς που μέσα του ζούμε. (Ή μάλλον νομίζουμε ότι ζούμε, εφ’ όσον ο Χριστός με σαφήνεια είπε: “…και άφες τους νεκρούς θάψαι τους εαυτών νεκρούς” (Ματθ. 8, στ. 22) εννοώντας, θαρρώ, ότι η αληθινή ζωή είναι αλλού!).


Και ελπίζω, κύριε Δανέζη, να μην κάνετε το λάθος που καταγγέλετε: επειδή δεν γίνονται αντιληπτοί οι κόσμοι αυτοί , ούτε από τις αισθήσεις μας ούτε από επιστημονικά όργανα, να θεωρήσετε ότι δεν υπάρχουν. Ως επιστήμονας θα σταθείτε, βέβαια, μπροστά στο άγνωστο με ένα ερωτηματικό, αλλά όχι ασφαλώς με την απόφανση: “δεν υπάρχει”, ως εάν γνωρίζατε ότι δεν υπάρχει.


Κι αν θέλετε πραγματικά να γνωρίσετε το Πνευματικό Σύμπαν, θα το επιδιώξετε μέσα από τη μόνη εμπειρία που αυτό “αποκαλύπτεται”: τη βιωματική εμπειρία του “αναχωρητή”. Αυτού που αναχωρεί από το χωρόχρονο (όπου κι αν βρίσκεται, στην έρημο ή στον κόσμο) για να συναντήσει και να ενωθεί με το όντως Άχρονο και Αχώρητο, το όντως Ον!



Πηγή



ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.
Ο διαχειριστής του ιστολόγιου δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
● Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
● Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
● Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
● Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
● Επιπλέον σας τονίζουμε ότι το ιστολόγιο λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.

12 σχόλια:

  1. Ο φόβος σύμαχος και θανάσιμος εχθρός. Είναι έυκολο να πεί κανείς τη λέξει πιστέυω,μα για να αποτινάξεις συνήθεις που κρατάνε αιχμάλωτη και καθηλωμένη την αντίληψη,χρειάζονται τιτάνιες μάχες. Η ενέργεια βρίσκεται απλόχερα γύρο μας μα τα λόγια μόνα τους δεν είναι ικανά,να μας διδάξουν τον τρόπο για να θρυματίσουμε το προσωπικό μας καβούκι, χρειάζεται ΜΥΣΤΗΣ να σε σπρώξει στο γκρεμό για να διαπιστώσεις ότι μπορείς να πετάξεις πέρα απο τα ψυχικά και υλικά στερεότυπα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σωστά το λες: πέρα από ψυχικά και υλικά στερεότυπα. θα ήταν όμως πληρέστερη η έκφραση της σκέψης σου, αν είχες συμπληρώσει στο τέλος: προς τον απέραντο ωκεανό του Πνευματικού Σύμπαντος, δηλαδή της θεϊκής Συνείδησης.

      Διαγραφή
  2. Ολοι οι ανθρωποι κάνουν ενα πολύ σοβαρό λάθος.Οταν λένε οτι δεν υπάρχει Θεός αυτομάτως καθαιρούν την ίδια τους την σκέψη και υπόσταση και οταν λένε οτι υπάρχει Θεός αυτομάτως θέλουν να γίνουν θεοί χωρίς κανένα συμφωνητικό...Σήμερα πάντως ακόμη και ο καλύτερος ανθρωπος λόγω έλειψης Θεικού στοιχείου και αμφιβολίας εχει παρασυρθεί και εχει υπογράψει συμβόλαιο άθελά του με το κακό το οποίο οργώνει ακόμα και στο διάστημα ,οπου στήνει ή προετοιμάζει το έδαφος για τη νέα γενιά κακιασμένων ανθρώπων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ο Αινστάιν ηταν πολύ αρνητικός και δεν συμφωνουσε καθόλου με τις θεωρίες της κβαντικής...Ο Δανέζης τροφοδοτείται οικονομικά απο τη μασονία όπου τον υποχρεώνουν και σε κάθε διάλεξη που αερολογεί να υπάρχουν στον χώρο μασονικά σύμβολα...Αγαπητέ παραπονούμενε μη σέβεστε ανθρώπους που δεν γνωρίζετε πολύ καλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κατερίνα Χατζηθεοδώρου16 Ιουλίου 2017 - 12:27 μ.μ.

      Είναι εντελώς αήθες να σπιλώνεται έναν άνθρωπο, διακεκριμένο επιστήμονα και μάλιστα ανωνύμως και ακόμη χειρότερα χωρίς στοιχεία. Αν έχετε κάποιο αποδεικτικό στοιχείο σε αυτό που λέτε, δώστε το στη δημοσιότητα να το μάθουμε όλοι. Αν όχι, πρόκειται για τη μέθοδο της λάσπης που δεν φανερώνει ούτε ανδρεία, ούτε ήθος σε όποιον τη χρησιμοποιεί.

      Διαγραφή
    2. Aς πούμε οτι βγαίνουν στην δημοσιότητα...αυτην την σπουδαία δημοσιότητα όπου τα πάντα γίνονται αλοιφή..Τι θα γίνει αν βγούν; θα γίνει κάτι; απο εσάς για παράδειγμα;...Ο κάθε ανθρωπος φαίνεται απο την φυσιογνωμία του και θα έπρεπε όλοι αντι για ταυτότητα να μαθαίναμε να βλέπουμε τις φυσιογνωμίες των ανθρώπων...Ο Κύριος Δανεζης όπως και κάθε άλλος αστροφυσικός δεν εχει μιλήσει ποτέ για την χρωματική υφή του σύμπαντος...αυτο και μόνο τον καθιστά μαθητή και ακόμα στο ψάξιμο...Πιστεύετε μαντάμ πως ο Θεος ή ο κατασκευαστής του σύμπαντος που περιέχεται ως μια κουκίδα και ο άνθρωπος να ειναι χαζός;;Απαντήστε αν θέλετε μόνο στο ερώτημα αυτο...τα υπόλοιπα λόγια που θα θέλατε να πείτε δεν εχουν αξία.

      Διαγραφή
    3. Μαντάμ Χατζηθεωδώρου με όλη την Αγάπη πουτρέφω αποκλειστικά προς το άτομό σας στους καιρούς που ζούμε μα και σε άλλους καιρούς υπάρχει κάτι που ενω ειναι τόσο σημαντικό δεν δίνεται καμμία σημασία.Ο ανθρωπος μεγαλοπιάνεται και προσπαθεί να αποκτήσει δίαφορα που ουσιαστικά δεν του αξίζουν...διότι με αυτα θα πάθει κακό στην πορεία γι'αυτο δεν του αξίζουν...πιάνεται λοιπόν με μεγάλα πράγματα για να νοιώσει γεμάτος και να τον ακολουθούν...Αυτο το σημαντικό που σας προαναφέρω ειναι το εξής και θα σας παρακαλούσα να το εφαρμόζετε εσείς μα και αλλοι σε όλη σας την ζωή.Να μπορείτε να ξεχωρίζεται τι ειναι αυτο που σας παίρνει το μυαλό και τι ειναι αυτο που σας δίνει μυαλό..Σήμερα το ποσοστό εχει ξεπεραστει κατα πολύ,κυκλοφορούν πάρα πολλά που παίρνουν τα μυαλά του κόσμου.Αυτο δεν πιστεύετε οτι ειναι σημαντικότερο των σπασμένων επιστημών,τι μπορεί να τα κάνει πρακτικά αυτα τα επιστημονικά ο ανθρωπος αν το εχει χαμένο;Εξάλου εχουν ειπωθεί πολύ καλύτερα τα παλιώτερα χρόνια σχεδόν όλα τα επιστημονικά.

      Διαγραφή
  4. Να μας υποδείξει ο κύριος Δανέζης κάποιον ανθρωπο που λειτουργούν στο ακεραιο οι πέντε αισθήσεις...αφου κανεις σχεδόν δεν βλέπει,δεν ακούει, δε μυρίζει ,δεν πιανει το σημερινό χαλι εδω κάτω πιάσαν όλοι να αναλύσουν τα κβάντα και τις μαυρες τρύπες...Αναρωτήθηκαν ποτέ για την ύπαρξη ασπρων τρυπών στο διάστημα..ή το μάτι τους ειναι μαύρο ακομά για τη μάσα αφου μόνο μία αίσθηση λειτουργει στον ανθρωπο και αυτη κουτσουρεμένη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μάλλον έχετε παρανοήσει το άρθρο ή δεν το διαβάσατε καθόλου. Αν έχετε τέτοια ενδιαφέροντα, μια προσεκτικότερη ανάγνωση δε θα έβλαπτε.

      Διαγραφή
    2. Αποφεύγω πλέον να διαβάζω αυτα που θολώνουν το εσωτερο περιεχόμενο.Το εσω ξέρετε βρίσκεται σε πολύ μεγάλο κίνδυνο διότι το αναγκάζεται να βλέπει πράγματα που βλάπουν τα μάτια..και τα μάτια ακόμα ειναι σαν του ψαριού....Εγραψα αυτο τυπικά τελείως που μιλά για τις αισθήσεις...ειναι σημαντικό το να λειτουργούν καπως καλά οι αισθήσεις...συμαντικότατο θα έλεγα, περισσότερο σημαντικό απο τις διαλέξεις του Δανεζη για τα φαντάσματα.

      Διαγραφή
    3. Κατερίνα Χατζηθεοδώρου17 Ιουλίου 2017 - 12:48 π.μ.

      Συμπέρασμα από τα περισσότερα σχόλια: το απόλυτο αλαλούμ που βασιλεύει στη σκέψη των ανθρώπων. Πώς μας κατάντησαν εμάς τους Έλληνες, που υπήρξαμε οι γεννήτορες ενός μεγάλου πολιτισμού! Να σκεφτόμαστε και να γράφουμε τόσο ασυνάρτητα, που κανείς άλλος εκτός από τον γράφοντα να μην μπορεί να καταλάβει τι θέλει να πει!

      Διαγραφή
  5. Θεατρο των πεντε αισθησεων ειναι ο κοσμος γραφει καπου στην ΑΣΚΗΤΙΚΗ ο Νικος Καζαντζακης.Πριν απο αυτον και πολλοι αλλοι σοφοι ειπαν τι ιδιο η κατι παραπλησιο.Ο Πλατωνας μιλησε για τις ιδεες-σκιες που αχνοφαινονται μεσα στην σπηλια ως αντανακλασεις και παραγωγα του φωτος-αληθειας.Ο Σοπενχαουερ θεωρουσε οτι αυτο που συγκροτει την υπαρξη ειναι η παρασταση του κοσμου μεσω των αισθησεων και η ταυτοχρονη βουληση του υποκειμενου να αναλυσει να οργανωσει και να στοιχειοθετησει ολες αυτες τις παραστασεις(βλ.το βιβλιο του Ο ΚΟΣΜΟΣ ΩΣ ΒΟΥΛΗΣΗ ΚΑΙ ΩΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ).Ο Μπερκλευ (πολυ γενικευοντας τον) θεωρουσε οτι ο κοσμος ειναι κατι σαν ονειρο και δεν υφισταται πραγματικα.Οι διαλογοι του Υλα και του Φιλονου στο βιβλιο του ειναι χαρακτηριστικοι. Εσχατως στα πιο προσφατα χρονια του 20ου και 21ου αιωνα ειδικα μετα τον Χαιζεμπεργκ τον Αινσταιν τον Πλανκ κλπ και η φυσικη επιστημη μιλησε και αυτη για τις πολλαπλες διαστασεις της υλης-ενεργειας στην φυση και την αντιστοιχια με αυτο που η ανθρωπινη νοηση τεινει αδιεξοδα να κατανοησει ως πραγματικοτητα.Τι ειναι πραγματικοτητα?Ειναι αυτο που ειναι πλησιεστερο στην αληθεια.Εν συνεχεια τι ειναι αληθεια?Ειναι η πεμπτουσια της νοησης, τροπον τινα κυριο κατηγορημα και χαρακτηριστικο της.Ο νους ειναι απαρασαλευτα ταμενος στο μοναστηρι της εξατομικευμενης του αναζητουμενης αληθειας.Θελει να μαθει να νοιωσει.Ζηταει την επιγνωση και ακομα πιο περα.Φλεγεται για να κατανοησει.Προκειται για ενστικτο και για ορμη.Ακριβως οπως και η ορμη-ενστικτο για ανανεωση και διατηρηση του ειδους.ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΟΙΔΕΝΑΙ ΟΡΕΓΕΤΑΙ ΦΥΣΙΣ ελεγε ο Αριστοτελης.....Σε σπανιες στιγμες νηφαλιοτητας και περισκεψης οταν ο νους υπεριπταται αποκομμενος απο καθε βιωτικη μεριμνα απο καθε επιθυμια και απο καθε σκοπιμοτητα και ειδικοτερα οταν ενωπιον των αστρων ο ανθρωπος μονος και αθωος ως βρεφος ανοιγει τα ματια της ενορασης του διαισθανομαι οτι μονο τοτε ΑΡΧΙΖΕΙ να βλεπει.....Βλεπει ας πουμε οτι πραγματι ο κοσμος ειναι μια επικη ταινια και ενα θεατρο των 5 αισθησεων του.Οτι προσλαμβανει απ αυτες τις αισθησεις (οπως ο κυριαρχος νους του αντιλαμβανεται τις παραστασεις τους) ειναι η αληθεια του.Ο κοσμος του ειναι το βουισμα της μελισσας, το απεραντο γαλαζιο των ωκεανων, ειναι το χαδι των γονεων του, η μυρωδια απο το οργωμενο χωραφι και η γευση των φρουτων!!Ο νους κυριαρχος ειναι αυτος που ενορχηστρωνει τις παραστασεις και τις παραγωγες των αισθησεων.Ο ιδιος νους ομως αναρωτιεται και λεει;Τι θα συνεβαινε αραγε στο αντιληψιακο επιπεδο και στην προσληψη της προιουσας αληθειας αν αντι των 5 αισθησεων ο ανθρωπος διεθετε 6 η 7 η 8 η η 1000 η1000000 η απειρες αισθησεις????Αραγε ποια θα ηταν η κοσμοαντιληψη του νου οταν θα ειχε τοσες πολλες αισθησεις και απροσμετρητες παραστασεις????Η λεγομενη 6η αισθηση η αισθηση της ενορασης για πολλους ειναι η αυτη που αναπτυσσεται οταν οι 5 συμβατικες αδυνατουν να εξηγησουν το ΟΛΟΝ αδυνατουν να ικανοποιησουν τον αδηφαγο αττιθασο και ανικανοποιητο νου.Απο πολυ παλια τα ανυπερβλητα συνορα των 5 αισθησεων δημιουργησαν την αναγκη της διανοητικης αποδρασης, της παρακαμψης των περιορισμων και την εκ τεθλασμενης ικανοποιηση της αδηφαγιας του ΟΙΔΕΝΑΙ.Τα παραισθησιογονα πιστευω ο διαλογισμος η θρησκευτικη αποδραση και πολλες φορες και η ιδια η τρελλα ηταν και ειναι οι επικες προσπαθειες του ανθρωπου να ξεφυγει απο τα ορια και να ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ. Αισθηση ας πουμε θα ηταν να βλεπουμε ενα αστρο και αυτοματα να μαθαινουμε την αποσταση του απο μας.Αισθηση θα ηταν να ακουμε μια εκρηξη και να γνωριζουμε την ισχυ της.Αισθηση θα ηταν να αγγιζουμε ενα αντικειμενο και να μαθαινουμε αυτοματα την χημικη του συνθεση(κλπ,κλπ,κλπ).Ο ιδιος ο νους μπορει να αποφανθει οτι ΣΙΓΟΥΡΑ η απεικονιση του πραγματικου κοσμου με την συνδρομη πανω απο 5 αισθησεων θα ηταν ΑΠΕΙΡΩΣ πιο αξιοπιστη απο τη υπαρχουσα απεικονιση των 5 μονον αισθησεων.Θα ηταν μια πραγματικοτητα μακραν πολυ πλησιεστερη προς το ΥΠΑΡΧΟΝ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

ΠΕΣΤΕ ΜΑΣ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΜΗΝ ΜΕΝΕΤΕ ΣΙΩΠΗΛΌΙ