Σάββατο, 8 Νοεμβρίου 2008

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΜΑΘΗΤΕΣ ΜΑΡΑΘΩΝΑ

Στην … Φωλιά του κούκου»
Ένα συγκλονιστικό οδοιπορικό στο Γυμνάσιο – Λύκειο του Μαραθώνα

Μαθητές: Διεκδικούμε το δικαίωμα στη μάθηση με ένα σχολείο ανθρώπινο.
ΔΙΑΨΕΥΔΟΥΜΕ τον δήμαρχο για όσα κατηγορεί τον Λυκειάρχη και τους καθηγητές μας. Αυτοί λειτουργούν με έργα και πράξεις και όχι με … λόγια, όπως ο δήμαρχος!!!

Με τα κοντέϊνερς, θέλουν να μας πεθάνουν μια ώρα αρχύτερα!!

Αντί ο δήμαρχος να δίνει χρήματα για τους Μαραθώνιους, να τα δώσει για να κάνει σχολείο!!

Συνέντευξη στην Πόπη Σουφλή



Αποτελούν την ελπίδα και το μέλλον του πιο γνωστού παγκοσμίως δήμου. Είναι οι αυριανοί πολίτες του Μαραθώνα.
Κι αυτή η ελπίδα, αυτό το μέλλον του Μαραθώνα, είναι εγκλωβισμένο σ’ ένα σχολείο που θυμίζει τριτοκοσμική χώρα, συνθλίβεται μέσα σε καρκινογόνα κοντέϊνερς, αυλίζεται σε προαύλιο περιορισμένο και πνίγει τα όνειρα του στην ανικανότητα της τοπικής αυτοδιοίκησης και της πολιτείας.
Η κραυγή τους, κραυγή αγωνίας για το παρόν και για το μέλλον.
Η φωνή τους, γίνεται κραυγή απόγνωσης, οργής και αγανάκτησης.
Δείχνουν τους υπαίτιους. Έχουν το θάρρος της γνώμης τους και την εκφράζουν.
Στέκονται στο πλευρό του Λυκειάρχη τους και των καθηγητών τους που ο πρώτος πολίτης του Μαραθώνα, απετόλμησε να υποτιμήσει, να κατηγορήσει και να διαπομπεύσει, για να βγάλει τις ευθύνες του από πάνω του.
Τρεις ώρες με τους μαθητές του Γυμνασίου και του Λυκείου Μαραθώνα, που κάνουν κατάληψη διεκδικώντας ένα σχολείο που θα είναι πραγματικός ναός της εκπαίδευσης, ήταν αρκετές για να μοιραστούμε τους προβληματισμούς και την αγωνία τους, τις δίκαιες διεκδικήσεις και τα ερωτηματικά τους, και κυρίως για να διαπιστώσουμε ότι απέναντί μας, είχαμε δεκαπεντάχρονα και δεκαεπτάχρονα παιδιά, με ωριμότητα σκέψης και καθαρή λογική.
Δεκαπεντάχρονα και δεκαεπτάχρονα παιδιά, που δεν ζητούν πολυτέλειες, αλλά ένα σχολείο, που να μπορούν να πάρουν τις γνώσεις σ’ ένα πολιτισμένο περιβάλλον, κι όχι στοιβαγμένα σαν οικονομικοί μετανάστες σε φυλακές που και οι στοιχειώδεις συνθήκες διαβίωσης, είναι πολυτέλεια.
Το δικαίωμα στη μάθηση διεκδικούν, με τον μόνο τρόπο που τους απομένει: Την κατάληψη.
Βλέπετε, στον Δήμο Μαραθώνα, οι προτεραιότητες του Δημάρχου, είναι άλλες και όχι η Παιδεία, τα σχολεία και η πρόοδος των μαθητών.
Υπερασπίζονται με σθένος τον Λυκειάρχη τους και τους καθηγητές τους, που ο δήμαρχος τόλμησε να κατηγορήσει ως υπεύθυνο για την μειωμένη απόδοση των εισακτέων στα ΑΕΙ και ΤΕΙ.
Και δείχνουν ξεκάθαρα τον υπαίτιο, στο πρόσωπο του δημάρχου.
Απαιτούν, Διεκδικούν τη ζωή και το μέλλον τους.
Σεβαστήκαμε το δικαίωμα κάποιων μαθητών, να διατηρήσουν την ανωνυμία τους και θα προτιμήσουμε στα πλαίσια μιας ισότιμης αντιμετώπισης, να μην καταγράψουμε κανένα όνομα, αλλά απλά στις απαντήσεις τους να προσθέσουμε τις λέξεις «μαθητής» ή «μαθήτρια», παρ’ όλο που αρκετοί ήταν αυτοί που μας μίλησαν επώνυμα.
Διαβάστε τη φωνή της διαμαρτυρίας τους. Δείτε την ωριμότητά τους. Κι αν κάτι μπορούμε εμείς να προσθέσουμε μετά από όσα μας είπαν και μας έδειξαν είναι να συγχαρούμε τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς τους, γιατί μεταλαμπάδευσαν σ’ αυτά τα παιδιά το ήθος, την αξιοπρέπεια, την παιδεία και την δύναμη να αγωνίζονται για το μέλλον το δικό τους και το μέλλον των γενιών που ακολουθούν.
Και οφείλουμε να τους ευχαριστήσουμε που μας εμπιστεύτηκαν, που μας κατέθεσαν τις αγωνίες και τους προβληματισμούς τους, και γι αυτό δεσμευτήκαμε μαζί τους, ότι στα ΑΤΤΙΚΑ ΝΕΑ, θα έχουν πάντα ένα χώρο δικό τους, για να εκφράζονται.



Π.Σ. Τι είναι αυτό που σας ανάγκασε για άλλη μια χρονιά να κατεβείτε στους δρόμου, τα κάνετε κατάληψη, να διεκδικήσετε το δικαίωμα σε μια καλλίτερη ποιότητα ζωής, το δικαίωμα στη μάθηση και στη γνώση, το δικαίωμα σ’ ένα καλλίτερο σχολικό περιβάλλον;

Μαθητής: Βασικά, δεν έχουμε σχολείο. Τα παιδιά, είναι στριμωγμένα στις τάξεις, κι εμείς, δεν παλεύουμε μόνο για το τώρα, μόνο για μας, αλλά αγωνιζόμαστε και για το αύριο, γιατί σιγά – σιγά, μ’ όλα αυτά που γίνονται, δεν θα υπάρχει πλέον χώρος για κανένα παιδί.

Μαθήτρια: Πιστεύω, ότι όλα αυτά που αναφέρατε προηγουμένως για την μάθηση, περιλαμβάνονται στα προβλήματά μας.
Έχουμε ένα πρόβλημα κτιριακό, που σε ένα δύο χρόνια, το σχολείο αυτό, δεν θα μπορεί να λειτουργήσει καθόλου.
Μας λείπει αίθουσα γενικής Παιδείας, αίθουσα εκδηλώσεων, βιβλιοθήκη, εργαστήρια και πολλά άλλα..

Π.Σ. Με τους εκπαιδευτικούς σας και τον Λυκειάρχη σας, η σχέση σας ποια είναι;

Μαθητής: Η σχέση μας με τους καθηγητές μας, είναι πολύ καλή. Φέτος, σε αντίθεση με πέρυσι που δεν υπήρχαν καθηγητές, είναι μια πολύ καλή χρονιά. Πέρυσι, η κατάληψη που κάναμε, είχε αποτέλεσμα, γιατί το υπουργείο μας έστειλε καθηγητές.. Οι καθηγητές μας, είναι εξαιρετικοί. Μας βοηθούν, στέκονται στο πλευρό μας, τρέχουν και αγωνίζονται για μας και κυρίως ο Λυκειάρχης μας, που είναι εξαιρετικός.

Μαθήτρια: Είναι τραγικό, να έχουμε έναν τόσο καλό Λυκειάρχη και να μην έχουμε σχολείο για να αξιοποιήσουμε όσα μας διδάσκουν οι καθηγητές μας.

Π.Σ. Αν στέλνατε ένα μήνυμα στον Υπουργό Παιδείας, αυτό, ποιο θα ήταν;

Μαθήτρια: Πιστεύω ότι το μήνυμά μας,. το έχουμε ήδη στείλει στον υπουργό.

Μαθητής: Αν ο υπουργός Παιδείας, μπορούσε να ακούσει την φωνή μου, θα του ζητούσα ένα ανθρώπινο σχολείο, να δώσει βαρύτητα και κονδύλια για την Παιδεία, γιατί η Παιδεία, είναι η Αρχή και το Τέλος της χώρας μας, αλλά και κάθε χώρας..

Στην αρχή δειλά, κι ύστερα πιο ξεθαρρεμένοι, πολλοί μαθητές μας πλησίαζαν και μας ξενάγησαν στους χώρους τους, στις αίθουσες του σχολείου, στα κοντέϊνερς, στις τουαλέτες, σε χώρους που αποτελούν τμήματα του σχολείου.
Οι τουαλέτες, είναι επιεικώς απαράδεκτες. Τούρκικες, σαν να βρισκόμαστε σε άλλες εποχές. Τοίχοι γραμμένοι, μηνύματα απαράδεκτα, για τα οποία τα παιδιά που με συνόδευαν έδειξαν αμηχανία, αποτσίγαρα πεταμένα, εικόνες που προκαλούν ανατριχίλα.
Κάποιοι μαθητές, θέλησαν να δικαιολογηθούν:

Μαθητές: Οι Διευθυντές φτιάχνουν τις τουαλέτες, αλλά κάποια παιδιά δυστυχώς τις καταστρέφουν. Δεν νοιώθουμε περήφανοι γι αυτές τις εικόνες. Δεν μας αντιπροσωπεύουν.

Π.Σ. Μήπως είναι ένας τρόπος αντίδρασης και αυτός; Πιστεύετε ότι έχουν σκύψει όλοι κοντά σας, να συζητήσουν τους προβληματισμούς και τις αγωνίες σας για το σήμερα και για το μέλλον σας; Ακόμα και οι καταστροφές που γίνονται σε άλλα σχολεία και δεν θα αναφερθώ στο δικό σας γιατί αυτή την εικόνα την βλέπω μόνο στις τουαλέτες, μήπως είναι μια κραυγή αγωνίας των μαθητών, σε μια κοινωνία που έχει χάσει τον προσανατολισμό της; Μια κραυγή αγωνίας, που λέει :
«Ακούστε μας. Σταθείτε πλάϊ μας»!
Μήπως ακόμα και η βιαιότητα, είναι ένα μήνυμα που πρέπει να πάρουν γονείς, τοπική αυτοδιοίκηση, υπουργείο Παιδείας και γενικά όλη η κοινωνία;

Μαθητής: Κάθε μορφή βίας, δεν είναι ανεκτή από εμάς. Κανένα παιδί δεν την θέλει.
Απλά, όλο το κοινωνικό σύνολο, δυστυχώς, δεν είναι κοντά στα παιδιά. Είναι πολύ απόμακρο. Ίσως κοιτάει πως θα βγάλει λεφτά, πως θα αυξήσει την περιουσία του και δεν κοιτάει πως θα δώσει στις νέες γενιές Πρότυπα, Αρχές και Αξίες.

Μαθήτρια: Η βία και οι καταστροφές, δεν αποτελούν στοιχεία του δικού μας σχολείου. Θάθελα να προβάλλετε μέσα από την εφημερίδα σας, την διαφορετικότητα του δικού μας σχολείου σε σχέση με άλλα και τη δική μας κατάληψη, σε σχέση με άλλες καταλήψεις. Εμείς αγωνιζόμαστε μόνο, επειδή δεν έχουμε σχολείο.

Μαθητής: Εμείς, δεν καταστρέφουμε το σχολείο μας, όπως άλλοι μαθητές, γιατί πολύ απλά, εμείς, δεν παλεύουμε με πολιτικές αντιλήψεις, αλλά γιατί θέλουμε ένα σχολείο ανθρώπινο, που να χωράμε. Και δεν μιλάω για μας που τελειώνουμε, αλλά για τις επόμενες γενιές που θάρθουν.
Δεν έχουμε χώρο. Πνιγόμαστε.

Μαθητής: Έχουμε μιλήσει με τον δήμαρχο και μας είπε, ότι οι καθηγητές μας δεν προσπαθούν και ότι φταίνε που δεν πέρασαν πολλά παιδιά στις πανελλήνιες εξετάσεις.
Εμείς, θέλουμε να πούμε, ότι όλοι οι καθηγητές είναι κοντά μας, και λειτουργούν με πράξεις και ενέργειες και όχι στα λόγια, όπως λειτουργούν οι δήμαρχοι και άλλοι φορείς!!!
Το σχολείο είναι πολύ κοντά μας και κάνει ενέργειες με χαρτιά και έγγραφα που τα βλέπουμε!

Μαθήτρια: Ο Διευθυντής του Λυκείου μας, ενδιαφέρεται για μας πάρα πολύ και είναι αυτός που δουλεύει για το σχολείο, από τις 7 το πρωί ως τις 7 το βράδυ καθημερινά. Είναι ο μόνος που έχει ενδιαφερθεί τόσο πολύ γι αυτό το σχολείο.

Μαθητές: Λυπούμαστε που προσπαθούν να απαξιώσουν τον λυκειάρχη μας και τους καθηγητές μας και τους διαψεύδουμε!!!

Μαθήτρια: Αισθανόμαστε, ότι κανείς δεν είναι μαζί μας, εκτός από τον Λυκειάρχη και τους καθηγητές μας.
Οι άλλοι, κάποιοι από την δημοτική αρχή, λένε λόγια ψεύτικα.
Ο Δήμαρχος, όλο υπόσχεται, υπόσχεται, υπόσχεται, αλλά ποτέ δεν κάνει τίποτε.
Όποιο παιδί και να ρωτήσετε, αυτό θα σας πει.

Μαθητές: Οι εκπαιδευτικοί όλοι, είναι δίπλα μας. Το ίδιο και ο Σύλλογος Γονέων.


Στην παρέα μας, προστέθηκαν και μαθητές του Γυμνασίου, που ζήτησαν κι αυτοί να ακουστεί η φωνή τους.

Μαθητής: Τα κοντέϊνερς, είναι κλουβιά. Οι συνθήκες των μαθημάτων, είναι τραγικές. Δεν υπάρχει θέρμανση, ούτε εξαερισμός, με αποτέλεσμα να μυρίζουν και να βρωμούν οι αίθουσες. Και μέσα εκεί, εμείς κάνουμε μάθημα επτά ώρες κάθε μέρα.
Όταν κάποιες τάξεις κάνουν γυμναστική, οι μπάλες πέφτουν πάνω στα κοντέϊνερς, την ώρα που εμείς κάνουμε μάθημα.
Στη θέση που βρίσκονται, είναι εμπόδιο για όλο το σχολείο, με αποτέλεσμα να μειώνεται το προαύλιο και να αποτελεί πρόβλημα.
Μας είπαν, ότι θα είναι προσωρινό, αλλά έχει καταντήσει μόνιμο το πρόβλημα των κοντέϊνερς. Είναι η δεύτερη χρονιά που βρίσκονται στο προαύλιο. Δεν ζητάμε θαύματα. Δεν θέλουμε όμως να γίνει μόνιμο και να εξασφαλίσουν την ησυχία τους οι υπεύθυνοι και αρμόδιοι από τον Δήμο.

Μαθήτρια: Οι τάξεις, βρωμάνε. Τα air condition δεν καθαρίζονται και κολλάμε ιώσεις. Είναι και θέμα υγείας πλέον. Τι θέλουν; Να μας δουν να παθαίνουμε τίποτε χειρότερο, για να ξεκινήσουν τις διαδικασίες για νέο σχολείο; Παίζουν πλέον και με την υγεία μας.

Μαθήτρια: Δεν έχουμε εργαστήριο φυσικής και χημείας, άρα το μάθημα δεν γίνεται σωστό.

Μαθήτρια: Σκεφθείτε, να γίνει ένας σεισμός, ή να πιάσει μια φωτιά. Που θα πάμε; Υπάρχει μεγάλη επικινδυνότητα.

Μαθητής: Οι τουαλέτες είναι φρικτές!

Π.Σ. Να μιλήσουμε λίγο και για την λαίλαπα των ναρκωτικών; Τι γίνεται με το σχολείο σας;

Μαθητής: Δεν υπάρχουν. Πολύ λίγα παιδιά στο σχολείο μας έχουν πέσει σ’ αυτά. Αν όμως θέλεις ναρκωτικά, βρίσκεις πολύ εύκολα.

Π.Σ. Κι εσείς, τι λέτε; Λέτε ΟΧΙ στα ναρκωτικά και ΝΑΙ στη ζωή;

Μαθητές: Λέμε ΝΑΙ ΣΤΗ ΖΩΗ!!!


Το θέμα δείχνει να τους τρομάζει και αλλάζουν αμέσως τη συζήτηση.

Μαθήτρια: Πέρυσι, είχε πέσει σοφάς μέσα σε μια τάξη και παρ’ ολίγον να υπάρξουν θύματα. Αν δεν κάναμε κατάληψη… Ήμουν τυχερή πολύ, γιατί έπεσε πάνω στο θρανίο μου και δεν έπαθα τίποτε. Θα μπορούσαμε όμως να έχουμε σκοτωθεί.

Μαθήτρια: Κάναμε αποχή σαν τμήμα και μας έβαλαν μέσα αναγκαστικά. Έτρεμε το φυλλοκάρδι μας. Εγώ, δεν ήθελα να μπω. Έστειλαν κάποιον από τον δήμο, και είπε τάχα μου τάχα μου, ότι είναι αρχιτέκτονας και ότι δεν υπάρχει πρόβλημα. Δεν το έφτιαξαν μέχρι σήμερα και παραμένει έτσι.

Μαθήτρια: Φωτογραφείστε τα κοντέϊνερς σε σχέση με τον προαύλιο χώρο. Δείτε τα προκάτ, που έχουν αμίαντο και προκαλούν καρκίνο. Θέλουν να μας πεθάνουν μια ώρα αρχύτερα.

Μαθητής: Πρέπει να βρεθεί άμεσα λύση.

Μαθήτρια: Μέσα στα προκάτ, υπάρχουν air condition , αλλά δεν λειτουργούν. Τώρα γίνεται μια προσπάθεια από το σχολείο να λειτουργήσουν, αλλά ο δήμος δεν βοηθάει.


Επισκεπτόμαστε τα κοντέϊνερς. Η κατάσταση είναι απερίγραπτη για σχολείο του 21ου αιώνα, σ’ ένα παγκοσμίως γνωστό δήμο.
Χώροι ακατάλληλοι που όμως μέσα σ’ αυτούς, στοιβάζονται παιδιά και εκπαιδευτικοί – ήρωες, προσπαθούν να τους μεταλαμπαδεύσουν την γνώση. Πώς είναι δυνατόν αυτά τα παιδιά να αποδώσουν, πως είναι δυνατόν αυτοί οι εκπαιδευτικοί να διδάξουν ;
Αίθουσες με σπασμένα τζάμια και κολλημένα με σιλοτέϊπ!!!
Βόθρος κάτω από αίθουσα.
Τουαλέτες, που θυμίζουν γκέτο. «Τούρκικες» τουαλέτες, του περασμένου αιώνα.
Βρύσες που σε παραπέμπουν σε «ποτίστρες ζώων».
Συνθήματα και βωμολοχίες στους τοίχους. Γυαλιά σπασμένα, καλώδια ηλεκτροφόρα ξηλωμένα, παγίδες σε στενούς διαδρόμους. Στην πίσω πλευρά του σχολείου, μια ακόμα αίθουσα κοντέϊνερ, που μέσα σ’ αυτήν διδάσκονται παιδιά ενός κατώτερου Θεού.
Ένας μικρός εγκαταλειμμένος κήπος, στην πίσω πλευρά, που κι εκεί ο δήμαρχος, και οι αρμόδιοι του δήμου, θέλουν να εγκαταστήσουν τέσσερα νέα κοντέϊνερ, σε μια προσπάθεια να… επιλύσουν το πρόβλημα., γιατί καμία ενέργεια στην ουσία δεν έχουν κάνει μέχρι σήμερα.!!!

Μαθήτρια: Μας είπαν, ότι ο χώρος που είναι να ανεγερθεί το νέο Λύκειο, είναι εκτός σχεδίου.
Ο Δήμαρχος όμως, δεν κάνει τίποτε.
Δεν είναι δυνατόν να είμαστε στον Μαραθώνα, που είναι ένας ιστορικός δήμος και ο δήμαρχος, αντί να δώσει χρήματα για σχολείο, να τα δίνει για Μαραθώνιους!!!
Δεν είναι δυνατόν να μην έχουμε ένα σωστό σχολείο. Δεν ζητάμε πολυτέλειες, ούτε πισίνες.
Ο Δήμαρχος, δίνει βάση στα αξιοθέατα της περιοχής, και δεν δίνει βάση σ’ εμάς.
Είναι ανήκουστο!!!

Μαθητής: Ας γίνει κάτι καλλίτερο, αν όχι για μας που τελειώνουμε εφέτος, για τα παιδιά που ακολουθούν.
Μαθήτρια: Δεν έχουμε σχολείο. Ζητάμε ένα σχολείο που να μην πέφτουν οι τοίχοι, που να έχει προαύλιο, χωρίς κοντέϊνερς που μας κάνουν σαν να είμαστε προσφυγάκια. Κάποιοι πρέπει να μας ακούσουν και να μας βοηθήσουν να λύσουμε το πρόβλημά μας.
Εμείς, θα προσπαθούμε με κάθε τρόπο, για το καλλίτερο.

Π.Σ. Ένα μήνυμα που θάθελες να στείλεις στον υπουργό Παιδείας.

Μαθήτρια: Να κάνει το καλλίτερο για να βελτιώσει τις συνθήκες της Παιδείας στη χώρα μας, που είναι άθλιες.

Π. Σ. Ποιο είναι το δικό σας πρότυπο;

Μαθητές: Το ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ!!! Το ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ στα χρόνια της χούντας και οι αγώνες που έδωσαν εκείνες οι γενιές των φοιτητών.


Έφυγα συγκλονισμένη από την συνάντησή μου με τους μαθητές του Γυμνασίου και του Λυκείου Μαραθώνα.
Συγκλονισμένη, οργισμένη και … γεμάτη τύψεις.
Συγκλονισμένη για την ωριμότητά τους και τις διεκδικήσεις τους για το δικαίωμά τους στην μάθηση, οργισμένη για την αδιαφορία της πολιτείας και κυρίως της τοπικής αυτοδιοίκησης και για τις τριτοκοσμικές εικόνες που κατέγραψε η δημοσιογραφική κάμερα και γεμάτη τύψεις, γιατί αυτοί που σήμερα έχουν καταδικάσει αυτά τα παιδιά να φοιτούν σε τραγικές και επικίνδυνες σχολικές αίθουσες, είναι η δική μου γενιά.
Η γενιά του Πολυτεχνείου.
Κι αυτή η γενιά, σήμερα, κατέχει θέσεις στην κυβέρνηση και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Κλείνοντας το δημοσιογραφικό μαγνητόφωνο, ευχαρίστησα τους μαθητές που με εμπιστεύτηκαν, που με ξενάγησαν, που μου κατέθεσαν την αγωνία και τους προβληματισμούς τους.
Μήπως έστω και τώρα, ευαισθητοποιηθούν οι αρμόδιοι της τοπικής αυτοδιοίκησης και ανασύρουν από τα συρτάρια τους έγγραφα ξεχασμένα, και να κινητοποιηθούν άμεσα για να ξεπεράσουν όλα τα προβλήματα προκειμένου να ανεγερθεί το Λύκειο του Μαραθώνα, που τόσο έχουν ανάγκη μαθητές και εκπαιδευτικοί;
Μήπως είναι καιρός ο δήμαρχος, να αφουγκραστεί τις φωνές των μαθητών, που τον καταγγέλλουν ότι «περί άλλων τυρβάζει», αντί να ασχοληθεί με τα προβλήματά τους;
Ο Μαραθώνας, δεν έχει ανάγκη από …. Μαραθώνιους ορθόδοξους και «ανορθόδοξους».
Έχει ανάγκη από σχολεία. Έχει ανάγκη από την παιδαγωγική ηρεμία των παιδιών του, προκειμένου να κτίσει το μέλλον του πάνω σ’ αυτά. Γιατί αυτά είναι η δύναμή του. Αυτά είναι το μέλλον του. Αυτά είναι ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ του.
(ΠΟΠΗ ΣΟΥΦΛΗ)
  • ΑΤΤΙΚΑ ΝΕΑ 238/1-11-2008



ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.
Ο διαχειριστής του ιστολόγιου δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
● Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
● Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
● Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
● Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
● Επιπλέον σας τονίζουμε ότι το ιστολόγιο λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΠΕΣΤΕ ΜΑΣ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΜΗΝ ΜΕΝΕΤΕ ΣΙΩΠΗΛΌΙ