Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Δεν χάθηκε εκείνη, εκείνος την έχασε.





Κι ύστερα, έφτασε στα αφτιά της εκείνη η κουβέντα που πυρπόλησε το”είναι” της κι εκτίναξε το θυμό που μέσα της σιγόβραζε ακόμη. 
Εκείνο το ψεύτικο ”αγάπη μου”, το τόσο υποκριτικό και γλοιώδες. 
Ως εδω! 
Φτάνει! 
Όχι άλλα ψέματα!





Γράφει η Δώρα Σαμαρά



Ένας ξάστερος ουρανός κι ένα φεγγάρι μεθυσμένο, κρεμασμένο σε μια βραδιά καλοκαιρινή. Βραδιά, που ο έρωτας σκουντάει την καρδιά και της λέει :”ξύπνα”! Εκείνη βαδίζει μοναχή σε έναν δρόμο άδειο(έτσι τον βλέπει, έτσι τον θαρρεί πως είναι απόψε), με ένα χαμόγελο νέας, βρεφικής ευτυχίας, που μόλις γεννήθηκε από τα σκέλια της ψυχής της.



Κατηφορίζει το στενό δρομάκι, σιγοτραγουδώντας έναν χαρούμενο σκοπό, ανιχνεύοντας στην τσάντα της, για να βρει τα κλειδιά της. Ένα λεπτό! Ένα λεπτό που η αναζήτηση τη σταματήσε εκεί, στη μέση εκείνου του δρόμου. Ένα λεπτό κι η συνωμοσία επικυρώθηκε! Ζωή, τι παιχνίδια παίζεις με τις Μοίρες;


Ένα λεπτό. Από δίπλα της περνάει μια σκιά. Η αύρα της την αγγίζει κι αφηρημένα τα βλέμματα ενώνονται. Για μια στιγμή! Για μία μόνο, καταραμένη στιγμή μέσα στο χρόνο. Και το βλέμμα αλλάζει μορφή, αλλάζει χρώμα και ήχο. Λες κι έχυσε επίτηδες ο καλλιτέχνης όλο το μαύρο χρώμα πάνω στο δικό της κόκκινο και το γέμισε λεκέδες. Σαν να τρόμαξε η μουσική μέσα στο μυαλό της κι άρχισε να φαλτσάρει ο ρυθμός, έγινε παράτονος ο ήχος.


Τόσοι μήνες απουσίας και κάηκαν όλοι πάνω σε εκείνο το λεπτό της ώρας! Γιατί, αν είχε διαλέξει άλλο δρόμο απόψε να διαβεί, αν ήδη κρατούσε τα κλειδιά στο χέρι, αν δεν είχε σπαταλήσει χρόνο ερωτοτροπώντας με τα άστρα, αν, αν, αν! Αν όλα αυτά έτρεχαν το χρόνο λίγο πιο κάτω, τούτη η ιστορία θα είχε γραφτεί με άλλο σενάριο.


Μια βιαστική ”καλησπέρα” κλειδώνει μέσα της όλα τα παράπονα, που την πόρτα χτυπάνε και φωνάζουν :”ανοίξτε”! Τα τόσα ”γιατί”, που την έπνιγαν καιρό, δένουν ξανά μια νέα θηλιά κι ετοιμάζονται.


Τραβάει το βλέμμα της μακρυά, την εικόνα του άλλο να κοιτά δεν αντέχει. Πρέπει να συνεχίσει και το ξέρει. Πρέπει απλά να τολμήσει δύο-τρία βήματα πέρα από εκείνον και θα είναι και πάλι ασφαλής. Ξεκινά! Βήμα πρώτο – μία χαρά! Δεύτερο βήμα κι ο αέρας καθαρίζει, γεμίζουν τα πνευμόνια οξυγόνο ξανά. Τρίτο βήμα κι ένα χέρι το δικό της αρπάζει και την σταματά. Πίσω την τραβά. Πίσω στο μηδεν. Πίσω στο ”πλάι του”, πίσω στο ”δίπλα του”, πίσω στο ”κοντά του”.


Προσπαθεί να τραβήξει το χέρι της, μα δεν μπορεί! Εκείνο δεν υπακούει στις εντολές του μυαλού της. Ίσως γιατί, τα κύτταρα έχουνε μνήμη. Ίσως γιατί, θυμούνται ακόμη το άγγιγμα το δικό του και το αναγνωρίζουν ως άγγιγμα αγαπημένο. Ίσως γιατί, το έχουν ξεχωρίσει ανάμεσα σε όλα τα άλλα. 


Δεν το φοβούνται, δεν το θεωρούν απειλή. Αχ, ψυχή μου, και να’ξερες! Να ‘ξερες μόνο σε πόσο επικίνδυνα μονοπάτια πίσω σε τραβά!


Και μετά, το χέρι αφήνεται και γίνεται δύο χέρια, που τυλίγονται τρυφερά ολόκληρα γύρω της και την εγκλωβίζουν. Την φυλακίζουν μέσα σε μία αγκαλιά που καίει σαν σίδερο πυρωμένο.


Το δέρμα του αγγίζει το δικό της κι εκείνη χάνεται. Η ανάσα του ζει και πεθαίνει πάνω στο λαιμό της κι εκείνη παραλύει. 

Ο ήχος της φωνής, μιας φωνής άλλωτε λατρεμένης, ψιθυρίζει στο αφτί της πόσο πολύ τον πόνεσε η δική της απουσία. 

Ψέμα! 

Κι ύστερα, έφτασε στα αφτιά της εκείνη η κουβέντα που πυρπόλησε το”είναι” της κι εκτίναξε το θυμό που μέσα της σιγόβραζε ακόμη. Εκείνο το ψεύτικο ”αγάπη μου”, το τόσο υποκριτικό και γλοιώδες. Ως εδω! Φτάνει! Όχι άλλα ψέματα!


Δεν είχε πια το δικαίωμα στο λόγο! Δεν είχε το δικαίωμα για τούτο το αγκάλιασμα. Δεν είχε το δικαίωμα να της πουλάει άλλα λόγια τρυφερά. ”Αγάπη του”δεν ήταν πια. Δεν ήταν καν δική του! Ίσως, τελικά, να μην ήτανε ποτέ. Ιεροσυλία να σκοτώνεις λέξεις ιερές!


Δεν χάθηκε εκείνη. Εκείνος την έχασε. 

Και δεν την αναζήτησε ποτέ. 

Κι αν τώρα θαρρεί πως την βρήκε πάλι, λάθος. 

Λάθος του που δεν κατάλαβε πως τούτη ήταν απλώς μιαν αντανάκλαση πάνω στο καταραμένο τούτο λεπτό του χρόνου! 
Ένα λεπτό, που τώρα πάει, ξοδεύτηκε! 
Κι ο χρόνος κύλησε παρακάτω. 
Το ίδιο κι εκείνη. 
Με πλάτη γυρισμένη, μπήκε στο αμάξι της και χάθηκε. 
Σαν μια απλή, στιγμιαία αντανάκλαση!




Πηγή



ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.
Ο διαχειριστής του ιστολόγιου δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
● Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
● Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
● Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
● Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
● Επιπλέον σας τονίζουμε ότι το ιστολόγιο λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΠΕΣΤΕ ΜΑΣ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΜΗΝ ΜΕΝΕΤΕ ΣΙΩΠΗΛΌΙ