Δευτέρα, 3 Ιουλίου 2017

Γίναμε ανάμνηση






Της έλειπαν όμως τόσα άλλα, τόσο σημαντικά και σπουδαία. 
Δεν με πονά πια, τώρα έγινες άλλη μια ουλή στο στήθος, εκεί κατά τα μέρη της καρδιάς που σιγά- σιγά έχει γεμίσει και σε κάθε αναπνοή το δέρμα τραβά. 




Όταν σε μια σχέση, απουσιάζουν τα σημαντικά και τα σπουδαία, φεύγεις... προχωράς παρακάτω...

Η ζωή, δεν είναι για να την ξοδεύεις στ' ασήμαντα... είναι για να την γεύεσαι στα σημαντικά...


Καλλιόπη


tumblr_o0a9o70cxe1u8h3kko1_1280



Gianni Potamussis



Πέρασε ο καιρός, έτσι σε κάποιο ράφι κάποιας βιβλιοθήκης αναμνήσεων. 

Aργά αλλά σταθερά, σκεπάζει η σκόνη την ιστορία μας. 


Είμαστε λοιπόν παρελθόν αιωνίων υποσχέσεων και αγάπης μοναδικής, άλλη μια ιστορία μέσα σε εκατομμύρια ιστοριών. 

Μιας ιστορίας που όπως έλεγες «μόνο η στέγη της λείπει». 

Της έλειπαν όμως τόσα άλλα, τόσο σημαντικά και σπουδαία. 
Δεν με πονά πια, τώρα έγινες άλλη μια ουλή στο στήθος, εκεί κατά τα μέρη της καρδιάς που σιγά- σιγά έχει γεμίσει και σε κάθε αναπνοή το δέρμα τραβά. 

Ξέρεις, κάποια στιγμή αναρωτήθηκα αν έκανα καλά που έφυγα, αν ήταν σωστή απόφαση μου, ε λοιπόν δεν το μετάνιωσα ποτέ, ούτε μια στιγμή δεν σκέφτηκα πως ίσως… ίσως δεν έπρεπε. 


Ξέρεις, η αποδοχή πραγμάτων στην “comfort zone” είναι συμβιβασμός, είναι αποδοχή ουσιαστικά μιας ήττας του ίδιου μας του εαυτού. Βρεθήκαμε μαζί, κάνοντας ο καθένας μας την επανάστασή του, μια επανάσταση που μας έκανε συνοδοιπόρους σε κάτι που για τον καθένα μας ήταν διαφορετικό. Είχαμε την ίδια ανάγκη και οι δυο να πιστέψουμε σε κάτι, για μένα ήσουν εσύ, ίσως εγώ για σένα.

Πάντα μαζί σου “θα με δένει μια παρά λίγο ευτυχία”. 

Ο κουρνιαχτός δεν ήταν μεγάλος… ή ήταν; Ίσως για κάποιους γύρω μας που έζησαν μερικά πράγματα, που μας θεωρούσαν το τέλειο ζευγάρι. 

Πιστεύω πως ο καθένας μας το έζησε διαφορετικά, δεν ήμουν και δεν ήσουν για δεύτερους ρόλους, μόνο για πρωταγωνιστικούς  σε διαφορετικούς θιάσους και ράμπες. 

Συνέβη αυτό που συμβαίνει όταν δυο λύκοι δεν χωρούν στην ίδια περιοχή, ή ο ένας θα φύγει ή η μάχη θα είναι μέχρι θανάτου, δεν μπορούσα να σε «σκοτώσω».

 Έπρεπε να φύγω κι έφυγα.
Να σ’ αγαπώ μ’ αφήνει κενό μέσα μου. 

Να σ’ αγαπώ με κουράζει, με μελαγχολεί. 

Έτσι είν’ η ζωή, η δικιά μου ζωή. 
Αγάπα με κάν’ το τρυφερά ένα χρόνο, ένα μήνα, μια χαμένη ώρα. 
Να σ’ αγαπώ, μου κάνει παρέα στις λευκές μου νύχτες. 
Κάτι που γεμίζει παλιές ξεθωριασμένες ιστορίες. 
Να σ’ αγαπώ, με συντροφεύει. Αγάπα με ακόμα, κάν’ το τρυφερά. 
Ένα χρόνο, ένα μήνα, μια χαμένη ώρα. Μόνο για μια χαμένη ώρα.”


Πηγή



ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.
Ο διαχειριστής του ιστολόγιου δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
● Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
● Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
● Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
● Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
● Επιπλέον σας τονίζουμε ότι το ιστολόγιο λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΠΕΣΤΕ ΜΑΣ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΜΗΝ ΜΕΝΕΤΕ ΣΙΩΠΗΛΌΙ