Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

«ΝΑ ΣΗΜΑΝΕΙ ΕΘΝΙΚΟΣ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ»! Καλεντερίδης: «Η διάλυση της Κύπρου θέτει σε κίνδυνο την επιβίωση της Ελλάδας»



 Το θέμα είναι όμως ότι ενώ η διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας θα οδηγήσει ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑΚΑ σε μια Κύπρο χωρίς Έλληνες, με δραματικές συνέπειες για την επιβίωση της ίδιας της Ελλάδας, οι Έλληνες σε Κύπρο και Ελλάδα παρακολουθούν τις εξελίξεις απαθείς.




Στην Ελλάδα,η πλειοψηφία του λαού, έχει χεσμένη την Πατρίδα που λεηλατείται και ξεπουλιέται από την πολιτική συμμορία.

Στην Κύπρο, μετά τον Τάσσο Παπαδόπουλο, επέλεξαν την πιο βρώμικη πολιτική συμμορία για να κυβερνήσει.

ΟΤΙ ΣΚΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ "ΕΛΛΗΝΕΣ" ΣΤΗΝ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΟΥΣ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΟΙ "ΚΥΠΡΙΟΙ".
ΑΝΑΞΙΟΙ ΑΜΦΟΤΕΡΟΙ, ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΠΑΤΡΙΔΑ.

ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟ, ΤΙΣ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ ΟΙ ΟΒΡΙΟΙ.


Καλλιόπη Σουφλή

Υ.Γ. Ο Κύπριος τραγουδιστής Αλκίνοος Ιωαννίδης, τα είχε πει εξαιρετικά, για τους συμπατριώτες του, αλλά και για τους... Ελλαδίτες.
ΕΙΧΕ ΠΕΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ.

Στο τέλος της ανάρτησης, τα όσα είχε γράψει το 2013

Ellada_Kipros
Σήμα κινδύνου εκπέμπει ο Σάββας Καλεντερίδης για τις εξελίξεις στην Κύπρο, υπογραμμίζοντας μάλιστα πως τυχόν διάλυση της μεγαλονήσου θα επιφέρει δραματικές συνέπειες στον Ελληνισμό και στην επιβίωση της ίδιας της Ελλάδας.



Ολόκληρο το άρθρο του κ. Καλεντερίδη:
 


Είναι σε όλους γνωστό ότι η εισβολή και κατοχή της Κύπρου είναι ένα έγκλημα που σχεδιάστηκε από τον… διεθνή παράγοντα, ο οποίος σε διάφορες φάσεις της περιόδου από το 1965 μέχρι το 1974, εξασφάλισε τους απαραίτητους «πρωταγωνιστές» του δράματος σε Λευκωσία, Αθήνα και Άγκυρα. 

Τα υπόλοιπα ήταν απλά θέμα απόφασης και συντονισμού. Από το 1974 μέχρι σήμερα η Κύπρος παραμένει διαιρεμένη, με το 38% του εδάφους της να είναι υπό τη βάρβαρη τουρκική κατοχή ενώ την περιουσία των εκτοπισμένων από την ιδιαίτερη πατρίδα τους Ελλήνων της Κύπρου, την λεηλατούν με τον ίδιο βάρβαρο τρόπο που λεηλάτησαν τις περιουσίες των Ελλήνων δεκαετίες και αιώνες οι Τούρκοι.


Ο διεθνής παράγων όλα αυτά τα χρόνια, ο οποίος είναι ο ενορχηστρωτής του εγκλήματος, είναι απλός παρατηρητής όλης αυτής της βάρβαρης διαδικασίας.


Μέχρι που η Κύπρος, λόγω της στρατηγικής σκέψης και της επιμονής του αείμνηστου Γιάννου Κρανιδιώτη και όλων όσων δούλεψαν στην κατεύθυνση αυτή, μπήκε στην ΕΕ, ενώ ταυτόχρονα, είχε θέσει σε εφαρμογή, σταδιακά, το σχέδιο για την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων της Κυπριακής ΑΟΖ, την οποία φρόντισαν να οριοθετήσουν με τις γειτονικές χώρες οι πρόεδροι της Κύπρου.


Αυτές οι δυο παράμετροι, η είσοδος στην ΕΕ και η έναρξη του χρονοδιαγράμματος για την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων της ΑΟΖ, ήταν που ανέτρεψαν σε κάποιο βαθμό την κατάσταση που είχε καταφέρει να δημιουργήσει ο διεθνής παράγων στην Κύπρο, με την εισβολή και τη συνεχιζόμενη κατοχή. Σε συνδυασμό με τις παράλογες διεκδικήσεις της Άγκυρας στην Κυπριακή ΑΟΖ, κινητοποίησαν τον διεθνή παράγοντα – που πλέον άρχισε να αναζητεί και πάλι τους «πρωταγωνιστές» σε Αθήνα Λευκωσία και Άγκυρα, για να πετύχει το στόχο του.


Η πρώτη απόπειρα, την οποία στήριξε ως εις εκ των «πρωταγωνιστών» ενθέρμως ο τότε φίλος του γνωστού και μη εξαιρετέου Άλεξ Ρόντος, σύμβουλος του αλήστου μνήμης Γιώργου Παπανδρέου και σημερινός ΥΠΕΞ, Νίκος Κοτζιάς, ήταν το Σχέδιο Ανάν, του οποίου στόχος ήταν η διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και η δημιουργία ενός εθνοκτόνου εκτρώματος.


Τότε η Κύπρος απέφυγε το θάνατο και συνέχισε την εφαρμογή του χρονοδιαγράμματος εκμετάλλευσης των αποθεμάτων της Κυπριακής ΑΟΖ, όμως ο διεθνής παράγων δεν έπαψε να επιδιώκει την επίτευξη του στόχου, δηλαδή της διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας. 

Ίσα-ίσα, τώρα ήταν ακόμα πιο επιβεβλημένο αυτό, για να πάψει η Άγκυρα να προβάλει διεκδικήσει στην Κυπριακή ΑΟΖ. Πρέπει να πέσουν οι υπογραφές που θα τα ξεκαθαρίζουν όλα, τι ανήκει σε ποιον στην Αν. Μεσόγειο και αυτό θα γίνει μέσα από την «επίλυση» του Κυπριακού.


Τη φορά αυτή όμως ο διεθνής παράγων δεν ακολουθεί τη στρατηγική που απέτυχε με το σχέδιο Ανάν. Φράγκοι μπορεί να είναι, κουτοί όμως όχι.


Τώρα λοιπόν οι πρωταγωνιστές έπιασαν δουλειά. 

Πέντε παράγοντες, τρία κράτη «εγγυήτριες δυνάμεις» και δυο ηγέτες κοινοτήτων, κάτι σαν φύλαρχοι φυλών της Αφρικής, αποφάσισαν να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, για να σκοτώσουν στην κυριολεξία ένα κυρίαρχο κράτος, πλήρες μέλος του ΟΗΕ και της ΕΕ, που αριθμεί 67 χρόνια ζωής, δηλαδή τριάντα περισσότερα από αυτά της Ουκρανίας, του Αζερμπαϊτζάν, της Αρμενίας και του Καζακστάν. 

Και όλη αυτή η διαδικασία γίνεται, απούσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, δηλαδή του κράτους του οποίου η διάλυση συζητείται από τους πέντε παράγοντες.


Αυτό το διεθνές και εθνικό έγκλημα είναι σε εξέλιξη το τελευταίο διάστημα, το οποίο αναμένεται να κορυφωθεί στη Γενεύη τις επόμενες μέρες, με σχεδιαστές και πρωταγωνιστές στο ίδιο τραπέζι.


Το θέμα είναι όμως ότι ενώ η διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας θα οδηγήσει ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑΚΑ σε μια Κύπρο χωρίς Έλληνες, με δραματικές συνέπειες για την επιβίωση της ίδιας της Ελλάδας, οι Έλληνες σε Κύπρο και Ελλάδα παρακολουθούν τις εξελίξεις απαθείς. 

Είναι κι αυτό σημείο των καιρών ή απλά ο κόσμος παρακολουθεί τις εξελίξεις και συσσωρεύει ενέργεια, την οποία περιμένει να απελευθερώσει σε κάποιο δημοψήφισμα. 

Μα το γράψαμε παραπάνω, Φράγκοι μπορεί να είναι, κουτοί όμως όχι. 

Η εποχή των κουτόφραγκων τελείωσε.
Δεν πρόκειται να κάνουν δημοψήφισμα και να την πατήσουν όπως το 2004.  

Θα πετύχουν το στόχο τους αλλιώς και όταν ξυπνήσουμε θα είναι αργά. 
Η Κύπρος θα έχει πετάξει…


Σάββας Καλεντερίδης



Πηγή



Ελεύθεροι Κατακτημένοι

 Πέρασε ο καιρός, αλλάξαμε. Ξεχάσαμε. Χωριστήκαμε σε κόμματα και τα ψηφίσαμε τυφλά, διχαστήκαμε με τρόπο αταίριαστο στην ιστορία και την παράδοσή μας. Σε μια σταλιά τόπο, λέγαμε «οι άλλοι». Πήραμε τα χειρότερα χαρακτηριστικά της Ελλάδας και τα κάναμε αξιώματα.
 

Δεν θα πω για τους άλλους. Λίγο με ενδιαφέρει η ποιότητα και η στάση τους σε τέτοιες στιγμές. Ούτε και περίμενα καλύτερη αντιμετώπιση. Όσο και να τους βρίσω, χαϊδεύω τα αυτιά μας και τίποτα δεν αλλάζει. Θα πω για εμάς, και συγχωρήστε με:
 
Έρχεται η μέρα που η μάσκα τραβιέται βίαια. Η μέρα που το αληθινό μας πρόσωπο φανερώνεται, θέλουμε-δεν θέλουμε, αφτιασίδωτο και τρομακτικά αληθινό. Πρέπει να το κοιτάξουμε, είναι θέμα ζωής και θανάτου. Πρέπει να το ρωτήσουμε, να μας πει ποιοι είμαστε. Γιατί μόνο αυτό γνωρίζει.
 
Γυρνάμε απότομα, για να αντικρίσουμε μια τρύπα στον καθρέφτη. Πού απουσιάζει το πρόσωπό μας; Το ξεχάσαμε σε μικρά, ταπεινά, εγκαταλελειμμένα σπίτια, στη σκόνη χαμηλών, πλίνθινων ερειπίων, στους τάφους αγράμματων, ακατέργαστα σοφών παππούδων. Εκεί αφήσαμε θαμμένες τις αληθινές καλημέρες, τη συγκίνηση των στίχων, την αλληλεγγύη των ανθρώπων και ότι πολύτιμο δεν μετριέται σε χρήμα. Έκτοτε, προχωρήσαμε στον «σύγχρονο κόσμο» απρόσωποι, γυμνοί, παλεύοντας να κρατήσουμε το νήμα της ύπαρξής μας άκοπο, μέσα σε εποχές δύσκολες, μέσα σε ένα τοπίο που δεν μας μοιάζει.
 
Γίναμε αρχοντοχωριάτες, επενδύοντας στα χειρότερα χαρακτηριστικά των δύο συνθετικών της λέξης. «Έχω γάμο», λέγαμε και στεκόμασταν καλοντυμένοι σε γκαζόν ξενοδοχείων, με φακελάκια στα χέρια, χωρίς αληθινή, από καρδιάς ευχή. «Και οι γάμοι μας, τα δροσερά στεφάνια και τα δάχτυλα, γίνουνται αινίγματα ανεξήγητα για την ψυχή μας». Ούτε αινίγματα, ούτε τίποτε. Όλα απαντημένα, όλα πεζά. Μεγάλα και άδεια. Απομείναμε αναίσθητοι μπροστά στο ιερό, ζώντας ένα γυαλιστερό, αντιαισθητικό, άχαρο, ανέραστο, ανίερο, ξοδεμένο παρόν. Χωρίς μνήμη, χωρίς όνειρο, διαζευγμένοι από το είναι μας.
 
Τα καλύτερα παιδιά μας τα πουλήσαμε. Τα αφήσαμε να σπαταλούν τη ζωή τους σε λογιστικά βιβλία, σε γραφεία εταιρειών, σε άψυχους λογαριασμούς. Τα κάναμε σκλάβους με τίτλους διευθυντικού στελέχους. Τα ταΐσαμε χρήματα, τα σπουδάσαμε χρήματα, τα μάθαμε να σκέφτονται χρήματα, να υπηρετούν χρήματα, να ονειρεύονται χρήματα, να παντρεύονται χρήματα, να γεννάνε χρήματα, να είναι χρήματα. Μιλούν άπταιστα τα χειρότερα Αγγλικά (αυτά της δουλειάς) και άθλια τα καλύτερα Ελληνικά (τα Κυπριακά). Όταν τα χρήματα λείψουν, από πού θα κρατηθούν;
 
Αντικαταστήσαμε το γλέντι στην πλατεία του χωριού με το σκυλάδικο. Τον έρωτα με το στριπτιζάδικο. Τα αναγκαία για την επιβίωση, με ένα τζιπ γεμάτο άχρηστα ψώνια. Τον ελεύθερο χρόνο με την υπερωρία. Κάναμε το παιγνίδι των παιδιών υπερπαραγωγή, σε πάρτι γενεθλίων κατά παραγγελία. Ξεχάσαμε ποια είναι τα βασικά συστατικά της ύπαρξής μας, ως ατόμων και ως κοινωνίας, αντικαθιστώντας τα με ότι μάς γυάλισε στη βιτρίνα. Γίναμε ότι μας έπεισε ο διαφημιστής, η τηλεόραση ή το περιοδικό να γίνουμε. Καταντήσαμε οπαδοί ομάδων, φανατικοί, με μαχαίρια και μίσος. Έφηβος, προτού σιχαθώ όλες τις ομάδες εξίσου, ήμουν με την Ομόνοια. Μια μέρα που έπαιζε με το ΑΠΟΕΛ, αρρώστησε ο τυμπανιστής των αντιπάλων. Ήρθαν στην άλλη κερκίδα και μου ζήτησαν να πάω στη δική τους, για να παίξω το τύμπανο. Πήγα ευχαρίστως.
 
Πέρασε ο καιρός, αλλάξαμε. Ξεχάσαμε. Χωριστήκαμε σε κόμματα και τα ψηφίσαμε τυφλά, διχαστήκαμε με τρόπο αταίριαστο στην ιστορία και την παράδοσή μας. Σε μια σταλιά τόπο, λέγαμε «οι άλλοι». Πήραμε τα χειρότερα χαρακτηριστικά της Ελλάδας και τα κάναμε αξιώματα.
 
Να πάει στο καλό τέτοιος εαυτός, να μην ξανάρθει. Καθόλου μην τον κλάψουμε, καθόλου μη μας λείψει. Στον αγύριστο!
 
Πέρασαν χρόνια. Το κορίτσι από τις Φιλιππίνες έκλαιγε κρυφά στο κρεβάτι του για το παιδί και τη μάνα που άφησε για να σερβίρει καφέ τον κύριο Πάμπο, που έγινε σερ, για να σιδερώνει τα ακριβά βρακιά της κυρίας Αντρούλλας, που έγινε μάνταμ. Η κοπέλα θα γυρίσει φτωχή στο Μπάγκιο Σίτι ή στη Μανίλα. Θα αγκαλιάσει τη μάνα της, θα φιλήσει το παιδί της. Εμείς, πού επιστρέφουμε;
 
Τι μένει όταν ο σερ και η μάνταμ, έκπληκτοι, χάνουν το αυτοκίνητο, την υπηρέτρια, το λούσο και το σπίτι τους; Τι κρατιέται αναλλοίωτο μέσα στον χρόνο, κάτω από την επιφάνεια που βουλιάζει; Πού ακριβώς βρίσκεται ανεξίτηλα χαραγμένος ο βαθύς Χαρακτήρας που μας επιτρέπει, όταν όλα αλλάζουν, να λέμε ακόμη «Εμείς»;
 
Μπορούμε σήμερα να αποφασίσουμε ξανά, ο καθένας για τον εαυτό του και όλοι μαζί, ποιοι είμαστε. Τι είναι σημαντικό και τι όχι. Τι αξίζει να προσπαθήσουμε μέχρι τέλους. Ποια λόγια αξίζει να πούμε προτού φύγουμε, πώς αξίζει να σταθούμε και απέναντι σε τι, προτού πεθάνουμε. Κι αυτό, μπορούμε να το κάνουμε, ακόμη και νηστικοί, άνεργοι και άστεγοι. Ήταν όμως αδύνατον να το κάνουμε χορτάτοι και υποταγμένοι, με έναν εαυτό-καταναλωτή, εξαρτημένο και ευχαριστημένο.
 
Μείναμε σε σκηνές, στο ύπαιθρο, για χρόνια. Χάσαμε για πάντα τα σπίτια, τα χωριά και τις ζωές μας. Περιμέναμε κάθε μέρα, για χρόνια, αγνοούμενους που δεν γύρισαν. Για δεκαετίες, ακούγαμε αεροπλάνο και στρέφαμε έντρομοι τα μάτια στον ουρανό. Χιαστί ταινίες στα παράθυρα, μη σπάσουν από τον βομβαρδισμό που μπορούσε ανά πάσα στιγμή να ξαναρχίσει. Τα παιδιά που έβγαλαν το σχολείο διαβάζοντας με το κερί στα αντίσκηνα, χειμώνες στη σειρά, βρίζονταν στην Ελλάδα από τους Ελλαδίτες, γιατί τους έτρωγαν τις θέσεις στα πανεπιστήμια. Η Μεγάλη Μαμά τίποτα δεν κατάλαβε. Κι ακόμη δεν καταλαβαίνει. Γιατί, μπορεί η Κύπρος να είναι ελληνική, όμως, πόσο λίγο κυπριακή είναι η Ελλάδα! Πόσο λίγο ελληνική είναι η Ελλάδα!
 
Επιτρέψαμε στους μικρούς πολιτικούς ενός αδύναμου και απροστάτευτου τόπου, να συμπεριφέρονται σαν άρχοντες αυτοκρατορίας. Να υπηρετούν κόμματα και τσέπες, σαν να μην υπάρχει απειλή, κίνδυνος και γκρεμός, σαν να είναι αδύνατον από τη μια μέρα στην άλλη να γίνουμε μπουκιά στο στόμα κροκοδείλων. Είδαμε τα τρυφερά, αγνά χαμόγελα των παιδιών του Απελευθερωτικού Αγώνα να χρησιμοποιούνται από βάρβαρους, απαίδευτους «πατριώτες» με ξυρισμένα κεφάλια, φαλακρούς «απ’ έξω κι από μέσα». Ζήσαμε την αδικία, την απώλεια, την εγκατάλειψη. Τα ξέρουμε όλα, τα είδαμε όλα, τα ζήσαμε όλα. Τώρα θα φοβηθούμε;
 
Όταν κλαίγαμε το ’74, κλαίγαμε για τα σπίτια μας. Σήμερα θα κλάψουμε για τις επαύλεις μας; Τότε, κλαίγαμε για το χωριό μας. Θα κλάψουμε σήμερα για την τράπεζα; Τότε, για τους τάφους των γονιών μας. Σήμερα για τα χρέη μας; Τότε, για τις ζωές μας. Σήμερα για τις δουλειές μας; Δεν νομίζω...
 
Η κοινωνία μας, αυτή η διαλυμένη, πιέζοντας ασταμάτητα την όποια επίσημη πολιτική ηγεσία, αλλά και πέρα απ’ αυτήν, θα αναπτύξει μηχανισμούς στήριξης των ανέργων, θα φροντίσει τα παιδιά της. Όχι από ελεημοσύνη. Από αλληλεγγύη. Και με τη γνώση πως, αν ο διπλανός δεν ζει καλά, κανείς δεν ζει καλά. Γιατί, ότι ποτέ μας κράτησε σ’ αυτόν τον τόπο, ήταν ένας ιδιόμορφος, ποιητικός, παράλογα ωραίος κοινωνικός ιστός, που αυτοπροστατεύεται και που μας προστατεύει. Αυτός είναι που ανάγκασε τους βουλευτές να πουν, για μια έστω στιγμή, «Όχι». 
 
Το «Όχι» της Κυπριακής Βουλής, είναι σημαντικότερο απ’ ότι κάποιοι χαιρέκακοι μπορούν να υποψιαστούν. Κι ας επιστρέψει η Βουλή εκλιπαρώντας τους Τροϊκανούς, κι ας πέσει στα γόνατα, κι ας τους γλύψει τα πόδια, μετά. Κι ας χάσουμε περισσότερα. Γιατί, για μια στιγμή έστω, έμοιασε η Δημοκρατία να έχει νόημα, ένα νόημα ξεχασμένο εδώ και δεκαετίες. Έμοιασαν, έστω και για μια στιγμή, οι εκπρόσωποι να εκπροσωπούν πράγματι. Η στιγμή καταγράφεται και μένει, δημιουργώντας προηγούμενο, παρά την όποια κατάληξη. Και το γεγονός πως το προηγούμενο δημιουργήθηκε από μισή μερίδα τόπο, αγαπητοί λογικοί λογιστές, το κάνει ακόμη σημαντικότερο. Τίποτα «δικό σας» δεν θα μείνει ποτέ στην Ιστορία, να σηματοδοτεί, να καθορίζει, ή έστω να θυμίζει κάτι υπαρξιακά σημαντικό. Αφήστε μας να το χαρούμε. Δεν μας προσφέρονται συχνά τέτοιες χαρές.
 
Αυτό το «Όχι», φαίνεται να είχε και χειροπιαστά αποτελέσματα: Εκτός από τη δυνατότητα μη φορολόγησης των μικροκαταθετών, εκτός από το χρονικό περιθώριο που έδωσε για τη νομοθετική ρύθμιση του περιορισμού των συναλλαγών και τη δημιουργία Ταμείου Αλληλεγγύης, που μπορούν να παίξουν σημαντικά θετικό ρόλο στο μέλλον, έδωσε και τη δυνατότητα, έστω σπασμωδικά, έστω την τελευταία στιγμή, έστω με απογοητευτικό αποτέλεσμα, να μετρηθούν οι δυνάμεις και οι «φιλίες», τόσο της Κύπρου, όσο και της Ελλάδας. Βοήθησε να καθαρίσει το τοπίο, να τελειώσουμε με ψευδαισθήσεις, να καταλάβουμε ξανά το πόσο μόνοι είμαστε, το πόση ευθύνη έχουμε.


Θα ήμασταν αφελείς αν πιστεύαμε πως με ένα «Ναι» θα σώζαμε κάτι, ας πούμε τη Λαϊκή Τράπεζα ή την Κύπρου (αλήθεια, πόσο «δική μας» μπορεί να είναι μια τράπεζα;) και μαζί τις δουλειές, ή τους κόπους μιας ζωής που τους εμπιστευτήκαμε. Ξέρουμε καλά πως ότι έμεινε εκτεθειμένο (το γιατί είναι μια άλλη κουβέντα, που ελπίζω πως θα γίνει), ούτως ή άλλως, και με τα «Ναι» και με τα «Όχι», θα κατασπαραχθεί.
 
Δυστυχώς, δεν ήταν δυνατόν να υπάρχει “plan B”. Θα ήταν αδύνατον να έχει εκπονηθεί από ανθρώπους της γενιάς μου και της προηγούμενης, από ανθρώπους βουτηγμένους στην κατανάλωση, στο εφήμερο, στο συμφέρον, στο νεοπλουτισμό και στο τίποτε, μια πολιτική που να έχει βάθος και σοβαρότητα.


Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι, χωρίς δικλίδες ασφαλείας, χωρίς λογική, είπαν ενστικτωδώς “Όχι”. Έστω και για μια στιγμή. Ένα “Όχι” καταστροφικό και λυτρωτικό μαζί, που εσείς, αγαπητοί Ελλαδίτες μνημονιακοί, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, με πρόσχημα το καλό μας, δεν θα πείτε ποτέ. Θα προτιμήσετε να καταστραφούμε εξίσου, λέγοντας “Ναι”.
 
Οι Κύπριοι προσφυγοποιούμαστε ξανά στην ίδια μας την πατρίδα. Χάνουμε ξανά τη ζωή όπως τη χτίσαμε, όπως νομίζουμε πως τη διαλέξαμε, όπως νομίσαμε πως μας ανήκει. Και φοβόμαστε. Είναι ανθρώπινο. Όμως, τι πραγματικά φοβόμαστε; Ότι θα πεινάσουμε; Πεινάσαμε και παλιότερα. Ότι θα κρυώσουμε; Κρυώσαμε χρόνια. Ότι θα μείνουμε μόνοι; Πάντα μόνοι ήμασταν. Ότι θα πονέσουμε; Από πόνο άλλο τίποτε... Ότι θα μας κατακτήσουν; Πάντα κατακτημένοι υπήρξαμε.
 
Θα τα καταφέρουμε, το ξέρουμε καλά! Γιατί, τελικά, δεν φοβόμαστε τίποτε. Γιατί, τελικά, το μόνο που φοβόμαστε, είναι το υποχρεωτικό κοίταγμα στον καθρέφτη. Το μόνο που μας φοβίζει, είναι το μόνο που πραγματικά έχουμε: το αληθινό μας πρόσωπο. Ας το ξεθάψουμε, ας το θυμηθούμε, ας το κοιτάξουμε. Ενώ όλοι, φίλοι και εχθροί, μας αγριοκοιτάζουν, ενώ η μάσκα μας πέφτει νεκρή, αυτό θα μας χαμογελάσει.

πηγή
 








ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.
Ο διαχειριστής του ιστολόγιου δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
● Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
● Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
● Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
● Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
● Επιπλέον σας τονίζουμε ότι το ιστολόγιο λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.

1 σχόλιο:

  1. Αγωνιούμε για το μέλλον της πατρίδας μας. Αγωνιούμε για το τι μας μαγευρεύουν ΄΄οι μεγάλοι΄΄. Αγωνιούμε τι θα υπογράψει και τι όχι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Αγωνιούμε γιατί εδώ και αρκετό καιρό εξησώνουν ακόμη και το ΡΙΚ τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας με τον αντιπρόσωπο των Τουρκοκυπρίων του παράνομου καθεστώτος, αποκαλώντας τους οι δύο ηγέτες. ΟΧΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΗΓΕΤΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΟΚΥΠΡΙΩΝ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΉΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΗΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ. ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΙ ΔΥΟ ΗΓΕΤΕΣ ; Ανησυχούμε για πολλά - πολλά πράγματα. Αισθάνομαι ότι υπάρχει μια ανήσυχη ηρεμία που δεν ξέρουμε τι θα προκύψει. Τι γύρευαν 400 Ισραηλίτες κκομάντος στο Τρόοδος για να κάνουν άσκηση με την Ε.Φ.; Μήπως γίνει αυτό που λένε οι προφητείες, ότι οι Εβραίοι θα κτυπήσουν τους τούρκους και θα έλθουν οι τούρκοι να καταλάβουν όλη την Κύπρο; Ακόμη και 3 μέρες να πάρουν όλη την Κύπρο τα σκυλιά, όπως λέγεται, δεν θα αφήσουν ψυχή Ελληνική, θα μας σκοτώσουν όλους, θα κάνουν εκκαθάριση. Ο Θεός να προσέχει τα παιδιά και τους νέους. Δεν έχουν εμπιστοσύνη ούτε οι ΄Αγγλοι ούτε οι Αμερικάνοι. Το 1974 μας κτύπησαν με τα όπλα αυτών των δύο δυνάμεων. Οι ΄Αγγλοι ήξεραν εκ των προτέρων τα εδάφη που θα καταλάμβαναν οι φίλοι τους οι τούρκοι. Το έλεγε το BBC και μετά έπαιρναν τα εδάφη που είχαμε ακούσει από το BBC. ΄Ηταν όλα σχεδιασμένα, ήταν όλα προδομένα.
    Ελληνοκύπρια

    ΑπάντησηΔιαγραφή

ΠΕΣΤΕ ΜΑΣ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΜΗΝ ΜΕΝΕΤΕ ΣΙΩΠΗΛΌΙ