Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Η φαντασίωση του ελεύθερου κι ωραίου τσιγγάνου (δια χειρός Λευτέρη Πανούση)





 Ο μέσος αριστερός είναι μια ορισμένη μετάλλαξη του ανθρώπινου είδους, όπου ο άνθρωπος παραιτείται από τα δεδομένα των αισθήσεων, του νου και της κρίσης του, αφήνοντας όλο το έδαφος της καθημερινότητας, να το καταλάβει η φαντασίωση, μιας και είναι ανίκανος να αντιμετωπίσει την σκληρή  πραγματικότητα.

Ο μέσος αριστερός, είναι επί πλέον ένα ον, που χτίζει «καλύτερους κόσμους» για τους άλλους, με τα λεφτά των άλλων και με τις ζωές των άλλων, ενώ ο ίδιος κοιτάει πως θα τη βολέψει μακριά από τον εφιάλτη που τους έχτισε, στο σπιτάκι του, στο εξοχικό του, στο αυτοκινητάκι του και στη δουλίτσα  του, για τα οποία επίσης θα πρέπει να πληρώνουν οι άλλοι…





 
 
Ο μέσος αριστερός είναι  ένα φοβισμένο ανθρωπάκι, γιομάτο  συμπλέγματα, φθόνο και ανασφάλεια. 
 
Βολεμένος κατά κανόνα στο δημόσιο, εγκλωβισμένος συνήθως σε έναν νεκρό και αδιέξοδο γάμο, διάγει μία ακύμαντη και μίζερη ζωή, από την οποία ο μόνος τρόπος του να δραπετεύσει, είναι η φαντασίωση.
 
Όντας πολύ δειλός και πολύ ανασφαλής, για να τολμήσει τις μεγάλες ανατροπές στη δική του ζωή, τις «οραματίζεται» σε μαζική κλίμακα, κάμοντας παντιέρα του, το «να αλλάξει τον κόσμο» ενώ είναι ανίκανος να αλλάξει έστω και την αφόρητη συζυγική του πλήξη.

Ο μέσος αριστερός είναι ένα ον, που ζει σχεδόν αποκλειστικά στη φαντασίωση, παραβλέποντας εντελώς την πραγματικότητα, όταν αυτή δεν εξυπηρετεί τις φαντασιώσεις του.
 
Γι αυτό και είναι πολύ εύκολο στους ανθρωποβοσκούς της αριστεράς, να τους δουλεύουνε ψιλό γαζί, όπως δουλεύει τώρα τους χαχόλους του ο κάπο ντι τουτι καπι των ροζ συμμοριών, πείθοντας τους ότι θα τους βγάνει από τα μνημόνια κι ότι θα τους οδηγήσει στη γη Χαναάν των ελληνόφωνων μαζών, που δεν είναι άλλη από μια χρυσοπληρωμένη καρέκλα στο δημόσιο, με 2 ώρες την ημέρα δουλειά και τέσσερις ημέρες αργία τη βδομάδα [χώρια οι γιορτές, οι αναρρωτικές άδειες, οι από τη σημαία άδειες, οι γονεϊκές άδειες και δεν συμμαζεύεται]      

Εν ολίγοις, ο μέσος αριστερός είναι μια ορισμένη μετάλλαξη του ανθρώπινου είδους, όπου ο άνθρωπος παραιτείται από τα δεδομένα των αισθήσεων, του νου και της κρίσης του, αφήνοντας όλο το έδαφος της καθημερινότητας, να το καταλάβει η φαντασίωση, μιας και είναι ανίκανος να αντιμετωπίσει την σκληρή  πραγματικότητα.

Μία λοιπόν από τις πλέον χαρακτηριστικές φαντασιώσεις του αριστερού, η οποία μάλιστα είναι και πολύ πιο παλαιά από τη φαντασίωση του «πτωχού πλην τίμιου  μετανάστη», είναι η φαντασίωση του «ελεύθερου κι ωραίου» τσιγγάνου.


Η ζωή των τσιγγάνων δεν είναι διόλου μια εκδοχή του Γούντστοκ. τύπου:
"1000 days of tsifteteli, musik and love"
Στην πραγματικότητα ο μέσος αριστερός δεν θα άντεχε να ζήσει ούτε μιση ώρα 
σε τσαντήρι... 

Στον θολωμένο νου των μικροαστών της αριστεράς, ο τσιγγάνος λαμβάνει σχεδόν επικές διαστάσεις, ως ο άνθρωπος χωρίς πατρίδα, χωρίς φόβους, χωρίς ενοχές, χωρίς ταμπού και χωρίς δεσμεύσεις.
 
Η ζωή στα τσαντήρια εξιδανικεύεται μέσα από μία σειρά κατασκευασμένων εικόνων, που φροντίζουν να τους πλασάρουν οι τηλεοράσεις τους  και διανθίζεται από σέξυ τσιφτετέλια, καλλονές γύφτισσες και «μάγκες» τσιγγάνους.
 
Τέτοιου είδους εξιδανίκευση μόνο στα γουέστερν σπαγγέτι είχε ξανασυμβεί, όταν δημιουργήθηκε στα μυαλά των μικροαστών η πλασματική εικόνα ενός ευτυχισμένου φαρ ουέστ, όπου ολημερίς οι «καουμπόηδες» τα πίνανε στα σαλούν, παίζανε πιστολίδι και στο τέλος ο καλος κερδιζε και τα δολάρια και το κορίτσι.

Φυσικά όλα αυτά είναι πολύ ωραία, αρκεί να μην συμβαίνουν στην πραγματικότητα, διότι ο μέσος βολεμένος αριστερός δεν θα άντεχε ούτε μία ωρα, έτσι και τον έριχνες να ζήσει σε ένα πραγματικό τσαντήρι ή στην αληθινή άγρια δύση.

Γιατί ξέχασα να σας πω ότι ο μέσος αριστερός, είναι επί πλέον ένα ον, που χτίζει «καλύτερους κόσμους» για τους άλλους, με τα λεφτά των άλλων και με τις ζωές των άλλων, ενώ ο ίδιος κοιτάει πως θα τη βολέψει μακριά από τον εφιάλτη που τους έχτισε, στο σπιτάκι του, στο εξοχικό του, στο αυτοκινητάκι του και στη δουλίτσα  του, για τα οποία επίσης θα πρέπει να πληρώνουν οι άλλοι…



Στο μυαλό του μέσου αριστερού, ο τσιγγάνος είναι ο ασυμβίβαστος επαναστάτης, 
που αρνείται και τα καλά και τα στραβά του καπιταλισμού, 
ζώντας μια συναρπαστική ζωή, στο περιθώριο της σύγχρονης κοινωνίας.
Δεν τους περνάει από το θολωμένο τους μυαλό, ότι οι "ελεύθεροι κι ωραίοι" 
των τσαντηριών, 
είναι σκληροί νταβατζήδες, που βιάζουν άγρια τις υποψήφιες πόρνες, 
για να συνηθίζουν στις "δυσκολίες" του επαγγέλματος... 

Τώρα βέβαια, η φαντασίωση του «ελεύθερου κι ωραίου» τσιγγάνου, δεν ανήκει κατ’ αποκλειστικότητα στον χώρο της αριστεράς – αν και εκεί βρίσκει την πιο ηλίθια και λαϊκίστικη έκφραση του.
 
Θα σας έλεγα μάλιστα ότι κοτζάμ Κωστής Παλαμάς φαίνεται να εξιδανικεύει το φαντασιακό πρότυπο του γύφτου, ενώ στην ίδια παγίδα πέφτει και ο μεγάλος Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, παρουσιάζοντας τη «Γυφτοπούλα» του, περίπου όπως θα φαντασιώνονταν τη Δουλτσινέα του ο Δον Κιχώτης.

Ωστόσο γνωρίζουμε ότι και ο Παλαμάς και ο Παπαδιαμάντης έζησαν μια στερημένη και «ασάλευτη» ζωή, μακριά από τον βόμβο της πραγματικότητας, αποτραβηγμένοι στα σκιερά μονοπάτια της φαντασίας. Κι αν κατόρθωσαν να ξεπεράσουν τη γελοιότητα του πιθηκισμού των αριστερών, είναι γιατί ήσαν σπουδαίοι λογοτέχνες, που μετουσίωναν την προσωπική τους τραγωδία, σε παγκόσμιο δράμα.   

Ο αριστερός όμως λειτουργεί εντελώς αντίθετα από τους ρομαντικούς τσιγγανολάγνους των αρχών του 20ου αιώνα.
Δεν αντλεί από τον τσιγγάνο τα ορισμένα εκείνα στοιχεία, που οικοδομούν μια ζωή ελευθερίας και χαράς, αλλά διαστρέφει την αληθινή τσιγγάνικη ζωή στο σύνολο της, έτσι ώστε να εμφανίσει ως δυνητικά υπαρκτή τη δικιά του φαντασίωση, για να μπορέσει να παραμείνει μέσα της, αλώβητος από την πραγματικότητα.

Στην ταινία Γκάντζο Ντίλο παραδείγματος χάριν, όπου επιχειρείται μια ύπουλη εξιδανίκευση του  «τσιγγάνου», η πρωταγωνίστρια είναι μια κουκλάρα, που αρχίζει το τσιφτετέλι πριν καν αρχίσει να παίζει το κλαρίνο, ενώ σχεδόν όλοι οι γύφτοι των τσαντηριών, είναι ανοιχτοκαρδοι, γλεντζέδες, χορευταράδες, ντόμπροι, καλοπροαίρετοι και αφιλοκερδείς.
Για να μην σας πω για κείνο το ανεκδιήγητο σήριαλ, όπου έπαιζε και ο σημερνός δήμαρχος Στυλίδας και η συν-πρωταγωνιστρια του, η γύφτισσα, θύμιζε κάτι μεταξύ Άννας Καρένινα και Πάολα;

Ποιος στραβός λοιπόν δεν θα ήθελε το φως του, να τον τριγυρίζουν δηλαδή κουκλάρες τσιγγάνες, που είναι πρόθυμες να του χορέψουν τον χορό της κοιλιάς, ανά πάσαν στιγμήν;
Και μεταξύ μας, αν ζεις σε ένα μεσοαστικό διαμέρισμα, στον μισοκοιμισμένο Χολαργό και όλο το απόγευμα πρέπει να τρέχεις τα παιδιά σου στα καράτε και στα φροντιστήρια, ενώ η συν-ζυγός σου θα τηγανίζει τα κεφτεδάκια, για να στρωθείτε μετά οικογενειακώς μπροστά στην τηλεόραση και να παρακολουθήσετε σαρβάϊβορ – ε τότε, αντιλαμβάνεστε ότι το να φαντασιώνεσαι πως σου χορεύουν τσιφτετέλια πεντάμορφες τσιγγάνες, είναι κάτι σαν τον ισλαμικό παράδεισο.
Και φεύγεις για ΄κει, ακόμα και αν χρειαστεί να ζωστείς πυρομαχικά [πάλι στη φαντασίωση, εννοείται…]     



Στο μυαλό του μέσου αριστερού, 
ο τσιγγάνος είναι κάτι μεταξύ Τζέημς Ντην και Τσε Γκεβάρα, επί το μελαμψότερο.
Φυσικά δεν υποψιάζονται καν, ότι μέσα από τα κυκλώματα των "ρομά" 
περνάει πλέον η μισή λιανική των ναρκωτικών, των όπλων και της σωματεμπορίας,
με όλη την αναγκαία βία που φέρνουν μέσα τους...
Άλλωστε στο Μαρούσι και στη Γλυφάδα, δεν υπάρχουν καταυλισμοί...
  
Η φαντασίωση του «ελεύθερου κι ωραίου» τσιγγάνου δεν είναι λοιπόν ακριβώς δημιούργημα της αριστεράς αλλά  του μικροαστικού τρόπου ζωής, ο οποίος γίνεται ακόμα πιο αβάσταχτος, όταν οι στενές οικονομικές δυνατότητες δεν επιτρέπουν στα μέλη της οικογένειας, πολλές αποδράσεις από τους καταναγκασμούς και την πλήξη της οικογενειακής ζωής.

Γι αυτό άλλωστε και θα έχετε παρατηρήσει, ότι σε περιόδους μεγάλων οικονομικών κρίσεων, τα άτομα βυθίζονται ακόμα πιο βαθιά στις φαντασιώσεις τους και αντί να ζουν στη πραγματικότητα, δίνοντας μάχες για να ανατρέψουν τα καθεστώτα που τα ψτωχοποιούν, αποσύρονται αντιθέτως υποτακτικά στην ιδιωτεία, καταναλώνοντας τεράστιες ποσότητες άρτου [χωρίς βούτυρο] και θεαμάτων….  
Μπορεί όμως η φαντασίωση του «ελεύθερου κι ωραίου» τσιγγάνου να είναι κυρίαρχη μικροαστική φαντασίωση,  ωστόσο μόνον στον χώρο του λούμπεν κοινού της μεταπολιτευτικής αριστεράς, βρήκε την πιο έντονη έκφραση της. 
 
 
Κι αυτό γιατί η κατακρήμνιση του θεωρητικού μαρξισμού και ο καταεξεφτελισμός του υπαρκτού σοσιαλισμού, άφησαν στη αριστερά μοναχά τις πλέον αμόρφωτες, τις πλέον ανιστόρητες, τις πλέον ανεγκεφαλες, τις πλέον ακαλαίσθητες και τις πλέον υποβαθμισμένες πολιτισμικά μικροαστικές μάζες, που έτσι κι αλλιώς ήσαν ανίκανες και ψυχικά και διανοητικά να παρακολουθήσουν τη διαλεκτική εξέλιξη των γεγονότων της εποχής τους.

Ειδικα εδώ στην Ελλάδα, αυτές ακριβώς τις λούμπεν μάζες, ο ανδρεοπαπανδρεϊσμός τις ώθησε προς τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα, υποβαθμίζοντας συστηματικά την παιδεία, τον πολιτισμό και την τέχνη, ενώ κατέστρεψε ανεπανόρθωτα τον όποιο υγιή παραγωγικό ιστό της χώρας, αντικαθιστώντας τα εργοστάσια με τις ΔΕΚΟ και τον μικρομεσσαίο επιχειρηματία, με το τέρας του δημοσίου.
Πλέον στην Ελλάδα, οι μόνοι που αμείβονται πραγματικά είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι, ενώ για όλους τους άλλους υπάρχουν μοναχά τα χρέη και τα επιδόματα φτώχειας.

Σ’ αυτή την αναστροφή του κοινωνικού κορμού της Ελλάδος, οι πιο ανίκανοι, οι πιο ηλίθιοι, οι πιο τεμπεληδες και οι πιο ανηθικοι, βρεθηκαν στα πρώτα σκαλοπατια της κοινωνικης κλιμακας, αρκεί φυσικά να είχαν προκάμει να «τη βολέψουν» στον ανδρεοπαπανδρεϊκό γαλαξία,  που συνεχίζει σήμερα την πορεία του μεταλλαγμένος σε συριζα..
Ετσι τα παρασιτικά και ημι-ψυχωτικά αριστερά ανθρωπάρια, βρέθηκαν να συνεχίζουν να ζουν τη σχετικά άνετη δημοσιοϋπαλληλίστικη ζωούλα τους, εν μέσω μιας αμείλικτης γενοκτονίας του Ελληνισμού, που σωριάζει καθημερνώς  χιλιάδες νέα πτώματα.      

Αυτός είναι και ο λόγος που η φαντασίωση του «ελεύθερου κι ωραίου τσιγγάνου» περιορίζεται σήμερα αυστηρά στον χώρο της αριστεράς, διότι μόνον οι μάζες των βολεμένων, έχουν πλέον την πολυτέλεια να ζουν στις φαντασιώσεις τους, εφόσον για όλους τους άλλους, η επιβίωση έχει εξελιχθεί σε μια τόσο δραματική υπόθεση, ωστε δεν διαθέτουν πια ούτε τον χρονο αλλά ουτε και τη δυνατοτητα να διαφύγουν από την αμείλικτη πραγματικότητα τους.
 
Κι εξόν από αυτό, το να ζει κανείς αποκλειστικά στη χώρα των φαντασιώσεων σου, όπως ο μέσος αριστερός, έχει και το ασύγκριτο πλεονέκτημα , να μην χρειάζεται να βλεπει όλα αυτά που γίνονται γύρω του.

Φανταζεστε τι θα συνεβαινε, αν ο όποιος συριζαίος ξυπνουσε καποια μερα από την νιρβανα του και εβλεπε γυρω του, να καταστρεφονται, να αυτοκτονουν, να τσακιζονται χιλιαδες ανθρωποι, ενώ ο ίδιος στηρίζει με νύχια και με δόντια την πολιτική συμμορία που τους αφανίζει;

Το να ζεις στη φαντασίωση, κλείνοντας τα μάτια στην πραγματικότητα, είναι η καλύτερη στρατηγική, για να αποφύγεις την αμείλικτη κατηγορία του καθρέπτη σου…   

 

Σημείωσις
Όλες οι φωτό είναι από την ταινία Gadjo Dilo - μία από τις πάμπολες που εξιδανικεύουν τον τάχα μου "ελεύθερο κοι ωραίο" τσιγγάνο


Πηγή



ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.
Ο διαχειριστής του ιστολόγιου δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
● Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
● Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
● Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
● Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
● Επιπλέον σας τονίζουμε ότι το ιστολόγιο λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.

2 σχόλια:

  1. Τι να πω Λευτερη ? Τα ειπες ολα σχετικα με δαυτους. Ετσι σκεπτομουνα περιπου και εγω , και τα ελεγα καπου-καπου σε μικροπαρεες και φιλικα περιβαλοντα την δεκαετια του '70. παραλιγο να γινω δακτυλοδεικτουμενος σε κεινη την μικροκοινωνια του τιποτα , της παρακολουθησης , και της '' ασφαλειας''. Τελος εκεινη η κοινωνια και ο υπηρεσιακος της παραγοντας διεφερε απολυτως μονο στον ρουχισμο-εμφανιση...ευχαριστω για το πισωγυρισμα ..γελασα .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αμα εγγραφες μέσος Ελληνας παρα αριστερός θα συμφωνουσα απόλυτα μαζι σου. Αλλά δειχνες τις εμπαθείς προκαταλήψεις σου.

    Η Πολυ μικρός είσαι ,η φαντάζεσαι η ανίδεος. Υπαρχουν πολλά ατομα στη Ελλάδα που θυμούντε τον δεξιό καρεκλα, δημόσιο υπάλληλο κτλ.και μάθε,ο νεοφιλευθερισμος ,που σας έφεραν και οι δεξιοί σου τι είναι παρά φαντασίωση;

    Τώρα για τους Ρομά ,ναι μπορεί οι πιο διανοούμενοι να τους αγαπούν πιο πολυ. και τι;

    Τώρα ,δικαίωμα σου είναι να γραφείς για τους ομοϊδεάτες σου.πάντως εγώ προτιμώ να διαβάζω τα καλομελετιμενα .
    Άκου εκεί ,μονο οι αριστεροί να ζουν στη φαντασία και να είναι καρεκλαδες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

ΠΕΣΤΕ ΜΑΣ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΜΗΝ ΜΕΝΕΤΕ ΣΙΩΠΗΛΌΙ