Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

Η Άνοδος του Σύγχρονου Απολυταρχισμού




Συνεπώς, δεν υπάρχει η κρίσιμη μάζα, δυστυχώς, που θα προκαλούσε την αλλαγή όσο και εάν πολλοί ευελπιστούν σε κάτι τέτοιο χωρίς όμως να αποκλείονται οι θετικές εκπλήξεις που κατά την άποψή μου θα προκύψουν μόνο από μία φωτισμένη πρωτοπορία, διαφορετικά, στην αντίθετη περίπτωση ο απολυταρχισμός θα γιγαντωθεί και θα θεωρείται πλέον νομοτέλεια.




Ένα ακόμα εξαίρετο άρθρο της Φωτεινής Μαστρογιάννη, που παρουσιάζει με αντικειμενική ματιά την πραγματικότητα που βιώνουμε, ως λαός... ως Έθνος...
Το απολυταρχικό καθεστώς που κυβερνά, μας παραπέμπει στην Οργουελική... Φάρμα των Ζώων . 

Καλλιόπη Σουφλή 

Υ.Γ. Η πρώτη φωτό, είναι επιλογή μου

Image result for απολυταρχια φωτογραφίες

Φωτεινή Μαστρογιάννη


«Είναι μια εποχή όπου το να αναρωτιέσαι φθίνει απειλώντας σοβαρά τον δημοκρατικό μας διάλογο».
Eloi Laurent



Αρκετοί (εάν και ο αριθμός τους μειώνεται διαρκώς) θεωρούν ότι ζούμε σε δημοκρατικό καθεστώς ή πιο σωστά σε ένα καθεστώς κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Είναι όμως έτσι;


Τα βασικά χαρακτηριστικά μίας κοινοβουλευτικής δημοκρατίας είναι: η διενέργεια εκλογών με διαφανή τρόπο, όλοι οι ενήλικες να έχουν το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι, να υπάρχει ελευθερία λόγου  και κριτικής της κυβέρνησης χωρίς τον φόβο αντιποίνων και τέλος οι εκλεγμένοι να είναι ελεύθεροι να κυβερνήσουν.

Στις ημέρες μας όμως έχουμε την άνοδο αυτού που καλείται ανταγωνιστικός απολυταρχισμός ή κατ’άλλους ψευδοδημοκρατία όπου τα παραπάνω συχνά παραβιάζονται και εάν και διενεργούνται εκλογές χωρίς νοθεία ή χωρίς εκτεταμένη νοθεία, οι ταγοί καταχρώνται συνεχώς την κρατική περιουσία, αρνούνται στις αντιπολιτευτικές φωνές να έχουν επαρκή κάλυψη από τα ΜΜΕ, παρενοχλούν και «ρίχνουν λάσπη» στους πολιτικούς αντιπάλους και στους οπαδούς τους και σε κάποιες περιπτώσεις παραβιάζουν τα εκλογικά αποτελέσματα. 

Οι αντιπολιτευτικές φωνές μπορεί να παρακολουθούνται και σε κάποιες περιπτώσεις να συλλαμβάνονται και να δολοφονούνται. 

Μία χώρα καταλήγει στον σύγχρονο απολυταρχισμό εάν υπήρξε θύμα συνεχών πολιτικών και οικονομικών κρίσεων (η ιστορία του σύγχρονου ελληνικού κράτους είναι κλασικό παράδειγμα). 


Οι σύγχρονες απολυταρχικές κυβερνήσεις χρησιμοποιούν τη διαφθορά (δωροδοκίες) αλλά και διαφόρων ειδών «νόμιμες» διώξεις προκειμένου να διατηρηθούν στην εξουσία χωρίς όμως να προκαλέσουν αντιδράσεις στο εσωτερικό και τη διεθνή κατακραυγή.  

Όσο πιο έντονη δε είναι η οικονομική κρίση τόσο μεγαλύτερα ποσά δαπανούν στην προπαγάνδα και στη λογοκρισία.

Τα ΜΜΕ διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στο πνίξιμο των αντιδράσεων αλλά θα μπορούσαν να αποτελέσουν και παράγοντα ανατροπής αυτού του καθεστώτος εάν ήταν ανεξάρτητα, δεν είναι όμως.


Στα καθεστώτα αυτού του τύπου τα ΜΜΕ ελέγχονται από την κυβέρνηση ή από φίλα προσκείμενους συμμάχους της κυβέρνησης (βλ. επιχειρηματίες). 

Ωστόσο σε αντίθεση με τα πλήρως αυταρχικά καθεστώτα όπου οι ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι διώκονται, στα καθεστώτα του σύγχρονου απολυταρχισμού, οι κυβερνώντες προσπαθούν με τη δωροδοκία, την ανάθεση κρατικών διαφημίσεων σε έντυπα, τη διαγραφή των χρεών των ΜΜΕ και με τους περιοριστικούς νόμους στην ελευθεροτυπία να θέτουν σοβαρά εμπόδια έκφρασης άποψης στους ελεύθερους και ανεξάρτητους δημοσιογράφους.  


Άλλα εμπόδια που θέτουν είναι και η πρόσληψη χάκερς για επιθέσεις στις αντιπολιτευόμενες ιστοσελίδες αλλά και η δωροδοκία ιδιοκτητών και δημοσιογράφων «ανεξάρτητων» μέσων προκειμένου να σταματήσουν να αρθρογραφούν εναντίον τους. 

Ο ρόλος των φιλικά προσκείμενων προς την κυβέρνηση επιχειρηματιών/επενδυτών είναι επίσης σημαντικός γιατί αυτοί αγοράζουν ΜΜΕ και τα αποδυναμώνουν μετατρέποντάς τα σε κούφια κελύφη. Είναι δε κανόνας, οι εξαγορές αυτές να γίνονται με χρήματα των φορολογούμενων (στην Ελλάδα το βιώνουμε συνεχώς).


Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφερθεί ότι τα απολυταρχικά καθεστώτα τα οποία βασίζονται σε μία επαναστατική/προοδευτική ιδεολογία τείνουν να είναι πιο καταπιεστικά από ότι τα παραδοσιακά απολυταρχικά καθεστώτα (Kirkpatrick, 1979). 

Χρησιμοποιούν τη βία μεν για να σταματήσουν διαδηλώσεις και αντιδράσεις αλλά όχι τόσο έντονα όσο θα έκανε ένα παραδοσιακό απολυταρχικό καθεστώς.  

Στόχος τους δεν είναι η τρομοκράτηση αλλά η χειραγώγηση των πεποιθήσεων (γι’αυτό και ο σημαντικός ρόλος των ελεγχόμενων ΜΜΕ και του διαδικτύου μέσω τρολς).

Ωστόσο παρατηρούμε ότι ξεκάθαρη και σαφής ιδεολογία δεν υπάρχει σήμερα στον απολυταρχισμό νέου τύπου και ως εκ τούτου δεν προσπαθούν να εξάγουν την ιδεολογία τους γι’αυτό και δεν θεωρούνται απειλητικά.  

Δεν προσπαθούν να επιβάλλουν κάποια ιδεολογία αλλά προβάλλουν ως προσόν την ικανότητα διακυβέρνησης (βλέπε μέτρα, ανάπτυξη κτλ.). 

Επικρατεί μία οικονομική ρητορική που έχει παραγκωνίσει πλήρως τον πολιτικό λόγο.  

Ο οικονομισμός παρουσιάζεται λοιπόν ως κυρίαρχο στοιχείο και ως λύση στα προβλήματα παραγνωρίζοντας εσκεμμένα το γεγονός ότι στην οικονομία δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια αλλά προτάσεις και δοκιμές επί των προτάσεων.

Την ικανότητα αυτή της οικονομικής διακυβέρνησης του σύγχρονου απολυταρχισμού,  προβάλλουν τα ΜΜΕ κυρίως μέσω της παραπληροφόρησης και της ελλιπούς πληροφόρησης. 

Λόγω της έλλειψης ιδεολογίας, οτιδήποτε υποστηρίζει ο σύγχρονος απολυταρχισμός δεν θεωρείται απειλητικό γι’αυτό και η αντίσταση από τους λαούς είναι ανύπαρκτη.  


Ένας άλλος λόγος μη αντίστασης είναι και η μετανάστευση συγγενικών ατόμων και έτσι οι εναπομείναντες (που είναι ως επί το πλείστον μεσήλικες και ηλικιωμένοι) δεν βρίσκουν λόγο για να αντιδράσουν. 

Πολλοί επίσης από τους εναπομείναντες βρίσκουν λύση στα κοινωνικά μέσα και στο διαδίκτυο που καθηλώνουν (θα έλεγα και αποχαυνώνουν) και πολλές φορές μέσω των τρολς παραπληροφορούν όπως κάνουν άλλωστε κατά κόρον και τα κυρίαρχα ΜΜΕ. 

Συνεπώς, δεν υπάρχει η κρίσιμη μάζα, δυστυχώς, που θα προκαλούσε την αλλαγή όσο και εάν πολλοί ευελπιστούν σε κάτι τέτοιο χωρίς όμως να αποκλείονται οι θετικές εκπλήξεις που κατά την άποψή μου θα προκύψουν μόνο από μία φωτισμένη πρωτοπορία, διαφορετικά, στην αντίθετη περίπτωση ο απολυταρχισμός θα γιγαντωθεί και θα θεωρείται πλέον νομοτέλεια.


Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Eloi, L. 2016. Οι οικονομικοί μας μύθοι. Αθήνα: Εκδ. Πατάκη.
Guriev, S., Treisman, D. 2015. How Modern Dictators Survive: An Informational Theory of the New Authoritarianism. Διαθέσιμο στο:
Kirkpatrick, 1979. Dictatorships & Double Standards. New York: Simon & Schuster.
Levitsky, S. , Way.L.A. 2002. The rise of competitive authoritarianism. Διαθέσιμο στο: https://scholar.harvard.edu/levitsky/files/SL_elections.pdf
 
Πηγή



ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.
Ο διαχειριστής του ιστολόγιου δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
● Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
● Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
● Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
● Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
● Επιπλέον σας τονίζουμε ότι το ιστολόγιο λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.

9 σχόλια:

  1. Κρίσιμη μάζα δεν υπάρχει, αλλά να δεις που και το ίντερνετ θα δώσει καρπούς.
    Προς το παρών δίνει ΙΔΕΕΣ!...
    Να... αν εγώ κατάφερνα να πάρω τον έλεγχο της Ελλάδος στα χέρια μου, όλα τα ανθελληνικά σκουπίδια τύπου τσιπρα και καμινη, δεν θα τα έστηνα στο Γουδί, ούτε σε κρεμάλες στο Σύνταγμα...σιγά που θα τους έκανα τέτοια χάρη -μεγαλοψυχία- να τους απαλλάσω από πιο ενδιαφέρουσες τιμωρίες..με μια εκτέλεση.
    Να τους λείπει!...
    Θα τους έδινα γαλότσες, φτιάρια, γκασμάδες, και θα τα έβαζα σε έργα της ΕΥΔΑΠ, σε υπονόμους να καθαρίζουν σκατά, να τους βλέπει και να γελάει ο κόσμος, να φανούν και στη ζωή τους μια φορά χρήσιμοι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ενας μεγας Σιωνιστης λιγοτερο στον πλανητη, το αρχιλαμογιο Zbigniew Brzezinski ειναι νεκρος σε ηλικια 89 ετων, σιγουρα ο Σατανας θα τον υποδεχθει με αγκαλιες κτλ στην Κολαση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. στην τελευταια σου φραση κωστα προσβαλεις αρκετους εργαζομενους με το ''ακυρο'' σου μαλλον παραδειγμα . Οποιος δουλευει εκει που λες ωφελει την κοινωνια και σιγουρα ''θελει'' ιδιαιτερες ικανοτητες εν σχεσει με τους ''ξαπλωμενους'' εγκεφαλους της ελληνικης κοινωνιας.[μαλλον επρεπε να τους προτεινεις για τεχνιτες κεραμοσκεπων για να καταλαβουν τι εστι μεροκαματο..]

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Κειμενο μικρο αλλα συμπυκνωνει τα παντα της ''πολιτικης'' της σημερον αποριες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

      Διαγραφή
  5. Εφόσον η πολιτική αντανακλούσε διαφορετικά γνωρίσματα από αυτά που εξαιρετικά εύστοχα περιγράφονται στο κύριο κείμενο, αντίστοιχες θα ήταν και οι προοπτικές της κοινωνίας, της οικονομίας, της χώρας στο σύνολό της.

    Για να το θέσει κανείς πιο απλά.
    Ας σκεφτούμε έναν καλλιτέχνη, έναν δημιουργό να καλείται να παράξει έργο υπό την σπάθη του οικονομισμού ή του ιδεολογικού ασφυκτικού κλοιού.
    Το αποτέλεσμα θα είναι αντίστοιχης ποιότητας φυσικά.
    Σκεφτείτε το παράδειγμα του Βλαντισλάβ Στρεμίνσκι που προσπαθούσε να ζωγραφίσει και στον απέναντι τοίχο το σταλινικό καθεστώς άπλωνε την σημαία της τότε ηγεσίας σε κόκκινο φόντο.
    Χειρότερα στο ναζιστικό καθεστώς, στο φασιστικό και πάει λέγοντας.
    Απλώς ανέφερα το παραπάνω ως χαρακτηριστικό.
    Σε μια μάλλον χαλαρή κουβέντα ανέφερα ότι αντιστοιχούν 0,8 (μ.ο) παιδάκια ανά οικογένεια.

    Σε κάθε τι τίθεται θέμα έμπνευσης που υπερβαίνει την στείρα τεχνοκρατία του αυτοσκοπού και θέτει επί τάπητος το πρόβλημα της σκέψης.
    Το οποίο θέλει χρόνο, θέλει χώρο, θέλει ...σκέψη.
    Ας δει κανείς ντοκιμαντέρ και ας μελετήσει το έργο του Κ. Αξελού.

    Αντ' αυτών μέσα σε ένα κλίμα μιζέριας και παρακμής όπως λέει ο Γ. Καραμπελιάς, τι παράγεται;
    Φόβος, φοβίες, μίσος, φθόνος, εγκλεισμός.
    Γι' αυτό και αντίστοιχης ποιότητας θα είναι και η αντανάκλαση της κοινωνίας.

    Η ελευθερία ακόμα και στο στοιχειωδώς περιγραφικό μέρος που διασφαλίζει μια ομοτιμία κανόνων (εκλογές, πληροφόρηση από τα ΜΜΕ, νομοθεσία διαφανής, διοίκηση στην υπηρεσία της κοινωνίας κλπ) θα άλλαζε σημαντικά την εικόνα.
    Στην παρούσα κομματική συγκυρία.
    Οι μεν χαντακώνουν αυτές τις αξίες για να τις καπελώσουν με την ιδεολογική προπαγάνδα.
    Οι δε τις απορρίπτουν υπό το πρόσχημα του οικονομισμού.
    Όλοι τους εντασσόμενοι σε ένα ιδιότυπο μονοκομματικό καθεστώς Όργουελ '1984' όπου κρίσιμη παράμετρος η newspeak απορρίπτει την σκέψη που δεν συντονίζεται με την γενικότερη μιζέρια.

    Εξαιρετικό το άρθρο της κυρίας Μαστρογιάννη.
    Συμπυκνωμένο και με πολύ πρακτική παράθεση πηγών.
    Σπανίζουν τέτοια κείμενα στην σαβούρα του διαδικτύου (που δεν θα μπορούσε να ξεφύγει της όλης κατάστασης ό.π).

    α.π.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια όπως και ευχαριστώ τη φίλη Πόπη για τη μαχητικότητά της, την αγάπη της για την ελευθεροτυπία και τη στήριξη που παρέχει στις ανεξάρτητες φωνές.
      Ο Αξελός έλεγε ότι μόνο η σκέψη των ποιητών θα μπορεί να μας πάει πιο μπροστά, ας ελπίσουμε σε αυτούς λοιπόν. Το κλίμα μιζέριας και παρακμής που αναφέρει ο Γιώργος Καραμπελιάς υφίσταται και όντως δημιουργεί αυτά που περιγράφει. Ωστόσο, όπως γράφω στο άρθρο μου "Έθνη και ναρκισσισμός" το οποίο και αυτό αναδημοσίευση η φίλη Πόπη, τα κακά αυτά συναισθήματα είναι ένας μηχανισμός αυτοάμυνας ο οποίος κρατά από την τουρκοκρατία. Εάν η Ελλάδα δεν σπάσει τους δεσμούς εξάρτησης που έχει με τους αποικιοκράτες δεν πρόκειται να δει ένα καλύτερο μέλλον. Αντίθετα, οι δεσμοί εξάρτησης σε συνδυασμό με την ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας θα εξαχρειώσουν και κατά συνέπεια θα εξαθλιώσουν τους εναπομείναντες Ελληνες. Ας ελπίσουμε όμως στη φωτισμένη μειοψηφία, η Ελλάδα πάντα έβγαζε φωτεινούς ανθρώπους.

      Διαγραφή
    2. Βρισκόμαστε υπό στυγνή κατοχή, πλήττεται η ελληνική οικογένεια, οποιαδήποτε στοιχεία συνέχουν μια ελεύθερη κοινωνία.
      Ζούμε σε εποχές στιγματισμού της ελεύθερης σκέψης και παραχάραξης των εννοιών μέσα σε ένα οπλοστάσιο ιδεολογικής, μιντιακής, οικονομικής τρομοκρατίας.

      Μια καλή ανασχετική ελπίδα θα ήταν ένα ισχυρό κράτος δικαίου.
      Είναι όμως;
      Μεταξύ άλλων, έχω πίστη πρωτίστως στον Θεό αγαπητή Φωτεινή Μαστρογιάννη, που και αυτό θέλουν να μας το στερήσουν.

      Να είστε καλά, τα κείμενά σας έχουν μια επιστημονική απλότητα (όχι απλοϊκότητα) που ζηλεύω -με την καλή έννοια-, και τα χαζεύω πραγματικά.
      Λείπει πολύ η παιδεία σήμερα.
      Ο Πατροκοσμάς αγωνιζόταν για την "αποραγιαδοποίησή" μας, άνοιγε σχολειά και φύτευε δεντράκια.
      Έτσι κλείνουν και οι φυλακές.
      Αξίωνε την ισότητα των φύλων, την Κυριακή-Αργία και πολλά άλλα σημαντικά για το γένος.
      Ο Καποδίστριας έφτιαξε κράτος από το μηδέν και οι πολιτικάντηδες της εποχής 'κλαίγονται' τρομοκρατώντας μας: "ζούσαμε πάνω από τις δυνάμεις μας" "δεν γινόταν αλλιώς" και άλλες αθλιότητες, με ιδεολογική προμετωπίδα την τρομοκράτηση δια της συλλογικής ενοχής.

      Τους Πατροκοσμάδες, Καποδίστριες, τους έβγαλαν από την μέση.

      Για να επανάλθω στην σκέψη.
      Διαβάζει κανείς Παπαδιαμάντη και εντυπωσιάζεται με την απλότητα και την πληθώρα νοημάτων (εικόνες, γεύσεις, αναμνήσεις) των διηγημάτων του.

      Δεν θέλουν την ηρεμία να σκεφτούμε, να ζήσουμε, να γίνουμε ξανά άνθρωποι.
      Θέλουν να είμαστε αγχωμένα ζόμπι, χωρίς προοπτικές, με τις επιβουλές που έψεγε ο Αριστοτέλης για να μας κρατάνε απασχολημένους και δούλους.

      Ο Θεός βοηθός σε όλα τα επίπεδα, αξίζει να παλεύουμε πάντως.
      Να είστε καλά!

      α.π.

      Διαγραφή

ΠΕΣΤΕ ΜΑΣ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΜΗΝ ΜΕΝΕΤΕ ΣΙΩΠΗΛΌΙ