Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

Γιά τον Λευτέρη Πανούση


Όλοι οι Έλληνες χρειαζόμαστε, γιά τη λίαν προσεχή ανασυγκρότηση της χώρας. 






ικρή διακοπή στα «αισυμνητικά», διότι προέκυψε σοβαρώτατο θέμα. (Άλλως τε, αρχίζει να κλονίζεται η πίστη μου στο ότι θα τα καταφέρω ως αισυμνήτης, διότι ήδη αντιμετωπίζω ισχυρό ανταγωνισμό. 

Το σώσιμο της Ελλάδας το καλοβλέπει μέχρι κι η Έφη Θώδη – κι αν δεν με πιστεύεις, αναγνώσθα μου, ανάγνωσον εδώ.)


Γειά σου Λευτέρη!
Λοιπόν, Λευτέρη, εγώ δεν είμαι υπάλληλος τράπεζας, που πάει να σε παραμυθιάσει με γλυκόλογα να πάρεις δάνειο, καί λέει: «- Μου επιτρέπεις τον ενικό, έ;»


Εγώ -ως έχων εκδηλωμένες τάσεις πρωτογονισμού- τον ενικό τον παίρνω από μόνος μου!  


Από σπόντα έπεσα -πριν κάτι τέρμινα- πάνω στο ιστολόγιό σου, κι έκτοτε σε αναγιγνώσκω επί τακτικής βάσεως. (Δεν γράφω «σε διαβάζω», διότι μόνον τους τρελλούς καί τους πεθαμένους τους διαβάζουμε.)

Η πρώτη εντύπωση ήταν θετική. «- Πλάκα έχει ετούτος εδώ!», σκέφτηκα.  

«Τό ‘χει το επίθετο!» Έμ, κάτι ο Τζιμάκος, κάτι ο τότε πρύτανης του «Δημοκριτείου» (ώσπου πολιτεύτηκε), ήρθες κι εσύ κι έδεσε το κερασάκιον!


Ανεγίγνωσκον, που λες, τις σοφίες σου, μέχρις ότου έπεσα σε τούτο.

Κοίτα… δεν παρεμβαίνω στη ζωή σου, στις εμπειρίες σου, στα συναισθήματά σου, στις αναμνήσεις σου. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να το πράξει αυτό, άλλως τε. Αλλά θα παρέμβω στην ιατρική διάγνωση.


Δικέ μου, ξέρεις από τί πάσχεις; 

Όχι απ’ αυτά που έγραψε ο ντόκτωρ, αλλ’ από έλλειψη παλιόφιλων! 

Αν είχες, δεν θά ‘φτανες στο σημείο να γράφεις τέτοια πράγματα, σαν το πρωτομαγιάτικο. 

Γιά να μη σου πώ ότι, γιά τέτοιες περιπτώσεις σαν τη δική σου, εμβόλιο καί φάρμακο μαζί -το μόνον συνιστώμενον!- είναι οι παλιόφιλοι.

Δεν σε γνωρίζω από παλιά, ώστε να είμαι παλιόφιλός σου. 

Πλην όμως, η τεχνολογία με τα ιντερνέτια κάνει θαύματα! 

Πώς κάνεις καμάκι στη ζουμερή ξανθιά, κι από πίσω, στο απέναντι πληκτρολόγιο, κρύβεται ένας σαχλομαντράχαλος με τριψήφιο αριθμό κιλών (που, Κύριος οίδε, τί σκατά έχει στο κεφάλι του καί φέρεται έτσι) ; Έ; Ά γειά σου! Πες, επομένως, ότι εγώ είμαι ένα από τα παλιά φιλαράκια σου – καί σου ξηγιέμαι αναλόγως!


Κατ’ αρχήν, σαφώς θα βρισκόμασταν από κοντά πρώτα, καί θα μου έδειχνες τα ιατρικά …χειρόγραφα. Θα σ’ άκουγα υπομονετικά. Θα έκανα την πάπια, όταν θ’ άρχιζες τις στεναχώριες. Καί μετά θά έβγαζα κρασί να πιούμε.


Κι επειδή το κρασί δεν πίνεται χωρίς σαβούρωμα, ιδού καί το σχετικόν:





Βάζουμε μιά κονσέρβα τόνο (έχει φάει μεν ραδιενέργεια απ’ τη Φουκουσίμα, αλλά είναι πιό νόστιμος), μία κονσέρβα κόκκινα φασόλια, μία καλαμπόκι – κι ενδεχομένως ντάκο, λάχανο, μαρούλι, καρότο, μπαλσάμικο, καί γίνεται μιά σαλάτα γιά 2-3 άτομα, άνευ προηγουμένου! Συν χωριάτικο ψωμί με προζύμι, δε σου λέω τίποτε! Καί τη βγάζουμε καί φτηνά, με κανά δεκάρικο σύνολον το πολύ. (Στη φωτό φαίνεται η μισή σαλάτα. Η υπόλοιπη μισή …ήδη είχε πέσει ηρωϊκώς.)


Καί πάνω που θα χαλαρώσουν οι αντιστάσεις σου, αρχίζω την …αγωγή! 
Πρώτα θα σε πλάκωνα στα ιατρικά ανέκδοτα, με κορυφαίο το «κόκκινο-πράσινο». 
Άκουσον, γιά να μαθαίνεις:


Ήταν, λέει, δύο τύποι στο σαλονάκι του αφροδισιολόγου. 
Ψαρωμένοι (διότι, γιά να βρεθεί κανείς εκεί, σαφώς έκανε χοντρή αταξία – λόλ!!!), κάποια στιγμή άρχισαν να ρωτάνε ο ένας τον άλλον: «- Εσείς τί έχετε;» «- Κι εσείς;», κτλ. Τελικά, λέει ο ένας: «- Εγώ ξύπνησα το πρωΐ, καί το πουλί μου ήταν κόκκινο!» «- Σοβαρά;», λέει ο άλλος.  
«Κι εγώ ξύπνησα σήμερα, καί το δικό μου ήταν πράσινο!» 
Τέλος πάντων, μετά άρχισαν τα: «- Πέρνα εσύ πρώτος!», «- Όχι, εσύ!», κτλ. Τελικά, περνάει πρώτος αυτός που τό ‘χε κόκκινο.


Τον βλέπει ο γιατρός, καί λέει: «- Δεν είναι τίποτε. Πήγαινε σπίτι, κάνε ένα ζεστό μπάνιο, ξεκουράσου, κι εντάξει.» «- Ρέ γιατρέ, πώς δεν είναι τίποτε; με δουλεύεις;» «- Σε δουλεύω; Δηλαδή, θες να πείς πως δεν ξέρω από Ιατρική; Φύγε, σου λέω! Κι άμα συνεχίσεις να κάθεσαι εδώ, θα σου χρεώσω την επίσκεψη! Άντε φεύγα!»


Βγαίνει ο τύπος περιχαρής, καί λέει στον άλλον: «- Τίποτε δεν είναι! Μου είπε να κάνω ένα ζεστό μπάνιο, κι εντάξει!» Μπαίνει, λοιπόν, κι ο άλλος μέσα επίσης περιχαρής… όμως, τον βλέπει ο γιατρός, ξυνίζει τα μούτρα, καί λέει: «- Δικέ μου… Ώχ!… Χάπια, ενέσεις, αγωγή με επαλείψεις… καί άν!!!»


Τσατίζεται ο τύπος. «- Ρέ δόκτορα, με δουλεύεις; Στον άλλον είπες να κάνει ένα μπάνιο κι εντάξει. Σε μένα, τ’ είν’ αυτά τα πράγματα;»
Καί λέει κι ο δόκτωρ, φιλοσοφικώς πως: «- Ρέ μυστήριε, του αλλουνού είναι από κραγιόν. Εσένα είναι από μούχλα!»

Εδώ, Λευτέρη, το σενάριο λέει πως θα ψιλογελούσες προς στιγμήν, αλλά πάλι θά ‘πεφτες στη στεναχώρια. 

Εγώ, βέβαια, θα σ’ έβαζα να καλοσκεφτείς, μπας κι είσαι αυτός με το κόκκινο.

Αλλά μάλλον δεν θα έπιανε. Θά ‘λεγες κάτι σαν: «- Τέλειωσα πιά!», κτλ παρόμοια. 

Οπότε, θα προχωρούσα στο επόμενο στάδιο θεραπείας. 
Θα σου ‘ρχόταν κατακέφαλα βροχή από …Τόμαχωκ! Δούλεμα άγριο! 
Καί γιά πρώτη δόση, το ανέκδοτο με τον γέρο καί τον Χάρο:

Ήταν, λέει, στο κρεββάτι ενός νοσοκομείου, ένας γέρος. Που, κάποια στιγμή, βλέπει έξω απ’ το παράθυρο να τον κοιτάζει κατ’ ευθείαν στα μάτια ο γνωστός τύπος με τα μαύρα ρούχα. «- Ώχ!», λέει ο γέρος. «Γιά μένα ήρθε αυτός ο φούστης!»
Κάνει ο γέρος να κρυφτεί κάτω απ’ την κουβέρτα, τίποτε. Ο Χάρος, εκεί. Αμετακίνητος. Καί να τον κοιτάει κατάματα.


Τέλος πάντων, κάποια στιγμή κρυφοκοιτάζει ξανά ο γέρος προς το παράθυρο, κι ο Χάρος δεν ήταν εκεί. «- Ωραία!», λέει ο γέρος. «Ευκαιρία να την κοπανήσω, να μη με βρεί!» 

Σηκώνεται, λοιπόν, πάει στην πτέρυγα νεογνών του νοσοκομείου, ξεγυμνώνεται, μπαίνει σε μιά βρεφική κούνια, βάζει καί μιά πιπίλα στο στόμα, σκεπάζεται καί με μιά βρεφική κουβερτούλα, κι αράζει. 

Όμως, ο Χάρος εμφανίζεται ξαφνικά δίπλα στην κούνια, καί διαμείβεται ο εξής διάλογος:
«- Τσά!», λέει ο Χάρος χαμογελαστός. «Τί κάνεις αυτού εσύ;»
«- Άαααα!!!», κάνει ο γέρος τρομαγμένος. Μόλις, όμως, συνήλθε απ’ την τρομάρα, λέει: «Μμμμάμ! Μάμμμ!»


Καί λέει κι ο Χάρος:
«- Καλά! Κάνε τώρα μάμ, κι έλα μετά να πάμε άτα!»

Λοιπόν, Ελευθέριε, εδώ θα χαμογελούσες λίγο παραπάνω. Είναι σίγουρο. Αλλά εγώ, απτόητος, θα σου έλεγα ότι η κηδεία σου πρέπει να έχει στύλ – καί προς τούτο θα σ’ έστελνα να επισκεφθείς τον «κάλτ» ιστότοπο του γραφείου κηδειών των αδελφών Μπαμπούλα!
(Ναί, ρέ σείς! Έτσι ακριβώς ονομάζονται οι άνθρωποι! Τί να κάνουμε, δηλαδής; να τους το αλλάξουμε; Ανεπίτρεπτον!


Το δέ θρυλικό σάϊτ το ξέρουν καλά οι παλιοί χρήστες των ιντερνετιών. Οι παλιότερες μορφές του ήταν υπεράνω πάσης περιγραφής – με κάτι ηλιοβασιλέματα, καί διάφορα τέτοια.)


Κάπου εδώ θ’ άρχιζες να ξυπνάς… δείγμα πως η θεραπεία -ευτυχώς!- άρχισε να πιάνει. 

 Θα έλεγες κάτι σαν: «- Άει στο διάολο, μαλάκα τρελλέ!» (που είμαι, δηλαδή – τρελλός, εννοώ), κι εγώ θα χαμογελούσα ικανοποιημένος, διότι ο ασθενής εμφανίζει πλέον σωστές αντιδράσεις.
Θα τσουγκρίζαμε καί τα ποτήρια χαμογελαστοί.

Κι αμέσως μετά, θα σε αποτελείωνα, με την πυρηνική βόμβα των επιχειρημάτων:
«- Δηλαδή, τί θες; να πεθάνεις εσύ καί να συνεχίσει να ζή ο Μητσ…;» (Ευνόητο γιατί δε λέω όλο το όνομα. Θα μού ‘ρθει κανας μετεωρίτης στο κεφάλι.)

Καί θα συνέχιζα μέχρι τελικής πτώσεως – καί βαρώντας το χέρι μου στο τραπέζι:
«- Άμα σου βαστάει, τώρα, μωρή κουφάλα, ψόφα! Όχι, άμα σου βαστάει, ψόφα!!!»
   
– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

…Όλοι το ξέρουμε πως -ως έθνος- μας βάλανε να κολυμπάμε στα σκατά. 
Κι όχι μόνον αυτό, αλλά κάνουμε καί μακροβούτια. 
Μάλιστα, μερικοί το χαίρονται δεόντως: όπως ο θείος Σκρούτζ κολυμπάει στις λίρες, καί παίρνει μερικές καί τις αφήνει να πέσουν στο κεφάλι του δίκην σαμπουάν, έτσι κι αυτοί – την καταβρίσκουν με το σκατολούσιμο. Ξέρεις, κάτι αηδίες του τύπου: «Κάνε την κρίση ευκαιρία!», κτλ. Παναπεί: γίνε ένα με τους πολιτικούς, καί φάε όσα κρατικά λεφτά έχουν απομείνει ακόμη αφάγωτα. (Κι άμα δεν το κάνεις, είσαι ηλίθιος.)


Οι γνωστοί καί μη εξαιρετέοι διεθνείς κι εγχώριοι κερατάδες, ενώ μας βλέπουν να κρεμόμαστε στην άκρη του γκρεμού με το ένα μας χέρι, έρχονται καί μας βαράνε τα δάχτυλα με το σφυρί.

Γνωστό αυτό, καί ποιός μπορεί να ισχυριστεί ότι γλύτωσε τις σφυριές;
Ολονών τα δάχτυλα πονάνε.

Όμως, εγώ δεν το επιτρέπω αυτό.

Όσον αφορά τις μικρές μου δυνατότητες, ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΕΙ ΧΑΜΕΝΟΣ ΤΖΑΜΠΑ. ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ!!!


Στις χιλιάδες ήδη αυτοκτονημένους (με τον ένα ή τον άλλο τρόπο – ακόμη καί με «παραίτηση» απ’ τη ζωή), δεν μπορούσα να κάνω κάτι – διότι δεν είχα τρόπο να τους προσεγγίσω καί να τους μιλήσω. Αλλά εσένα, Λευτέρη, δεν σ’ αφήνω να σε πάρει τόσο από κάτω η στεναχώρια. Καθώς δεν θ’ αφήσω καί όσους μου δίνουν πρόσβαση, έστω καί διαδικτυακή.


Επιτέλους, δεν θα πληρώνουμε εμείς οι Έλληνες μιά ζωή, …αιώνες ολόκληρους,… τα εγκλήματα αλλονών.


Επιτέλους, ας πληρώσουν οι ένοχοι – καί θα πληρώσουν, διότι υπάρχει κι ο Συμπαντικός Νόμος.  

Κι αυτή η στιγμή δεν αργεί.


Κι όσο γιά το τί θα κάνουμε στο προσεχές μέλλον, μέχρι να δούμε κρεμασμένους καί παλουκωμένους αυτούς τους λεβέντες, έ! 

Σφίξτε το ζωνάρι, σφίξτε τα δόντια, επιβιώστε με κάθε τρόπο, καί θά ‘ρθουν καί τα ωραία.  


Καί ξαναβρήτε τους φίλους σας, γαμώ το κέρατό μου! 

Τί σκατά πάθατε, ειδικά εσείς των μεγάλων πόλεων; τη λέξη «φιλία» την αφήσατε να κοιμάται στα λεξικά; Γιατί;


Ενεργοποιήστε τις παλιές, άξιες φιλίες που τυχόν αδράνησαν, ορμήστε καί γεμίστε χαρά καί χαμόγελο καί τις καινούργιες, καί τα πράγματα θ’ αλλάξουν με μαγικό τρόπο!

Εγγύηση, σας λέω.

Οι δέ «κωδικοί» συμπεριφοράς μεταξύ Ελλήνων φίλων δεν χρειάζονται ούτε συστάσεις, ούτε -πολλώι μάλλον- επεξήγηση. Ρεφενές, χαβαλές, κουβέντα (με αλληλοψυχανάλυση), τραγούδι (αλήθεια, γιατί σταμάτησαν όλοι να τραγουδάνε; ), σαφώς κρασάκι μετά σαβουρώματος… 

Κι άμα λάχει, καί κανένας ψιλοτσακωμός, γιά να κυκλοφορήσουν λίγο καλύτερα τα αίματα. (Να μην πάμε από θρόμβωση!) Διότι καί η Έρις είναι Ελληνίς θεά! 

Αυτά, Λευτέρη!
Περιμένω το επόμενο ιατρικό χειρόγραφο (με δεδομένο ότι μπορείς να διαβάσεις τα …ιερογλυφικά του δόκτορος) να γράφει «υγιής»! (Ή, τέλος πάντων, «ουδέν εύρημα», ή όπως αλλοιώς τα γράφουν τα χαριτωμένα τους.) 

Καί τότε, θα σε καλέσω να ρίξεις ζεϊμπεκιά -αλλά με σαφώς εύθυμη διάθεση- το του Μπάμπη Μπακάλη του μουσοποιού:

Αφού με καταστρέψανε οι συγγενείς και οι φίλοι
έκαψα την καλύβα μου να μη με τρών’ οι ψύλλοι!


Κι όσο θα διατελείς …καυσοκαλυβίτης, όλοι μαζί θα σου κρατάμε με τα παλαμάκια το ίσο!



https://youtu.be/rAtg_6b6jvA


Υγ: Λευτέρη, το μόνο στεφάνι που θέλω να δω από σένα, δεν είναι της κηδείας σου. Αλλά το άλλο, το …«φτού, κακά!»  

Κι άμα δεν ξέρεις τα κόλπα (πώς γονατίζουμε μπροστά στη γκόμενα, καί πώς της κάνουμε δήθεν πρότασις, καί τα λοιπά καί ταλιμπάν), έ! θα σου τα μάθω εγώ!   Θά ‘ρθω καί μπράτιμος, άμα λάχει. (Μόνο να χάσω μερικά κιλά, να με χωράει το κοστούμι.)


Άντε, λοιπόν!… Κάνε τα ωραία σου, καί περιμένω το «ουδέν εύρημα»!


Υγ 2: Αλήθεια, έχετε σκεφτεί τα μετά (τα γεγονότα) ;  
Όλοι οι Έλληνες χρειαζόμαστε, γιά τη λίαν προσεχή ανασυγκρότηση της χώρας. 

Όλοι, μηδενός εξαιρουμένου. Σας έχει περάσει καθόλου απ’ το μυαλό αυτό;


Πηγή



ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.
Ο διαχειριστής του ιστολόγιου δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
● Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
● Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
● Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
● Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
● Επιπλέον σας τονίζουμε ότι το ιστολόγιο λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΠΕΣΤΕ ΜΑΣ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΜΗΝ ΜΕΝΕΤΕ ΣΙΩΠΗΛΌΙ