Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

γεμίσαμε αδιέξοδα...



 ... και ξεχάσαμε να ζούμε ως ΑΝΘΡΩΠΟΙ και ως ΕΛΛΗΝΕΣ...


Καλλιόπη









ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.
Ο διαχειριστής του ιστολόγιου δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
● Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
● Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
● Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
● Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
● Επιπλέον σας τονίζουμε ότι το ιστολόγιο λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.

4 σχόλια:

  1. Ο βιολιστής στο μετρό !

    Ουάσιγκτον.
    Σταθμός του μετρό.
    Ένα κρύο πρωινό τον

    Γενάρη του 2007. Έπαιξε έξι κομμάτια του Μπαχ για

    περίπου 45 λεπτά. Στο διάστημα αυτό, περίπου 2

    χιλιάδες άτομα πέρασαν από το σταθμό, οι

    περισσότεροι καθ'οδόν για τη δουλειά τους. Μετά από

    3 λεπτά ένας μεσήλικας πρόσεξε ότι κάποιος έπαιζε

    μουσική. Βράδυνε το βήμα του, σταμάτησε για λίγα

    δευτερόλεπτα και μετά προχώρησε βιαστικός για τον

    προορισμό του.

    4 λεπτά αργότερα ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του

    δολάριο: μια γυναίκα έριξε τα χρήματα στο κουτί

    του και χωρίς να σταματήσει συνέχισε το δρόμο της.

    6 λεπτά, ένας νεαρός έγειρε στον τοίχο για να τον

    ακούσει, μετά κοίταξε το ρολόι του και συνέχισε να

    περπατά.

    10 λεπτά, ένα αγοράκι 3 ετών σταμάτησε, αλλά η

    μητέρα του το έσυρε βιαστικά να συνεχίσει, καθώς το

    παιδί σταμάτησε για να δει τον βιολιστή. Τελικά η

    μητέρα έσπρωξε δυνατά το παιδί και το παιδί

    ξανάρχισε να περπατά γυρνώντας ολοένα το κεφάλι

    προς τα πίσω. Την ίδια αντίδραση είχαν και πολλά

    άλλα παιδιά. Όλοι, χωρίς εξαίρεση, οι γονείς τα

    πίεζαν να προχωρήσουν.

    45 λεπτά: ο μουσικός συνέχισε να παίζει. Μόνον 6

    άνθρωποι είχαν για λίγο σταματήσει. Περίπου 20

    άτομα του άφησαν χρήματα χωρίς να διακόψουν το

    ρυθμό τους. Συγκέντρωσε συνολικά 32 δολάρια.

    1 ώρα: τελείωσε το παίξιμο και μια σιγή απλώθηκε

    παντού. Κανείς δεν το πρόσεξε. Κανείς δε

    χειροκρότησε ούτε υπήρξε έστω κάποιο ίχνος

    αναγνώρισης.

    Κανείς δεν το 'ξερε, αλλά ο βιολιστής ήταν ο

    Τζόσουα Μπελλ, ένας από τους καλύτερους μουσικούς

    στον κόσμο. Έπαιξε ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια

    που έχουν ποτέ γραφτεί, με ένα βιολί αξίας 3.5

    εκατομμυρίων δολαρίων. Δύο μέρες νωρίτερα, ο

    Τζόσουα Μπελλ γέμισε ασφυκτικά ένα θέατρο στη

    Βοστώνη, σε συναυλία που η μέση τιμή του εισιτηρίου

    άγγιξε τα 100 δολάρια.

    Πρόκειται για πραγματικό γεγονός. Ο Τζόσουα Μπελλ

    έπαιξε ινκόγκνιτο στο σταθμό του μετρό στα πλαίσια

    ενός κοινωνιολογικού πειράματος που οργάνωσε η

    Ουάσιγκτον Ποστ για την αντίληψη, το γούστο και τις

    προτεραιότητες των ανθρώπων. Το ερώτημα που

    προέκυψε: σε ένα ουδέτερο περιβάλλον και σε

    ακατάλληλη ώρα, μπορούμε να αντιληφθούμε την

    ομορφιά; Σταματούμε για να την απολαύσουμε;

    Αναγνωρίζουμε το ταλέντο όταν εκδηλώνεται σε

    ασυνήθιστα χωροχρονικά πλαίσια;

    Ενα συμπέρασμα που πιθανώς μπορεί να εξαχθεί από το

    συγκεκριμένο πείραμα είναι:

    Αν δεν έχουμε ένα λεπτό για να σταματήσουμε και

    ν'ακούσουμε έναν από τους καλύτερους μουσικούς του

    κόσμου να παίζει ένα από τα ωραιότερα κομμάτια που

    γράφτηκαν ποτέ, με ένα από τα ομορφότερα μουσικά

    όργανα... πόσα άλλα πράγματα χάνουμε άραγε;...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Περασμένη η ώρα. Πώς τα κατάφερα πάλι και καθυστέρησα!.
    Θα χάσω το λεωφορείο και δίνω και το τελευταίο μου μάθημα για το πτυχίο σήμερα.
    Κάθε φορά το ίδιο πράγμα, κι εγώ δεν βάζω μυαλό, αφού δύο λεπτά πριν φύγω βάζω να παίζει στη διαπασών το αγαπημένο μου τραγούδι και τότε πως φεύγεις;
    Περιμένεις αναγκαστικά να τελειώσει το τραγούδι και μετά τρέχεις και δεν φτάνεις! Είχα λαχανιάσει, μα όταν είδα το πλήθος των φοιτητών να περιμένει στη στάση ηρέμησα και σταμάτησα να πάρω μια ανάσα λίγο πιο κάτω από το περίπτερο. Και να σου μια τσιγγάνα με ένα μικρό παιδάκι δίπλα της.
    Κρατούσαν και οι δυο χαρτομάντιλα και με παρακαλούσαν με μια φωνή να τους δώσω λίγα χρήματα για να εξασφαλίσουν το φαγητό τους.
    Έτσι αυθόρμητα άνοιξα την τσάντα μου και τους έδωσα ο, τι ψιλά είχα μέσα στο πορτοφόλι.
    Ήταν το βλέμμα που μου έριξε το μικρό κοριτσάκι, για εκείνο το έκανα πιο πολύ.
    Φεύγουν και με κοιτούν με βλέμμα ευγνωμοσύνης και οι δύο και μου εύχονται υγεία κι εγώ χαμογελούσα αφηρημένα και να σου το λεωφορείο περνά μπροστά από τα μάτια μου.
    Τρέχω γρήγορα και βρίσκομαι μπροστά στην πόρτα, μα εισιτήρια δεν έχω αγοράσει και το συνειδητοποιώ την τελευταία στιγμή. Ανοίγω το πορτοφόλι, μπορεί να έχω εκεί κάποιο ξεχασμένο, μα δεν έχω ούτε χρήματα για ν’ αγοράσω, τα έδωσα όλα όσα κρατούσα μαζί μου.
    Μα πώς είχε γίνει αυτό;
    Πώς έφυγα εγώ με τόσο λίγα χρήματα; Και να που έγινε!
    Λίγο η βιασύνη λίγο το αγαπημένο τραγουδάκι, λίγο τα μυαλά μου πάνω από το κεφάλι μου. Αχ Χριστέ μου είναι το τελευταίο μάθημα και η ώρα είναι περασμένη.
    Ανοίγει η πόρτα του λεωφορείου και ο οδηγός βγαίνει έξω. « Εσύ!» Κοιτούσε εμένα, ναι! Μα πώς ήξερε ότι δεν είχα εισιτήριο πάνω μου; Μάλλον το μαρτυρούσε το βλέμμα μου. «Εσύ ναι! Θέλω μια χάρη από εσένα!»
    Μα τι χάρη μπορεί να ήθελε από εμένα ο οδηγός; « Να, στάσου εδώ μπροστά στην πόρτα και κόβε εισιτήρια και μέχρι να γυρίσω να έχει γεμίσει το λεωφορείο, το καλό που σου θέλω!»
    Άλλο πάλι και τούτο σήμερα! Τι να κάνω; Στάθηκα μπροστά στην πόρτα και έκοβα άτσαλα τα εισιτήρια του κόσμου που με κοιτούσε με απορία στο βλέμμα, ενώ δυο συμφοιτητές μου που με παρακολουθούσαν κρατούσαν την κοιλιά τους από τα γέλια.
    Έβαλα κι εγώ τα γέλια και καλημέριζα όποιον έμπαινε μέσα στο λεωφορείο. Το είχα πάρει πολύ θερμά το πόστο μου, βεβαίως. Και ξάφνου, να σου και ο οδηγός μετά από λίγα λεπτά.
    Κρίμα και είχα αρχίσει να περνάω τόσο ωραία. «Το γέμισες το λεωφορείο βλέπω!»
    Πώς να του πεις τώρα πως δεν έχεις εισιτήριο! Και βγάζει από την τσέπη του ένα πάκο από καμιά δεκαριά εισιτήρια και μου τα δίνει. Υπολόγισα τα χρήματα που κόστιζαν αυτά τα εισιτήρια και ήταν ακριβώς όσα είχα δώσει λίγο πριν στην τσιγγάνα και το κοριτσάκι.
    Ό, τι δώσεις στη ζωή θα σου χαριστεί απλόχερα.
    Όταν κάνεις κάτι καλό , κι αυτό βγαίνει μέσα από την ψυχή σου, εσύ χαίρεσαι πιο πολύ από αυτόν που δέχεται το καλό σου.
    Νιώθεις ηρεμία και γαλήνη μέσα σου και το χαμόγελο ευγνωμοσύνης του άλλου σου δίνει δύναμη να συνεχίσεις. Να συνεχίσεις και να καταφέρεις μεγάλα και σπουδαία.
    Εκείνη τη μέρα το πέρασα το μάθημά μου. Πήρα όμως ένα ακόμα μεγαλύτερο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. «Μπορώ»
    Γράφει η Ειρήνη Αγγελίδη
    Πόσες ήταν οι φορές που είπες «Τα παρατάω,δε μπορώ να το κάνω»..
    Πόσες ήταν οι φορές που το μετάνιωσες;
    Η πραγματική δύναμη του ανθρώπου προέρχεται από μέσα του.
    Λένε πως «δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω»…
    Άμα θες κάτι πραγματικά θα το κάνεις..
    Μια κοπέλα από το σχολείο μου στο χωριό ήθελε πολύ να σπουδάσει παιδαγωγός, οι γονείς της όμως δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να τη στείλουν Αθήνα για σπουδές…Με δυσκολία έβγαζαν τα έξοδα του σπιτιού καθώς ο πατέρας της είχε χάσει τη δουλειά του λόγω της κρίσης και η μητέρα της δούλευε μόνο δυο φορές την εβδομάδα σαν οικιακή βοηθός..
    Της έλεγαν συνεχώς να παρατήσει τα όνειρα της γιατί μετά το σχολείο θα έπρεπε να δουλέψει για να μπορέσει να συντηρήσει τον εαυτό της. Είχαν παραδώσει τα όπλα και πίστευαν πως όλα έχουν τελειώσει για την οικογένεια τους…
    Η κοπέλα όμως το ήθελε τόσο πολύ που διάβαζε μέρα νύχτα για να τα καταφέρει..χωρίς καμία βοήθεια,χωρίς φροντιστήρια…Έτσι έβγαλε 19.000 μόρια και πέρασε παιδαγωγικά στην Αθήνα.Ο πατέρας της παρόλα αυτά ήταν και πάλι αρνητικός και δεν την άφηνε να φύγει με τίποτα…
    Ένα πρωί λοιπόν αγανακτισμένη από τη στάση των γονιών της σηκώθηκε και είπε στον εαυτό της:»Δεν με νοιάζει τι λέτε εσείς, εγώ Μπορώ και θα το κάνω»!
    Πήρε τηλέφωνο την θεία της στην Αθήνα και της ζήτησε να την φιλοξενήσει μέχρι να βρει μια δουλειά.Έμεινε εκεί για ένα μήνα.Τα πρωινά πήγαινε στη σχολή και το απόγευμα δούλευε…η θεία της θαύμαζε τόσο πολύ τη δύναμη της και της έδωσε ένα δωμάτιο να μένει σπίτι της…
    Η κοπέλα τα κατάφερε! Πήρε πτυχίο και ασχολείται πλέον με αυτό που πάντα ονειρευόταν.Οι γονείς της είναι περήφανοι για αυτή…
    Ο αγώνας της κόρης τους για μια καλύτερη ζωή τους άλλαξε όσα πίστευαν μέχρι τότε… Ξεκίνησαν μια δική τους μικροεπιχείρηση ρισκάρωντας όσα λίγα χρήματα είχαν στην άκρη καλλιεργώντας βιολογικά προιόντα στον κήπο τους. Με τον καιρό όλα άλλαξαν…έφτιαξαν…χάρη στην δύναμη της κόρης τους!
    Η ζωή είναι ωραία όταν κυνηγάς τα όνειρα σου και γίνεται ακόμα καλύτερη όταν τα πραγματοποιείς.
    Μην επαναπαύεσαι στον καναπέ σου γκρινιάζοντας για όλα αυτά που θες να κάνεις και «δεν μπορείς»! Μην παραπονιέσαι για τη ζωή σου…
    Όλα μπορείς να τα αλλάξεις, αρκεί να το θες πραγματικά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Κουραφέξαλα ντούμπανα....μόλις φας κάτι ξεγηρισμένες καταστάσεις στη μάπα και ξεχάσεις και τους συγγενείς σου,έλα να μας τα ξαναπείς.Αυτά είναι για άτομα χαχαχούχα,η πραγματικότητα σε προσγειώνει απότομα και θα πρέπει να φτιάξεις ιπτάμενη μηχανή με πραγνατκές γνώσεις...άντε να σε δω καμάρι μου...

    (Άμεσος τριπλασιασμός όλων των βουλευτικών αποζημιώσεων εδώ και τώρα.Σύλλογος πασσών τε βουλευτών)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

ΠΕΣΤΕ ΜΑΣ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΜΗΝ ΜΕΝΕΤΕ ΣΙΩΠΗΛΌΙ