Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

τι διαβάζω θεέ μου, εδώ μέσα...



 ... κι όταν με ρωτάνε "τι κάνεις;" ... τους δείχνω την φωτογραφία...


Καλλιόπη








ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.
Ο διαχειριστής του ιστολόγιου δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
● Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
● Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
● Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
● Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
● Επιπλέον σας τονίζουμε ότι το ιστολόγιο λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.

9 σχόλια:

  1. Σκάβοντας λάκκους

    ΜΙΑ ΦΟΡΑ Κ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ…ήταν μια ατέλειωτη γραμμή από ανθρώπους. Σαν αυτές που περιμένουνε στην εφορία, στο ΙΚΑ κλπ. Όλοι τους είχανε ένα φτυάρι στα χέρια τους και έσκαβαν υπομονετικά έναν λάκκο εμπρός τους. Κανένας δεν κοιτούσε πίσω του — άρα δεν γνώριζε το λάκο που βρισκότανε πίσω του. Έτσι είχανε μάθει από τους γονείς και τους παππούδες τους.

    Ένας «Διαφορετικός», όμως κρυφοκοίταζε δεξιά – αριστερά. Μετά, κοίταξε λίγο μπροστά και λίγο πίσω του. Συνειδητοποίησε… τρόμαξε και αμέσως σκούντηξε τον μπροστινό του και είπε.

    – «Ρε φίλε ξέρεις τι κάνουμε τόσο καιρό»;

    Ο μπροστινός θυμωμένα, του απάντησε να μην τον ενοχλεί καθώς τον διακόπτει από το «δημιουργικό έργο» του και ότι δεν θέλει να βρει τον μπελά του.

    Όμως ο διαφορετικός επέμεινε:

    – «Μα, δεν καταλαβαίνεις τι κάνουμε τόσα χρόνια ΡΕ; Σκάβουμε ο ένας τον λάκκο του αλλουνού»

    Οπότε απαντάει ο αδιάφορος για να τον ξεφορτωθεί, και φοβισμένα για να μην βρει τον μπελά του:

    – «Γιατί, άμα έσκαβες τον δικό σου λάκκο, θα έσκαβες πιο γρήγορα»;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ένα παιδάκι δέκα χρονών καθόταν στο παράθυρο του σπιτιού του που είχε θέα έναν από τους πολυσύχναστους δρόμους της πόλης του. Καθώς έμενε στον πρώτο όροφο της πολυκατοικίας, μπορούσε να δει τον κόσμο και τα αυτοκίνητα που περνούσαν κάθε μέρα κάτω από το σπίτι τους.
    Όποτε είχε χρόνο μετά που τελείωνε το διάβασμά του καθόταν πάντα στον καναπέ δίπλα στο παράθυρο κρατώντας μια κούπα ζεστή σοκολάτα που του έφτιαχνε η μαμά του. Κοιτούσε τους ανθρώπους που περπατούσαν στο πεζοδρόμιο, αυτούς που έριχναν φευγαλέα μια ματιά στις βιτρίνες των μαγαζιών. Παρατηρούσε όλο τον κόσμο. Μια μέρα όμως του γεννήθηκε μια απορία και ρώτησε την μαμά του για να του τη λύσει:
    – Μανούλα θέλω να σε ρωτήσω κάτι
    – Ρώτα με παιδάκι μου
    – Γιατί όλος αυτός ο κόσμος που περνάει ο ένας δίπλα στον άλλον δεν κοιτάζονται ποτέ μεταξύ τους και δε λένε ποτέ καλημέρα ή καλησπέρα;
    – Γιατί το λες αυτό παιδάκι μου;
    – Να, τους βλέπω από εδώ ψηλά και δε βλέπω να ανοίγει κανείς το στόμα του για να μιλήσει ή να χαμογελάσει στον άλλον. Πριν από μερικές μέρες που είχαμε πάει στον παππού και στην γιαγιά στο χωριό, όταν πήγαινα βόλτα μαζί τους κάθε ένας τους χαιρετούσε με μια λέξη ή χαμογελώντας και κουνώντας το κεφάλι τους.
    – Κοίταξε παιδάκι μου. Η ζωή στο χωριό με την ζωή στην πόλη διαφέρει πολύ.
    – Τι εννοείς;
    – Στο χωριό όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους, είναι γείτονες, συγγενείς, φίλοι και πολλά άλλα. Βοηθάει ό ένας τον άλλον, πότε με ανταλλαγή δηλαδή σαν συμφωνία, θα σε βοηθήσω και θα με βοηθήσεις και πότε απλά από την καλή τους τη καρδιά γιατί συμπάσχει ο ένας στο πρόβλημα του άλλου. Στην πόλη τα πράγματα είναι διαφορετικά. Είναι πολύ περισσότερος ο κόσμος που ζει εδώ και δεν γνωρίζονται μεταξύ τους. Όλοι βιάζονται γιατί πρέπει να πάνε στις δουλειές τους ή έχουν προβλήματα που καθώς περπατάνε για να πάνε στον προορισμό τους σκέφτονται μήπως βρουν κάποια λύση και απλά προχωράνε μηχανικά.
    – Ναι μανούλα αλλά συναντάει ο ένας τον άλλον, δε θα πρέπει να πει κάτι κάποιος;
    – Όταν δεν γνωρίζει ο ένας τον άλλον νοιώθει ένα φόβο να πει κάτι. Δε ξέρεις πως θα σου φερθεί ο απέναντι σου. Μπορεί και να σε προσβάλει απλά μόνο και μόνο επειδή του μίλησες. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι παιδάκι μου. Στην πόλη κυριαρχεί σε κάποιους ανθρώπους ο φόβος για το άγνωστο που υπάρχει δίπλα τους. Βλέπονται ορισμένοι κάθε μέρα, συναντιούνται στο ίδιο μέρος, την ίδια ώρα και δε μιλάει κανείς τους στον διπλανό τους. Όλοι είναι γνωστοί μεταξύ τους αλλά το κυριότερο είναι ότι είναι άγνωστοι και δε κάνουν τίποτα για να το αλλάξουν αυτό.
    – Έτσι κάνεις και εσύ μανούλα; Δε μου αρέσει αυτό. Θέλω να πάμε να μείνουμε με τον παππού και την γιαγιά. Εκεί οι άγνωστοι μου χαμογελάνε και ορισμένοι μου δίνουν και από ένα γλυφιτζούρι.
    Έβαλε η μάνα το κεφάλι κάτω και χωρίς να πει κουβέντα συνέχισε τις δουλειές της γνωρίζοντας ότι το παιδάκι της είχε δίκιο σε όλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Άχρηστος εγώ; Το γράμμα ενός μαθητή της έκτης δημοτικού

    Διαβάζοντας το παρακάτω γράμμα είναι σοκαριστικό το γεγονός πώς ένα παιδί καταφέρνει με απλά λόγια και σκέψεις να μας ταρακουνήσει.
    «Ξημέρωσε. Νυστάζω. Δεν χόρτασα ύπνο. Ακούω τη φωνή της μαμάς. Τι θα κάνω τώρα; Θέλει να με βάλει να ξαναγράψω αυτή τη ρημάδα την ορθογραφία. Αφού όσες φορές και να τη γράψω, πάλι λάθη θα κάνω. Είμαι ένας μπουμπούνας. Το ‘πε κι ο μπαμπάς. Τίποτα δεν θα καταφέρω. Πάλι μαλώσανε χθες. Η μαμά τού είπε να είναι πιο προσεκτικός κι εκείνος είπε πως αυτή φταίει για όλα. Ολο μαλώνουν τελευταία. Δεν θέλω να μαλώνουν και για μένα.
    Αμάν κι αυτή η μαμά! Πού τη βρίσκει τέτοια όρεξη πρωί πρωί; Κάθε μέρα με βασανίζει. Χθες της είπα ότι δεν την αγαπάω. Δεν είναι αλήθεια. Την αγαπάω, αλλά ήθελα να την πονέσω. Ξέρω ότι αυτό τη θυμώνει.
    Και όταν το ακούει βάζει τα κλάματα και αρχίζει να λέει πως για το καλό μου τα κάνει, όλο τρέχει για μένα και τίποτα δεν κάνει για τον εαυτό της και πάλι μαλώνουν με τον μπαμπά γιατί της λέει ότι κάνει τόση πολλή προσπάθεια και μια τρύπα στο νερό κάνει.
    Προχθές με πήγαν σε ένα μέρος που έγραφε: παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες. Καλά ήταν. Μου έδωσαν και καραμέλες και με έβαλαν να γράψω κάτι πράγματα. Μετά η μαμά και ο μπαμπάς μίλησαν με μια κυρία. Οταν φύγαμε, ο μπαμπάς ξεφύσαγε και δεν μιλούσε. Πρέπει να έχω κάτι πολύ σοβαρό.
    Ομως εγώ νιώθω καλά. Ούτε πυρετό έχω, ούτε η κοιλιά μου πονάει. Μόνο που κάνω πολλά λάθη στην ορθογραφία. Και τα γράμματά μου είναι… στραβούτσικα. Βαρέθηκα να μου γράφει η κυρία «καλύτερα γράμματα». Και δεν μου αρέσει καθόλου να με λένε μπουμπούνα και άχρηστο. Μήπως έχουν δίκιο; Αλλά πάλι, μπορεί ένας άχρηστος να ζωγραφίζει ωραία όπως εγώ; Μου φαίνεται, οι μεγάλοι είναι πιο άχρηστοι.
    Β.Κ. – Μαθητής ΣΤ’ Δημοτικού»
    Το γράμμα δημοσιεύθηκε στην Ελευθεροτυπία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΓΑΛΗΝΗΣ

    Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας βασιλιάς που πρόσφερε ένα βραβείο στον καλλιτέχνη που θα χρωμάτιζε την καλύτερη εικόνα της ειρήνης. Βρέθηκαν πολλοί καλλιτέχνες που θέλησαν να δοκιμάσουν τις ικανότητές τους στο διαγωνισμό αυτό.
    Ο καθένας παρουσίασε το έργο του. Ο βασιλιάς εξέτασε όλες τις εικόνες, αλλά υπήρξαν μόνο δύο που τον γοήτευσαν πραγματικά και έπρεπε να επιλέξει ανάμεσά τους. Η μια από τις δυο εικόνες που επέλεξε απεικόνιζε μια ήρεμη λίμνη. Η λίμνη έμοιαζε με ένα τέλειο καθρέφτη που περιστοιχιζόταν από πανέμορφα, πανύψηλα βουνά. Από πάνω υπήρχε ένας καταγάλανος ουρανός, γεμάτος με μικρά σύννεφα που έπαιρναν ονειρικά σχέδια και σχήματα. Όλοι όσοι είδαν αυτό τον πίνακα σκέφτηκαν πως αντιπροσώπευε την απόλυτη εικόνα της ειρήνης.
    Ο δεύτερος πίνακας ήταν κι αυτός με βουνά. Αλλά αυτά ήταν τραχιά και γυμνά. Αποψιλωμένα από δέντρα και βλάστηση. Ο ουρανός ήταν γκρίζος και το τοπίο πλημμύριζε από αστραπές και δυνατή βροχή! Πιο πέρα, εκεί που κατέληγε το βουνό, ξεκινούσε ένας δυνατός καταρράκτης. Αυτό το τοπίο δεν τους φάνηκε καθόλου ειρηνικό.
    Παρατηρώντας το δεύτερο πίνακα, ο βασιλιάς πρόσεξε ακριβώς πίσω από τον καταρράκτη μια μικροσκοπική ανάπτυξη θάμνων να φυτρώνει επάνω σε μια ρωγμή του άγριου βράχου. Επάνω στο θάμνο, υπήρχε μια φωλιά πουλιών. Μέσα στη φωλιά, βρισκόταν ένα θηλυκό πουλί που τάιζε τα νεογνά του. Στην τέλεια ειρήνη της φωλιάς της! Ο βασιλιάς επέλεξε το δεύτερο πίνακα.
    Όταν τον ρώτησαν για την επιλογή του εκείνος τους απάντησε : «Ειρήνη δε σημαίνει να μην υπάρχει θόρυβος, ένταση, πρόβλημα, ή σκληρή δουλειά. Ειρήνη σημαίνει να στέκεσαι στη μέση όλων εκείνων των πραγμάτων και των καταστάσεων που τραντάζουν συθέμελα την ύπαρξη και το περιβάλλον σου κι εσύ να έχεις ήρεμη την καρδιά και τις σκέψεις σου. Αυτή είναι η πραγματική έννοια της ειρήνης!».

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ποτε δεν ειναι αργα για λιγη αυτογνωσια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ΜΙΑ ΖΩΗ ΕΠΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΒΑΣΕΩΣ ΟΤΑΝ ΕΙΣΑΙ ΕΝΣΤΟΛΟΣ ΓΕΝΙΚΩΣ ΚΑΙ ΜΙΚΡΟΒΑΘΜΟΣ , ΟΤΑΝ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ ΣΤΟΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ ΣΕ ΜΙΚΡΟΤΕΡΑΣΤΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ,ΟΤΑΝ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟΥΧΟΣ Η'' ΜΕΓΑΛΟΜΑΓΑΖΑΤΟΡΑΣ , ΕΡΓΑΤΗΣ ΣΚΕΤΟΣ Η"" ΜΕ ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΑ , ΠΤΥΧΙΟΥΧΟΣ ΤΟΥ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ , ΚΑΙ ΓΙΓΑΝΤΟ ΜΙΚΡΟΜΑΛΑΚΑΣ ΣΑΝ ΙΑΤΡΟΔΙΔΑΣΚΑΛΟΚΑΘΗΓΗΤΗΣ>

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ΤΙ ΓΛΥΚΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΑΤΣΟΥΛΙΝΙ ...ΠΟΠΗ ΘΕΛΩ ΚΙ ΕΓΩ ΤΕΤΟΙΟ ΚΑΠΕΛΟ ....ΣΟΥΛΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. χαχαχαχαχαχαχα το γατσουλίνι, είναι από μόνο του όμορφο...
      Και να σκεφθείς, πως είναι φτυστό, μ' ένα απ' αυτά που γέννησε το Μπεζουλίνι μου...
      Το άλλο είναι κάτασπρο και το τρίτο, μαυρούλι...

      Διαγραφή
  8. Α ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΤΗΚΑ, ΓΙΑΤΙ ΝΟΜΙΣΑ ΠΡΟΣ ΣΤΙΓΜΗΝ ΟΤΙ ΤΟ ΚΑΠΕΛΟ ΕΚΑΝΕ ΟΜΟΡΦΟ ΤΟ ΓΑΤΣΟΥΛΙΝΙ..ΚΡΙΜΑ ..ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ...ΣΟΥΛΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή

ΠΕΣΤΕ ΜΑΣ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΜΗΝ ΜΕΝΕΤΕ ΣΙΩΠΗΛΌΙ