Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

Ο έρωτας δεν περιγράφεται με λέξεις, θέλει σιωπές.



Η σιωπή δεν είναι αδυναμία. 
Είναι ήρεμη δύναμη. 

Μην την παίρνεις σαν αμηχανία. 
Δες την σαν ευκαιρία. 

Ευκαιρία να δείξεις και να δώσεις, να αφουγκραστείς και να αισθανθείς, να πάρεις ανάσες και να εκφράσεις πάθος, να τον αφήσεις να δει αυτά που ποτέ δεν του είπες και να σου εξηγήσει αυτά που με λόγια ίσως και να παρερμήνευες.





Όταν μάθεις στη σιωπή να βρίσκεις τον εαυτό σου, θα τον βρείς και στον έρωτα...


Καλλιόπη 








Χαμόγελα διαρκείας, κουβέντες μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, πειράγματα, χαχανητά, συζητήσεις με αφορμή το τίποτα κι επιθυμία το πάντα, βόλτες για απογεύματα που κρατούν μέχρι τις δύο, ξενύχτια μόνο για δύο, δευτερόλεπτα με ήχους χαράς, ενθουσιασμού, έρωτα, πάθους, ώρες που περνούν γρήγορα, γιατί περνούν γεμάτες.


 
Λέμε, λέμε, λέμε και πάντα υπάρχει κάτι ακόμα που δεν είπαμε, κάτι ακόμα που δε μοιραστήκαμε, κάτι που θέλουμε τόσο να ειπωθεί και κάτι που ίσως δεν πρέπει, αλλά εκδηλώνεται πριν το συνειδητοποιήσουμε. 
Όλα αυτά γιατί τους θέλουμε και γιατί μας θέλουν. 
Γιατί είναι στη ζωή μας, στο μυαλό και στο κορμί μας, γιατί κυριάρχησαν εκεί που άλλοτε κέρδιζε η μοναξιά. 
Γιατί έφεραν τη φασαρία εκεί που επικρατούσε σιωπή.


Και ξαφνικά πάλι σιωπή. 
Ανάμεσα σε γουλιές καφέ, ανάμεσα σε χάδια, ανάμεσα σε τσιγάρα, γέλια που τα διαδέχονται βουβά βλέμματα, λόγια μένουν μετέωρα στην ησυχία. 
Στιγμές που δεν έχουμε κάτι να πούμε, που δε θέλουμε, που δεν μπορούμε, που δεν ξέρουμε, στιγμές που αφηνόμαστε να κοιτάζουμε, να σκεφτόμαστε, να χαζεύουμε, να ηρεμούμε. 
Γιατί; 
Έφυγε ο έρωτας; 
Πέταξε ο ενθουσιασμός; 
Βαρεθήκαμε, υπερβάλαμε κι αδειάσαμε έτσι απότομα, ξεμείναμε από ενέργεια, κουράσαμε και μας κούρασαν; 
Τι κάναμε λάθος; 
Και τώρα ποιος θα μιλήσει πάλι; 
Απομακρυνόμαστε;


Ο έρωτας είναι σιωπηλός. 
Ο έρωτας είναι ανομολόγητος. 
Δεν περιγράφεται με λέξεις, δε χωράει σε μακρόσυρτες προτάσεις. 
Ο έρωτας γεννιέται μόνος, στη σιωπή του μυαλού και φουντώνει πάλι στη σιωπή, σε σκέψεις που αναστατώνουν, σε βράδια αξημέρωτα στο μονό σου κρεβάτι κοιτάζοντας απλά το ταβάνι κι αναστενάζοντας μόνος, στη σιωπή όλων των μηνυμάτων που πληκτρολόγησες, αλλά δεν έστειλες, στη σιωπή όσων δεν παραδέχεσαι ούτε στον ίδιο σου τον εαυτό, στα άηχα ηλεκτρισμένα αγγίγματα.


Φοβάσαι τη σιωπή, γιατί είναι δυσερμήνευτη. 
Γιατί δε σου λέει αυτά που θες να ακούσεις, γιατί δε σε διαβεβαιώνει γι΄αυτά που θες να νομίζεις πως ισχύουν και γιατί δε σε διαψεύδει γι’ αυτά που τρομάζεις πως συμβαίνουν. 


Φοβάσαι τη σιωπή, γιατί έχεις μάθει να πηγαίνεις με το μυαλό, έχεις μάθει να επεξεργάζεσαι τις πληροφορίες με το κεφάλι, αλλά κάπου εκεί μέσα υπάρχει και μια καρδιά, μια ψυχή, ένα ένστικτο. 
Κι αυτά ξέρουν πολύ καλά από σιωπές, ξέρουν από αυτά που δε λέγονται, αλλά από αυτά που διαισθάνονται.


Φοβάσαι τη σιωπή, γιατί είναι μυστήρια, γιατί αυξάνει την πιθανότητα λάθους, γιατί δε δίνει εξηγήσεις και προκαλεί παρεξηγήσεις, γιατί έμαθες να πιστεύεις πιο πολύ αυτά που σου λένε οι άλλοι, παρά αυτά που εσύ λες στον εαυτό σου. 

Σκέφτηκες, όμως, πως ίσως η σιωπή σας δένει; 

Γιατί τότε μόνο μπορείτε να εκφράσετε όσα με λόγια δε γίνεται να πείτε; 

Γιατί τότε και μόνο τότε αφήνετε τα σώματα, τα βλέμματα, τους παλμούς και τις ανάσες σας να γίνουν ένα; 

Όταν σταματούν οι κουβέντες δε σταματά ο έρωτας. 
Κι όπου υπάρχουν κουβέντες δεν υπάρχει κι έρωτας αναγκαστικά.
Όπως δικές σας είναι οι συζητήσεις, δικές σας είναι κι οι σιωπές. 

Μάθε να ακούς τον άλλον όταν δε σου μιλά και μίλησέ του χωρίς να σε ακούει. 


Η σιωπή δεν είναι αδυναμία. 
Είναι ήρεμη δύναμη. 
Μην την παίρνεις σαν αμηχανία. 
Δες την σαν ευκαιρία. 
Ευκαιρία να δείξεις και να δώσεις, να αφουγκραστείς και να αισθανθείς, να πάρεις ανάσες και να εκφράσεις πάθος, να τον αφήσεις να δει αυτά που ποτέ δεν του είπες και να σου εξηγήσει αυτά που με λόγια ίσως και να παρερμήνευες.


Αφέσου.
Αυτό θέλει η σιωπή και γι’ αυτό την αποφεύγεις, τη συγκαλύπτεις. 
Γιατί φοβάσαι πως δεν την ελέγχεις τόσο καλά όσο τα λόγια σου. 

Κι αν νομίζεις πως η σιωπή μπορεί να σας απομακρύνει, θυμήσου πόσες φόρες κατέστρεψες ή σε κατέστρεψαν με λόγια και τότε ίσως συνειδητοποιήσεις ότι ο κίνδυνος κρύβεται στο ψέμα του μυαλού κι όχι στην αλήθεια της καρδιάς σου.



Γράφει η Εβίτα Λυκούδη




Πηγή



ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.
Ο διαχειριστής του ιστολόγιου δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
● Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
● Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
● Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
● Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
● Επιπλέον σας τονίζουμε ότι το ιστολόγιο λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.

1 σχόλιο:

  1. Να ζεις, ν' αγαπάς και να μαθαίνεις

    Ο φίλος μου άνοιξε το συρτάρι από το κομοδίνο της γυναίκας του κι έβγαλε ένα πακέτο τυλιγμένο σε ακριβό ριζόχαρτο.
    "Αυτό είπε δεν είναι ένα οποιοδήποτε πακέτο, είναι ακριβά εσώρουχα."
    Πέταξε το περιτύλιγμα και θαύμαζε το ακριβό άγριο μετάξι.
    «Το αγόρασα την πρώτη φορά που πήγαμε στην Νέα Υόρκη πριν 8 ή 9 χρόνια". "Δεν το χρησιμοποίησε ποτέ.
    Το κρατούσε για μια ειδική περίπτωση" «Πιστεύω ότι είναι η κατάλληλη περίπτωση"
    Πλησίασε το κρεβάτι και άφησε τα εσώρουχα με τα άλλα πράγματα που θα πήγαινε στον νεκροθάφτη.
    Η γυναίκα του μόλις είχε πεθάνει.Γυρνώντας προς εμένα μου είπε:"μην κρατάς τίποτα για μια ειδική περίπτωση,
    Κάθε μέρα που ζείς είναι μια ειδική περίπτωση.
    " Ακόμα σκέφτομαι αυτές τις κουβέντες που μου άλλαξαν τη ζωή.
    Τώρα διαβάζω πολύ και καθαρίζω λιγότερο. Κάθομαι στο μπαλκόνι και θαυμάζω τη φύση,
    Χωρίς να με στεναχωρεί η ακαταστασία του κήπου.
    Περνώ περισσότερο χρόνο με την οικογένεια και τους φίλους και λιγότερο χρόνο δουλεύοντας.
    Κατάλαβα ότι η ζωή πρέπει να είναι ένα σύνολο εμπειριών που σε γεμίζουν και όχι μια απλή επιβίωση.
    Δεν φυλάσσω πια τίποτα.
    Χρησιμοποιώ τα ακριβά κρυστάλλινα ποτήρια κάθε μέρα.
    Βάζω τα καινούργια μου ρούχα για να πάω για ψώνια αν αποφασίσω έτσι ή το επιθυμώ.
    Δεν κρατώ το ακριβό μου άρωμα για τις ειδικές περιπτώσεις, το χρησιμοποιώ όποτε το θέλω.
    Η φράση ' μια μέρα...' και ' μια απ'αυτές τις μέρες ' εξαφανίζονται από το λεξιλόγιο μου.
    Αν αξίζει τον κόπο να δείς ή να ακούσεις ή να κάνεις κάτι, κάντο τώρα.
    Δεν ξέρω τη θα έκανε η γυναίκα του φίλου μου,
    Αν ήξερε ότι δεν θα ήταν εδώ ' αύριο ' που όλοι μας παίρνομε τόσο αψήφιστα.
    Πιστεύω ότι θα είχε φωνάξει την οικογένεια και καλούς φίλους.
    Πιθανόν να είχε καλέσει και κάποιους παλιούς φίλους για να ζητήσει συγνώμη και να συμφιλιωθεί για κάποιες παλιές αστείες διαφορές.
    Θέλω να πιστεύω ότι θα είχε πάει να φάει κινέζικα που τόσο αγαπούσε.
    Είναι αυτά τα μικρά πράγματα που αν δεν γίνουν θα με δυσαρεστούσαν αν ήξερα ότι οι ώρες μου ήταν μετρημένες.
    Θα με δυσαρεστούσαν γιατί έπαψα να βλέπω καλούς φίλους με τους οποίους θα επικοινωνούσα μια ' μέρα ' ...;...
    Θα με δυσαρεστούσαν γιατί δεν έγραψα ένα γράμμα που ήθελα να γράψω ' μια απ αυτές τις μέρες '.
    Θα στεναχωριόμουν και θα λυπόμουν γιατί δεν είπα στους πολύ δικούς μου συχνά και αρκετά πόσο τους αγαπώ.
    Τώρα προσπαθώ να μην καθυστερώ, να μην κρατώ ή φυλλάω τίποτα που
    Θα μπορούσε να προσφέρει γέλιο και χαρά στη ζωή μας.
    Κάθε μέρα λέω στον εαυτό μου ότι είναι μια ξεχωριστή μέρα.Κάθε μέρα, κάθε ώρα κάθε λεπτό είναι ξεχωριστό
    Ζω τη ζωή μου λοιπόν σαν να πεθάνω αύριο και σκέφτομαι σαν να μη πεθάνω ποτέ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

ΠΕΣΤΕ ΜΑΣ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΜΗΝ ΜΕΝΕΤΕ ΣΙΩΠΗΛΌΙ