Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Η αγάπη κι ο έρωτας θέλουν καρδιά, πάθος, παρόρμηση.





Η αγάπη κι ο έρωτας θέλουν καρδιά, πάθος, παρόρμηση. 
Τα αισθήματα μάς κατακλύζουν, ώστε να νιώθουμε άνθρωποι. 
Για να τα μοιραστούμε και να έρθουμε κοντά με εκείνους που ζητά η καρδιά μας πιο πολύ. 
Για να μας πνίγουν, ώστε να μάθουμε να κολυμπάμε σε καινούρια νερά. 
Για να υπερβαίνουν τις αναλύσεις και να καταρρίπτουν τις θεωρίες μας. 
Για να κουκουλώνουν το «εγώ», τραβώντας μας προς το «εμείς».






Το "εγώ", δεν το κουκουλώνεις... το καις κι εξαφανίζεις και τις στάχτες σου, αν θες να τραβήξεις προς το... "εμείς".

Καλλιόπη Σουφλή








Περασμένες έντεκα. 
Φώτα κλειστά. 
Όπως τα στόματα.



Πόρτα ανοιχτή. Σαν την καρδιά πριν πληγωθεί.
Το κρύο μπαίνει μες το δωμάτιο, μα δεν περίμενα αυτό για να μουδιάσω. Αυτό απλά με επαναφέρει στην πραγματικότητα. 


 Η ψύχρα των ανθρώπων είναι χειρότερη, πιο επώδυνη. Διαπερνά άμυνες, παγώνει σχέσεις, και μουδιάζει συναισθήματα, ώσπου να νιώσεις την καρδιά σου να μπλαβίζει.


Πατάω σχεδόν μαζοχιστικά το play ν’ αρχίσει η μουσική. Θέλω όλες μας τις μελωδίες να ντύσουν την εκκωφαντική σιωπή γύρω μου. Όχι, δε θέλω να ξεχαστώ.


Θέλω να ακούσω κάθε τραγούδι από κάθε μας στιγμή, κάθε ανάμνηση. Έχω ανάγκη να θυμηθώ, να νοσταλγήσω, να θυμώσω, να σπάσω, να πονέσω, να κλάψω, να ξεσπάσω. Οι στίχοι πάντα λένε πιο πολλά απ’ όσα τολμά ο καθένας μας να πει στον άλλο, κι αυτό ακριβώς είναι που με τσακίζει. Τόσα συναισθήματα πνιγμένα σε εγωισμούς, αφήνοντας ανείπωτα όσα μας έδεσαν κι όσα μας χώρισαν.


Θυμάμαι είχες πει πως άλλαξα. Το αντίθετο θα ήταν περίεργο, ξέρεις. Για φαντάσου να μην είχε αλλάξει κανείς από τους δυο μας όλα αυτά τα χρόνια. Φαντάζει σχεδόν τρομακτικό στα δικά μου μάτια!


Αδράνεια, στασιμότητα, ρουτίνα, παγιωμένες καταστάσεις, πώς θα μπορούσαν να αποτελούν κομμάτι της ζωής μου, μου λες; Έτσι βέβαια τα βλέπω εγώ, θα μου πεις, κι η αλήθεια είναι πως δεν κατάλαβα ποτέ ποιες αλλαγές μου σε σόκαραν περισσότερο.


Μίλησες για extreme στιλ κι εμφάνιση, για δυναμισμό κι αυτοπεποίθηση, για μια πιο σκληρή προσωπικότητα, για ανεξαρτησία, αυτονομία κι εργασιομανία. Όλο αυτό που σε σένα φαντάζει υπερβολή, για μένα είναι η ζωή μου. Είμαι εγώ η ίδια. Δεν κατάλαβα ποτέ αν αυτή η νέα εκδοχή που έβλεπες σε μένα σε ξένισε, σε τρόμαξε, σε απώθησε, σε απομάκρυνε ή αν απλά ήταν μια καλή δικαιολογία για τους δρόμους μας που χώρισαν.


Ξέρεις πολύ καλά πως τα κοριτσάκια κάποτε μεγαλώνουν, γίνονται δεσποινίδες και τελικά γυναίκες που παίρνουν τη ζωή στα χέρια τους και τη ζουν σύμφωνα με τις επιλογές και τις επιθυμίες τους, υπεύθυνα και με όποιο κόστος. 


 Κάποιες, λοιπόν, λαμβάνουν αποφάσεις με σύνεση, μετά από πολλή σκέψη και ανάλυση. Ζυγίζουν τα συν και τα πλην, κάνουν σενάρια και υπολογίζουν τις πιθανότητες.
Ορθολογισμός. Λογική. Χρήσιμα εργαλεία. Εργαλεία που χωρίς μέτρο μπορούν να καταστρέψουν σχέσεις.
Με ποια λογική μπορείς να κατευθύνεις το συναίσθημα; 
Κι εδώ που τα λέμε, γιατί να κατευθύνεις ή να ελέγξεις το συναίσθημα;


Η αγάπη κι ο έρωτας θέλουν καρδιά, πάθος, παρόρμηση. 
Τα αισθήματα μάς κατακλύζουν, ώστε να νιώθουμε άνθρωποι. 
Για να τα μοιραστούμε και να έρθουμε κοντά με εκείνους που ζητά η καρδιά μας πιο πολύ. Για να μας πνίγουν, ώστε να μάθουμε να κολυμπάμε σε καινούρια νερά. 
Για να υπερβαίνουν τις αναλύσεις και να καταρρίπτουν τις θεωρίες μας. 
Για να κουκουλώνουν το «εγώ», τραβώντας μας προς το «εμείς».


Για να μας θυμίζουν ότι εκτός από εγκέφαλο, έχουμε και καρδιά την οποία συχνά δεν υπολογίζουμε. Την αφήνουμε παραπονεμένη, πληγωμένη. Αλλάζει ο παλμός της όταν αγαπάει, όταν πονάει, «ε, και τι έγινε» λες, θα περάσει.


Γιατρός είναι ο χρόνος βλέπεις. 
Όλα περνάνε τελικά, μάτια μου. 
Το θέμα είναι εκείνα που επιθυμούμε πιο πολύ, όλα εκείνα που αγαπάμε κι έχουν κερδίσει χώρο στην καρδιά μας, να τα αφήνουμε να έχουν χώρο και στη ζωή μας. 
Αν όχι, δε θα φταίει κανένα κακό timing, κανένα κάρμα, κανένα σύμπαν που συνωμοτεί εναντίον μας, παρά μόνο οι επιλογές μας.


Το κάθε «πρέπει» που βάλαμε πάνω από κάθε «θέλω», το μυαλό που αφήσαμε να κάνει υπολογισμούς, ξεχνώντας να υπολογίσει την καρδιά, αλλά και κάθε φευγαλέα σκέψη που παραγκώνισε την ανάγκη μας για συντροφικότητα.


Δεν έχω ιδέα ποιος από τους δυο μας εγκατέλειψε πρώτος την προσπάθεια. 
Ποιος άφησε το μυαλό να δείξει το δρόμο μακριά από την καρδιά. 
Είμαστε εγώ κι εσύ. Χώρια. 
«Εμείς» δε γίναμε ποτέ.

  
Μα στο φινάλε, φίλε μου, σου βγάζω το καπέλο.
Η καρδιά μου βιβλίο κλειστό, χωμένο σε μια σκονισμένη γωνιά.
Τα συναισθήματά μου οι σελίδες του που δεν ξεφύλλισε ποτέ κανείς.
Συγχαρητήρια.
Το διάβασες.
Σ’ ευχαριστώ.
Τις έκαψες.
Μα αντί για τις στάχτες, κρατάω τη φωτιά.
Όχι άλλη ψύχρα.
Πήρα το μάθημά μου. 
Έκλεισε ο κύκλος.



Γράφει η Μαρία Τσαγκαράκη




Πηγή



ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.
Ο διαχειριστής του ιστολόγιου δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
● Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
● Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
● Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
● Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
● Επιπλέον σας τονίζουμε ότι το ιστολόγιο λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.

2 σχόλια:

  1. Πραγματική αγάπη

    Ένας νεαρός και μια νεαρή κοπέλα ερωτευτήκαν.
    Ο νεαρός προερχόταν από μια φτωχή οικογένεια. Οι γονείς του κοριτσιού δεν τον ήθελαν και δεν ήταν και πολύ χαρούμενοι για την κόρη τους.
    Έτσι, ο νεαρός αποφάσισε όχι μόνο να βγαίνει με το κορίτσι, αλλά να τα έχει καλά και με τους γονείς της. Με τον καιρό, οι γονείς είδαν ότι ο νεαρός ήταν ένας καλός άνθρωπος και άξιος για την κόρης τους.
    Αλλά υπήρχε ένα άλλο πρόβλημα: Ήταν στρατιώτης. Σύντομα, ξέσπασε ο πόλεμος και στάλθηκε στο εξωτερικό για ένα χρόνο. Την εβδομάδα πριν φύγει, ο νεαρός γονάτισε και είπε της κοπέλας : «Θα με παντρευτείς;" Εκείνη σκούπισε τα δάκρυα της και είπε... Ναι ! και έτσι αρραβωνιαστήκαν. Συμφώνησαν ότι όταν θα επέστρεφε πίσω μετά σε ένα χρόνο, θα παντρευτούν.
    Αλλά συνέβηκε μια τραγωδία. Λίγες ημέρες μετά που έφυγε ο νεαρός , το κορίτσι είχε ένα σοβαρό δυστύχημα . Ήταν μια μετωπική σύγκρουση.
    Όταν ξύπνησε στο νοσοκομείο, είδε τον πατέρα και τη μητέρα της να κλαίνε. Αμέσως, κατάλαβε πως κάτι σοβαρό συνέβη.
    Αργότερα διαπιστώθηκε ότι υπέστη εγκεφαλική βλάβη. Το τμήμα του εγκεφάλου της, που έλεγχε τους μύες του προσώπου της ήταν κατεστραμμένο. Το κάποτε υπέροχο πρόσωπό της ήταν τώρα παραμορφωμένο . Έκλαψε καθώς είδε τον εαυτό της στον καθρέφτη. "Χθες, ήμουν όμορφη. Σήμερα, είμαι ένα τέρας. Το σώμα της ήταν επίσης, καλυμμένο με πολλές άσχημες πληγές.
    Έτσι αποφάσισε να απελευθερώσει τον αρραβωνιαστικό της από την υπόσχεση γάμου που του έδωσε . Ήξερε ότι δεν θα την θέλει πια. Ήθελε να τον ξεχάσει για πάντα και να μην τον ξαναδεί.
    Για ένα χρόνο, ο στρατιώτης της έγραψε πολλά γράμματα, αλλά αυτή δεν απαντούσε. Της τηλεφώνησε πολλές φορές , αλλά αυτή δεν επέστρεφε της κλήσεις .
    Μετά από ένα χρόνο, η μητέρα της μπήκε στο δωμάτιό της και της είπε: « ήρθε πίσω από τον πόλεμο."
    Το κορίτσι φώναξε, "Όχι! Σε παρακαλώ, μην του πεις για μένα. Μην του πείτε ότι είμαι εδώ! "
    Η μητέρα της είπε: «Παντρεύεται», και της παρέδωσε μια γαμήλια πρόσκληση.
    Η καρδιά του κοριτσιού ράγισε. Ήξερε πως τον αγαπούσε ακόμη , αλλά έπρεπε να τον ξεχάσει τώρα.
    Με μεγάλη θλίψη, άνοιξε την πρόσκληση του γάμου.
    Και τότε είδε το όνομά της σε αυτό!
    Συγχυσμένη , ρώτησε, "Τι είναι αυτό;"
    Τότε ήταν που ο νεαρός άνδρας μπήκε στο δωμάτιο της με ένα μπουκέτο λουλούδια. Γονάτισε δίπλα της και την ρώτησε: «Θέλεις να με παντρευτείς;"
    Το κορίτσι κάλυψε το πρόσωπό της με τα χέρια της και είπε, «είμαι άσχημη, είμαι τέρας!"
    Ο νεαρός απάντησε, "χωρίς την άδειά σου, η μητέρα σου μου έστελνε τις φωτογραφίες σου. Όταν είδα τις φωτογραφίες σου , κατάλαβα ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει. Είσαι ακόμα το πρόσωπο που ερωτεύτηκα .. Είσαι ακόμα τόσο όμορφη όσο ποτέ.
    Γιατί ………?
    Σε Αγαπώ !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ήταν πρωί, περίπου 8:30, όταν ένας ηλικιωμένος περίπου 80 χρονών, μεράμματα στον αντίχειρά του, έφτασε στο νοσοκομείο . Είπε ότι ήτανβιαστικός, και ότι είχε ένα άλλο ραντεβού στις 9:00.
    Η νοσοκόμα που τον ανέλαβε τον έβαλε να καθίσει κάπου, γνωρίζοντας ότι θα έπαιρνε πάνω από μια ώρα για να τον δει κάποιος γιατρός. Τον είδε να κοιτάει επίμονα το ρολόι του και επειδή δεν ήταν και πολύ απασχολημένη αποφάσισε να δει τη πληγή του. Αφού το εξέτασε προσεκτικά, είδε ότι η πληγή στον αντίχειρα είχε επουλωθεί και έτσι μίλησε με τους γιατρούς για να αφαιρέσουν τα ράμματα.


    Ενώ του φρόντιζε τα ράμματα, τον ρώτησε αν είχε άλλο ραντεβού με γιατρό σήμερα. Ο ηλικιωμένος είπε πως δεν είχε ραντεβού με γιατρό αλλά έπρεπε να πάει στο γηροκομείο για να φάει πρωινό με τη σύζυγό του. Η νοσοκόμα τον ρώτησε πως πήγαινε από θέμα υγείας η σύζυγός του…
    Ο ηλικιωμένος απάντησε ότι η γυναίκα του ήταν θύμα της νόσου Alzheimer. Της είπε ακόμα ότι η γυναίκα του δεν ήξερε ποιος ήταν και ότι δεν μπορούσε να τον αναγνωρίσει τα τελευταία 5 χρόνια.
    Η νοσοκόμα έμεινε έκπληκτη, και τον ρώτησε, «Και γιατί συνεχίζεις και πας κάθε πρωί, αφού δεν ξέρει ποιος είσαι;»
    Ο ηλικιωμένος χαμογέλασε, χάιδεψε το χέρι της νοσοκόμας και είπε: «Δεν με γνωρίζει, αλλά εγώ εξακολουθώ να ξέρω ποια είναι.»

    ΑπάντησηΔιαγραφή

ΠΕΣΤΕ ΜΑΣ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΜΗΝ ΜΕΝΕΤΕ ΣΙΩΠΗΛΌΙ