Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

μην σβήσει αυτό το κεράκι...






 Ειλικρινά, δεν ξέρω τι να γράψω για καληνύχτα... πως να μελώσει λίγο η ψυχή απ' όσα στη γη συμβαίνουν...



Ας μοιραστούμε μόνο μια καληνύχτα, γι απόψε... υπάρχει πολύς πόνος, πολλή τραγωδία ...πώς ν' αφήσεις  μια χαραμάδα φως στην ψυχή να βρει τόπο να κουρνιάσει η ελπίδα...;

Στο βαθύ σκοτάδι, ένα κερί ... και μια ευχή: μην σβήσει ...



Καληνύχτα


Καλλιόπη







ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.
Ο διαχειριστής του ιστολόγιου δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
● Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
● Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
● Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
● Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
● Επιπλέον σας τονίζουμε ότι το ιστολόγιο λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.

6 σχόλια:

  1. ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΛΕΣ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΕΧΕΙΣ ΜΕΛΛΩΝ ΣΤΟ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΛΕΣ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΟΤΑΝ ΧΑΘΕΙ Ο ΚΡΙΚΟΣ ΠΟΥ ΣΥΝΔΕΕΙ ΑΥΤΑ ΤΟΤΕ Η ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΗ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΛΗΜΕΡΑ.ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΡΙΚΟΣ ο ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΌΣ.ΠΟΥ ΠΛΕΟΝ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΠΙΑ ΧΑΘΕΙ.ΓΙΑ ΚΥΤΤΑΤΕ ΓΥΡΩ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΕ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΠΕΡΒΑΛΛΟΝ ΕΧΕΙ ΣΠΑΣΕΙ ΤΟ ΔΕΣΙΜΟ Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΠΟΥ ΥΠΗΡΧΕ ....ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΣΤΟ ΝΑ ΞΑΝΑΦΕΡΟΥΜΕ ΣΕ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΗΝ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΓΙΝΕΙ ΑΣΤΕΡΟΣΚΟΝΗ ΑΛΛΑ ΕΛΛΑΔΑ (Η ΕΛΛΑΔΙΣΤΑΝ) ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΑΠΑΝΤΑ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ.ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΚΑΙ ΣΕΒΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανθρωπιά υπάρχει και στην Ελλάδα και στην Κύπρο. ΄Εχει αλλάξει ο τρόπος ζωής, περισσότερο για τους νέους, αλλά υπάρχουν οι γονείς, γιαγιάδες και παππούδες που είναι δίπλα στους νέους και παρακολουθούν, την κατάλληλη στιγμή επεμβαίνουν με αγάπη όταν χρειαστεί, και οι νέοι το εκτιμούν και το χαίρονται. Φτάνει να μην ραγίσει η οικογένεια. Ακόμη κρατά ο θεσμός της οικογένειας, υπάρχει το προζύμι και η αγάπη των μεγαλύτερων στην οικογένεια σκεπάζει τα παιδιά.
    Ελληνοκύπρια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ο κλητήρας και η κόρη του

    http://www.inagiounikolaoutouneou.gr/apps/gr/spag/3_1322814605.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μπαίνουν στο ταξί δύο κυρίες, η μία Πρόεδρος και η άλλη Εισαγγελέας. Ακούστε διάλογο. Δεν θα αναφέρω το θέμα τους, απλώς την απόφασή τους: -Τι θα κάνουμε με αυτήν την περίπτωση; Σημειωτέον ήταν απόγευμα και τις πήγαινα να πιουν
    καφέ.
    -Έλα μωρέ, θα δικάσουμε αυτήν και να κλείσει η υπόθεση.
    Εγώ βέβαια είχα ακούσει κατά τη διαδρομή όλο το θέμα. Είδα πως πήγαιναν να κάνουν αδικία. Είπα:
    -Συγγνώμη, επειδή άκουσα τη συζήτηση, μπορώ να πω την γνώμη μου; -Ναι, πέστε μας.
    -Είστε παντρεμένες;
    -Ναι.
    -Έχετε παιδιά;
    -Έχουμε.
    -Λοιπόν, αν ήσασταν στην θέση της κυρίας, που αύριο θα καταδικάσετε, θα θεωρούσατε πως δίκαια σας καταδικάζουν;
    Και τους εξηγώ πώς τα βλέπω εγώ τα γεγονότα. Ύστερα από λίγα λεπτά σκέψης, μου απάντησαν:
    -Ναι, έχετε δίκιο, θα κάναμε αδικία αύριο σε έναν άνθρωπο που πραγματικά άξιζε άλλη αντιμετώπιση. Σας ευχαριστούμε.
    Οι κυρίες κατέβηκαν από το ταξί. Εγώ όμως προβληματίστηκα πάρα πολύ. Δεν ικανοποιήθηκα που μου είπαν οτι έχω δίκιο, γιατί, αν δεν έμπαιναν στο δικό μου ταξί, αύριο η γυναίκα θα καταδικαζόταν άδικα. Άραγε πόσοι δικαστές παίρνουν αποφάσεις του ποδαριού, χωρίς να μελετήσουν την υπόθεση, χωρίς να έχουν έναν πνευματικό καθοδηγητή, χωρίς να είναι κοντά στον Θεό, χωρίς να είναι σωστοί με τον εαυτό τους; Πώς μπορούν τόσο επιπόλαια να παίρνουν τη ζωή του κάθε ανθρώπου στα χέρια τους;
    -Κύριοι δικαστές, πριν αποφασίσετε να εκδώσετε κάποια απόφαση, ελάτε πρώτα στη θέση αυτού που δικάζετε και ύστερα πάρτε την απόφασή σας.

    πηγή: Πορφυρίας Μοναχής, Ταξιδεύοντας στα τείχη της πόλης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μια μαυροφορεμένη γυναίκα μπαίνει στο ταξί.
    -Κορυδαλλό, μου λέει απότομα:
    -Χαίρετε, κυρία μου.
    Εγώ συνήθως, όταν ακούω Κορυδαλλό, τους πειράζω:
    -Μέσα ή έξω;
    -Όχι, στην πόρτα, μου απαντάει.
    -Γιατί στην πόρτα; Επισκεπτήριο πάτε;
    -Ναι, είναι ο γυιος μου μέσα.
    -Εδώ αισθάνθηκα λίγο άσχημα, συνέχισα όμως:
    -Γιατί είναι μέσα, τι έκανε;
    -Για μικροπράγματα…
    -Δηλαδή;

    -Να… Τον έπιασαν να πουλάει ναρκωτικά, αλλά σε λίγη ποσότητα! Ωστόσο τον δίκασαν για δύο χρόνια. Αχ, κοπέλα μου, δικαιοσύνη δεν έχουμε. Άκου δύο χρόνια για λίγη ποσότητα!
    -Έχετε δίκιο, κυρία μου, το αδίκησαν το παιδί σας! Ο γυιος σας, κυρία μου, παίρνει ναρκωτικά;
    -Α- πα -πα! μου απαντάει με δυνατή φωνή.

    -Κυρία μου, σας λυπάμαι. Έχετε ένα γυιο, που που¬λάει το θάνατο σε άλλα παιδιά και αδιαφορείτε; Αυτό που βλέπω μόνο να σας ενδιαφέρει είναι ότι ο γυιος σας δικά¬στηκε πολύ.
    -Ε, βέβαια, αυτό με ενδιαφέρει!

    -Κυρία μου, αν ήσασταν σωστή μάννα, θα ζητούσατε τα ισόβια του γυιου σας, για να γλυτώσουν τα άλλα παι¬διά από τα νύχια του και από τα νύχια του θανάτου.
    Ακούω ξαφνικά βροντερή τη φωνή της και παθαίνω σοκ από τα λεγόμενα της:
    -Τι λες, μωρή ταξιτζού! Για το παιδί μου με νοιάζει, δεν παν να πεθάνουν όλα τ’ άλλα! Ας έχουν το μυαλό στο κεφάλι τους!

    Προσπαθώ να κρατήσω την ψυχραιμία μου και συ¬νεχίζω:
    -Κυρία μου, θεωρείτε πως ο γυιος σας έχει μυαλό με αυτά που κάνει; Αν ναι, είστε λάθος και σας λυπάμαι και τους δύο. Σκεφθήκατε αν αυτά τα παιδιά είναι πικραμένα, πονεμένα, δυστυχισμένα, ορφανά, κι ας έχουν γονείς; Και εμείς, σαν λογικοί και φιλεύσπλαχνοι άνθρωποι που είμαστε, εκμεταλλευόμαστε τον πόνο τους, την πίκρα τους, τη μοναξιά τους και τους προσφέρουμε τη «δήθεν» παρηγοριά, τον θάνατο!

    Και δεν ντρεπόμαστε να λεγόμαστε άνθρωποι και κοιμόμαστε ήσυχοι τις νύχτες, γιατί η τσέπη μας γέμισε χρήματα- και δεν μας ενδιαφέρει αν αυτά τα παιδιά, την ώρα που εμείς κοιμόμαστε, αργοπεθαίνουν. Και δεν μας ενδιαφέρει το πόσο κλαίει η ψυχή τους για τη μοναξιά της, το πόσο θα θελαν, εκείνη την ώρα του θανάτου τους, να υπήρχε ένα χέρι να κρατήσει το δικό τους στοργικά, και να ακούσουν, έστω και την τελευταία στιγμή, ένα « σ’ α γ α π ώ ».

    Κυρία μου, ο καιρός έχει γυρίσματα- μπορεί αύριο στη θέση αυτών των παιδιών να βρεθεί το δικό σας παιδί! Και την ώρα που εσείς θα κοιμάστε ήσυχη, αυτό να αργοπεθαίνει!
    Εδώ κατάπιε τη γλώσσα της, δεν μου απάντησε.

    (Από το βιβλίο: «Ταξιδεύοντας στα τείχη της πόλης», της Μακαριστής μοναχής Πορφυρίας)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Στο Σέντραλ Παρκ, με κάτι βάνες να! Την πίναμε και ταβλώναμε όλοι οι Έλληνες. Οι Aμερικανοί οι ξενέρωτοι που μας ζήλευαν, ερχόσανε να λαχανέψουν κανένα ψίλο..Γιου νόου, Καλαμάτα σταφ… Μάζευα ραδίκια, τσουκνίδες, μολόχες, γαιδουράγκαθα, τα ξέραινα στον ήλιο και το ‘παιζα ντήλερ και την άκουγε όλο το Μίτσιγκαν. Αλλά εδώ στο Γκαντέμ Σίτυ, κάνω ένα τσιγαράκι απόξω από το Παρκ και έρχεται ένα τσινάρι κοστουμάτο, μπάτσος πρέπει να ‘τανε....
    «Τι είναι αυτό κολλητέ;». «Άσος», του λέω. «Το χάλασαν το χαρμάνι οι χαμούρες!». «Κατοχή, χρήση και εμπορία», μου λέει «είκοσι χρόνια, μωρό μου»....


    (Άμεσος τριπλασιασμός όλων των βουλευτικών αποζιμιώσεων εδώ και τώρα.Σύλλογος πασσών τε βουλευτών)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

ΠΕΣΤΕ ΜΑΣ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΜΗΝ ΜΕΝΕΤΕ ΣΙΩΠΗΛΌΙ