Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

τα καταφέραμε... κάψαμε τα όνειρά μας... (2 βίντεο)






Δανεική η ζωή μας κι ακόμα να το καταλάβουμε...
Και την ρίξαμε σε αρένες γεμάτες μικρά... πτωχά συναισθήματα πρόσκαιρης επιβίωσης...


Δύναμή μας, το εγώ μας... κι εμείς, πουθενά...


Ματώσαμε σ' επιθέσεις ανούσιες... σε άμυνες ... σε κενά λογικής και ψυχής...


Στις αρένες, προδόσαμε ότι ομορφότερο... την αγάπη...


Κι η ζωή μας, ξερόχορτα...


Τα καταφέραμε, βρε... κάψαμε τα όνειρά μας...
Πόσες στάχτες γύρω μας... πόσοι σταθμοί εγαταλλειμμένοι...


Καλησπέρα... καλή εβδομάδα....


Καλλιόπη




τα βίντεο εδώ... εδώ... 







ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.
Ο διαχειριστής του ιστολόγιου δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
● Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
● Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
● Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
● Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
● Επιπλέον σας τονίζουμε ότι το ιστολόγιο λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.

8 σχόλια:

  1. Το διάσημο πείραμα με τους 5 πιθήκους και την σκάλα
    Η πιο καταστροφική φράση είναι: ‘Έτσι το κάνουμε εδώ’. ~ Γκρέις Χόπερ

    Μια ομάδα από επιστήμονες τοποθέτησαν πέντε πιθήκους σε ένα κλουβί και στην μέση του κλουβιού, μια σκάλα με μπανάνες στην κορυφή.

    Κάθε φορά που ένας πίθηκος ανέβαινε την σκάλα, οι επιστήμονες ρίχναν στους υπόλοιπους πίθηκους κρύο νερό.

    Μετά από λίγο, κάθε φορά που ένας πίθηκος πήγαινε να ανέβει την σκάλα, οι υπόλοιποι πίθηκοι τον τραβούσαν κάτω και τον χτυπούσαν.

    Στην συνέχεια κανένας πίθηκος δεν τολμούσε να προσπαθήσει να ανέβει την σκάλα, όσο μεγάλος κι αν ήταν ο πειρασμός στην κορυφή.

    Οι επιστήμονες στη συνέχεια αποφάσισαν να αντικαταστήσουν έναν από τους πιθήκους. Το πρώτο πράγμα που έκανε ο νέος πίθηκος ήταν να αρχίσει να ανεβαίνει την σκάλα. Αμέσως, οι άλλοι τον τράβηξαν προς τα κάτω και τον χτύπησαν.

    Μετά από αρκετούς ξυλοδαρμούς, ο νέος πίθηκος έμαθε να μην ανεβαίνει την σκάλα, χωρίς να έχει έναν εμφανή λόγο, εκτός από τους ξυλοδαρμούς.

    Δεύτερος πίθηκος αντικαταστάθηκε και συνέβη το ίδιο. Ο πρώτος αντικαταστάτης πίθηκος συμμετείχε στον ξυλοδαρμό του δεύτερου πιθήκου. Ένας τρίτο πίθηκος αντικαταστάθηκε και επαναλήφθηκε το ίδιο. Και μέχρι την αντικατάσταση του πέμπτου πιθήκου συνέβαινε το ίδιο ακριβώς.
    Ό, τι απέμεινε ήταν μια ομάδα από πέντε πιθήκους που - χωρίς ποτέ να έχουν βραχεί - συνέχισαν να χτυπάνε όποιον πίθηκο επιχειρούσε να ανέβει την σκάλα.

    Αν ήταν δυνατόν να ρωτήσεις τους πιθήκους γιατί έδερναν όποιον πήγαινε να ανέβει την σκάλα, πιθανότατα η απάντησή τους θα ήταν "Δεν ξέρω. Εμείς εδώ έτσι το κάνουμε."

    Μήπως μας θυμίζει κάτι αυτό;

    Πηγή: Αυτή η ιστορία, ένας σύγχρονος μύθος, εμπνεύστηκε εν μέρει από τα πειράματα του GR Stephenson, που βρίσκονται στο ‘Cultural acquisition of a specific learned response among rhesus monkeys’, καθώς και ορισμένα πειράματα με χιμπατζήδες που διεξάχθηκαν από τον Wolfgang Kohler τη δεκαετία του 1920. Με την πάροδο των ετών, ενώθηκαν για να σχηματίσουν τον αστικό μύθο που ξέρουμε σήμερα.
    Wisdom Pills

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Όνειρα
    Ήταν ημέρα εγγραφών στο πανεπιστήμιο και ένας φοιτητής ετοιμαζόταν να συνεχίσει την περιπέτεια στη μάθηση. Με το μυαλό γεμάτο σκέψεις, μόλις που πρόσεξε τον γέρο μπροστά του που έπεσε πάνω του.
    «Συγγνώμη, κύριε καθηγητά», είπε ο νεαρός, ντροπιασμένος.
    «Δεν είμαι καθηγητής», απάντησε ο γέρος. «Είμαι νέος
    όπως εσύ».
    «Μα πόσων ετών είσαστε;» ρώτησε ο νεαρός, ξαφνιασμένος.
    «Εβδομήντα τριών», απάντησε ο γέρος με μια σπίθα στα
    μάτια.
    «Και τι σπουδάζετε;» ρώτησε ο νεαρός.
    «Ιατρική — πάντα ήθελα να γίνω γιατρός και τώρα...
    σταμάτησε σαν να θυμόταν κάτι από παλιά. «Και
    επιτέλους, είμαι έτοιμος να πραγματοποιήσω το όνειρό
    Ο νεαρός φαινόταν εμβρόντητος. «Δεν θέλω να σας απογητεύσω κύριε, αλλά οι ιατρικές σπουδές διαρκούν επτά χρόνια.
    Σε επτά χρόνια, θα είσαστε ογδόντα!»
    Ο γέρος ακούμπησε το χέρι του στον ώμο του νέου και τον κοίταξε κατάματα.
    «Αν θέλει ο Θεός», είπε ο γέρος χαμογελώντας, «θα είμαι ογδόντα χρονών είτε πραγματοποιήσω το όνειρό μου είτε όχι».

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ‹‹Ήταν ένα χωράφι, που ανήκε σε δύο αδελφούς, από τους οποίους ο ένας τους ήταν παντρεμένος και είχε μεγάλη οικογένεια. Ένα βράδυ όταν ο θερισμός είχε τελειώσει και το στάρι είχε χωρισθεί σε δύο ίσους σωρούς, ένα για τον κάθε αδελφό, ο μεγαλύτερος είπε στη γυναίκα του:

    - Ο αδελφός μου είναι φανερό ότι κουράσθηκε αυτή τη χρονιά πολύ περισσότερο από μένα. Η μοιρασιά όπως έγινε δεν είναι δίκαιη. Θα σηκωθώ και θα προσθέσω στο μερίδιό του μερικά δεμάτια από το δικό μας μερίδιο, χωρίς να με καταλάβει.

    Αλλά και ο μικρότερος, πλημμυρισμένος από τα ίδια ευλογημένα αδελφικά αισθήματα, σκέφθηκε :
    -Ο αδελφός μου έχει ολόκληρη οικογένεια να συντηρήσει. δεν είναι, λοιπόν, δίκαιο να πάρω εγώ ίσο μερίδιο με αυτόν. Θα σηκωθώ και χωρίς να με καταλάβει θα βάλω στο μερίδιό του μερικά από τα δικά μου δεμάτια.

    Την άλλη μέρα με έκπληξη ο κάθε αδελφός είδε το σωρό του ανέπαφο, σαν να μην είχε αφαιρεθεί τίποτε. Και αποφάσισαν, χωρίς βέβαια ο ένας να ξέρει τι κάνει ο άλλος, να ξανακάνουν το άλλο βράδυ τα ίδια. Το αποτέλεσμα και πάλι δεν διέφερε. Έτσι αποφάσισαν την τρίτη νύχτα να ξανακτίσουν στο χωράφι, για να λύσουν το μυστήριο.

    Πόσο συγκινητική όμως ήταν η σκηνή, όταν κάποια ώρα, κατά την οποία ανύποπτοι με τα δεμάτια στα χέρια προχωρούσαν καθένας για το σωρό του άλλου, συναντήθηκαν στη μέση του χωραφιού ! Τα δεμάτια έπεσαν απ΄τα χέρια τους και τα δύο αδέλφια σφιχταγκαλιάσθηκαν, με δάκρυα ανείπωτης χαράς και ευτυχίας››

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ο λόγος του Προέδρου που θα μείνει αξέχαστος
    Το 1982 δούλευα σε μεγάλη βιομηχανική Αμερικανική εταιρεία στην Νέα Υόρκη. Η ύφεση άρχιζε και στο Διοικητικό Συμβούλιο γινόταν η συζήτηση για το πόσο κόσμο θα απολύσουμε. Ήμουν υπεύθυνος για το σχέδιο κερδοφορίας και είχα μαζέψει όλες τις προτάσεις από 42 χώρες. Όλοι είχαν προτείνει περικοπές προσωπικού – 15.000 υπάλληλοι παγκοσμίως.
    Ο κάθε Αντιπρόεδρος έκανε τις προτάσεις του. Ο Πρόεδρός μας δεν μιλούσε. Κοιτάζαμε όλοι ο ένας τον άλλον και δεν είχαμε ιδέα γιατί ήταν αμίλητος. Όταν τελειώσαμε, ξαφνικά ο Πρόεδρος ζήτησε την άδεια να μιλήσει. Ο λόγος του έχει μείνει αποτυπωμένος στο μυαλό όλων που ήμασταν εκεί, και αν και έχουν περάσει 28 χρόνια, τον θυμάμαι λες και ήταν χθες. Θα τον αναπαράγω όσο πιο σωστά μπορώ, διότι οι αξίες που περιέχει είναι αθάνατες και μπορούν να φανούν χρήσιμες σε αυτό που θα ζήσουμε σύντομα.
    «Ο καθαριστής όταν περνά την πόρτα του εργοστάσιου είναι σύζυγος, πατέρας παιδιών που πάει στο σπίτι που χρωστάει και κοιτάζει με υπερηφάνεια αυτά που δημιούργησε και αν και λίγα του είναι αρκετά. Αποφασίζουμε σήμερα να τον διώξουμε. Να χάσει την δουλειά του, να πάει σπίτι άνεργος με μια επιταγή δυο μηνών. Τί θα πει στα παιδιά του; Τί θα πει στην γυναίκα του, πώς να τους εξηγήσει ότι από αύριο χάνει την αξιοπρέπειά του; Και εάν σε τρεις μήνες δεν έχει βρει δουλειά θα χάσει το σπίτι του και ίσως την γυναίκα του. Δεν μπορώ να βάλω την υπογραφή μου σε ένα σχέδιο που καταδικάζει την ζωή και την ύπαρξη τόσων ανθρώπων. ΑΛΛΑ, την ιδία στιγμή, έχω και υποχρέωση στους μετόχους μου που μου εμπιστεύτηκαν τις οικονομίες τους, και εάν δεν κάνω κάτι, τα συνταξιοδοτικά ταμεία δεν θα έχουν λεφτά για τις συντάξεις. Οι απολύσεις που όλοι μου προτείνετε μειώνουν τα ετήσια έξοδα κατά $ 135.000.000. Έκανα ένα απλό υπολογισμό και προτείνω το εξής σχέδιο: Ελάττωση του μισθού μου, 75% ελάττωση μισθού όλων των αντιπρόεδρων, 50% ελάττωση μισθού γενικών διευθυντών, 40% υψηλόμισθων στελεχών κλπ. Καμία απόλυση. Θέλω τους αριθμούς σε μια ώρα».
    Σηκώθηκε και έφυγε…κι όπως έφευγε, είπε με ένα ειρωνικό χαμόγελο: «Κρίμα που θα παίζετε γκολφ μόνο τρεις φορές αντί για έξι φορές, παιδιά …».
    Περάσαμε την θύελλα χωρίς να διώξουμε ούτε ένα άτομο, και σε τρία χρόνια η αξία της μετοχής ήταν $ 147 από $ 7.5 το 1980 πριν αρχίσει η κρίση. Α ναι, είχαμε και 27 διπλώματα ευρεσιτεχνίας από απλούς εργάτες σ’αυτό το διάστημα. Δεν χρειάζεται να πω ότι ο κόσμος έπινε νερό στο όνομά του.
    Το 1992, στο τραπέζι που του κάναμε για την συνταξιοδότησή του (και είχαμε έρθει από όλο τον κόσμο, αν και δουλεύαμε σε άλλες εταιρείες), τον ρωτήσαμε να απαντήσει στον αποχαιρετιστήριο λόγο του, γιατί διάλεξε να κάνει αυτό που έκανε. Όπως το θυμάμαι η απάντηση ήταν:
    «Ακούστε, μπορεί να είχε και συναισθηματικές ρίζες η απόφαση αυτή. Αλλά δεν χωρούν συναισθήματα σε τέτοιες αποφάσεις. Απλώς βρήκα μια λύση που απαντούσε και στη λογική και στο συναίσθημα. Ήμαστε σε 42 χώρες, από τις οποίες οι 38 είναι φτωχές. Θα κατέστρεφα ολόκληρες μικρές κοινωνίες, διότι όπως ξέρετε τα εργοστάσια μας είναι σε κωμοπόλεις. Εάν το έκανα, όπως μου είχατε προτείνει, είναι αυτονόητο ότι θα έφερνα ανθρώπους στην απελπισία. Και κανείς, μα ΚΑΝΕΙΣ, δεν ξέρει τι μπορεί να κάνει ένας απελπισμένος άνθρωπος. Η πιθανότητα ακόμα και να ΕΚΑΙΓΑΝ το εργοστάσιο ήταν μεγάλη. Ενώ εσείς που ήσασταν δίπλα μου, και όλο το μισθό να σας έπαιρνα δεν θα κάνατε τίποτα, γιατί πιστεύετε ότι είστε μέσα στο ΣΥΣΤΗΜΑ, και άνθρωποι που αισθάνονται κομμάτι του συστήματος δεν κάνουν επαναστάσεις. Να θυμάστε, ότι η πραγματική καταστροφή έρχεται όταν ο κόσμος αισθάνεται αποκλεισμένος από το σύστημα, νιώθει αδικία και δεν έχει καμία ελπίδα. Τότε είναι έτοιμος για όλα…και εργοστάσια καίει».
    The Bond Trader

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Οι μεγαλύτεροι εχθροί είναι κρυμμένοι μέσα σου
    Μια μέρα ένας γιος πήγε να ζητήσει την συμβουλή του πατέρα του:
    – Πατέρα, δεν μπορώ να το κάνω πλέον αυτό, του είπε, – αυτές οι προπονήσεις μόνο με εξουθενώνουν και τίποτα δεν αλλάζει. Δεν είναι γραφτό μου να κάνω καριέρα ποδοσφαιριστή και το όνειρό μου δεν θα γίνει πραγματικότητα.
    Ο πατέρας κοίταξε με συμπόνια τον γιό του και του είπε:
    – Ξέρεις παιδί μου, κάθε άνθρωπος στη ζωή έχει κάποιο όνειρο, κάποιο στόχο. Υπάρχουν εκείνοι που μας ορίζουν τι να κάνουμε επειδή αυτή είναι η δουλειά τους. Πρέπει να παλέψουμε γι’αυτό που πιστεύουμε, για αυτό που αισθανόμαστε. Σε αντίθετη περίπτωση θα διαλυθείς. Μια για πάντα.
    Ο πιο εύκολος δρόμος είναι να παραιτηθείς από τα πάντα και να μην φτάσεις μέχρι το τέλος, επειδή το μονοπάτι είναι δύσβατο και δεν είμαστε μαθημένοι στις δυσκολίες. Θέλουμε τα πάντα να είναι εύκολα και να πραγματοποιούνται με την μία. Οι ευχές χωρίς πράξη εξαφανίζονται! Έτσι πεθαίνουν τα όνειρα μας και οι στόχοι μας χάνονται.
    Σταδιακά, η ζωή μας γίνεται ρηχή χωρίς κανένα απολύτως νόημα. Κάποια μέρα, προσπαθούμε να ξεχάσουμε και να αρχίσουμε τα πάντα από την αρχή, περιμένουμε εκείνη την ημέρα που θα αλλάξει η ζωή μας. Αλλά πάλι συναντάμε νέα εμπόδια και απογοητευόμαστε. Έτσι καταλήγουμε στην απελπισία.
    Πρέπει πάντα να θυμάσαι ένα πράγμα: ποτέ να μην παραιτείσαι από τον αγώνα, την μάχη. Δεν έχει σημασία αν έχεις χάσει μία ή δεκάδες μάχες. Η ζωή συνεχίζεται! Οι μεγαλύτεροι εχθροί είναι κρυμμένοι μέσα σου – τεμπελιά, φόβος, αμφιβολία, αναποφασιστικότητα. Να γίνει πολεμιστής για να πραγματοποιήσεις τα όνειρα σου, ιππότης για τους στόχους σου και στρατιώτης για τις επιθυμίες σου. Η ζωή είναι ένας διαρκής αγώνας και οι δυνάμεις που έχει ο καθένας μας μέσα του ανεξάντλητες. Ναι υπάρχουν στιγμές ψυχικής και σωματικής κούρασης και απογοήτευσης. Αλλά αυτές δεν πρέπει να είναι το τέρμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Είσαι το μεγαλύτερο Θαύμα του Κόσμου
    Φώναξες ότι οι αναπηρίες σου,η έλλειψη ευκαιριών,η μετριότητά σου,οι αποτυχίες σου….ήταν θέλημα Θεού. Έκανες λάθος!”
    Ας κάνουμε μια απογραφή.Ας ρίξουμε μια… πρώτη ματιά στις αναπηρίες σου.Γιατί,πως μπορώ να σου ζητήσω να χτίσεις μια καινούρια ζωή αν δεν έχεις τα εργαλεία;
    1.Είσαι τυφλός; Όχι.Βλέπεις….και οι εκατοντάδες εκατομμύρια δέκτες που έχω τοποθετήσει στα μάτια σου,σου επιτρέπουν να απολαύσεις τη μαγεία που κρύβει ένα φύλλο,μια λίμνη.ένα παιδί,ένα άστρο,ένα ρόδο,ένα ουράνιο τόξο,μια γυναίκα….Σημείωσε μία ευλογία.
    2.Είσαι κουφός; Όχι.Ακούς….και οι εικοσιτέσσερις χιλιάδες ίνες που έχω τοποθετήσει σε κάθε σου αυτί,δονούνται από τον άνεμο που χαιδεύει τα δένδρα,από τα κύμματα που χτυπούν στα βράχια,από το κελάηδισμα των πουλιών,από τις φωνές του παιδιού που παίζει…..Σημείωσε άλλη μια ευλογία.
    3.Είσαι μουγκός; Όχι.Μιλάς….όπως κανένα άλλο από τα δημιουργήματά μου και τα λόγια σου μπορούν να ηρεμήσουν τον οργισμένο,να ανυψώσουν το ηθικό του απελπισμένου,να ζεστάνουν το μοναχικό…..Σημείωσε άλλη μια ευλογία.
    4.Είσαι παράλυτος; Όχι.Κινείσαι….μπορείς να τεντωθείς,να τρέξεις,να χορέψεις,να εργαστείς,να περπατήσεις….Σημείωσε άλλη μια ευλογία.
    5.Δεν δίνεις και δεν παίρνεις αγάπη; Μήπως σε βαραίνει η μοναξιά τη νύχτα και την ημέρα;Όχι. Όχι πια.Γιατί τώρα ξέρεις το μυστικό,πως για να πάρεις πρέπει να τη δίνεις χωρίς να σκέφτεσαι την ανταπόδοση.Η αγάπη για προσωπική ικανοποίηση ή περηφάνια δεν είναι αγάπη.Η αγάπη είναι ένα δώρο που το δίνεις χωρίς να ζητάς ανταπόδοση….Σημείωσε άλλη μια ευλογία.
    6.Η καρδιά σου είναι αδύνατη; Μήπως αγκομαχά και κοπιάζει για να σε διατηρήσει στη ζωή;Όχι.Η καρδιά σου είναι δυνατή.Βάλε το χέρι στο στήθος σου και νιώσε το ρυθμό της.Χτυπά μέρα και νύχτα,36 εκατομμύρια χτυπήματα κάθε χρόνο,κάθε χρόνο,έιτε κοιμάσαι,είτε είσαι ξύπνιος, στέλνοντας το αίμα σου σε αρτηρίες και φλέβες σε μήκος μεγαλύτερο απο 100 χιλιάδες χιλιόμετρα.
    ….Σημείωσε άλλη μια ευλογία.
    7.Είναι ελλατωματικά τα πνευμόνια σου; Μήπως η ζωτική σου αναπνοή εισέρχεται στο σώμα σου με δυσκολία;Όχι.Τα παράθυρα σου προς τη ζωή σε συντηρούν κι εργάζονται πάντα για να φιλτράρουν το ζωογόνο οξυγόνο με τη βοήθεια 600 εκατομμυρίων θυλάκων αναδιπλωμένης σάρκας,ενώ συγχρόνως απαλλάσουν το σώμα σου από τα κατάλοιπα αέρια….Σημείωσε άλλη μια ευλογία.
    8.Το αίμα σου είναι δηλητηριασμένο; Μήπως είναι αραιωμένο με νερό και πύο;Όχι.Μέσα στα 5 περίπου λίτρα του αίματός σου υπάρχουν 22 τρισεκατομμύρια ερυθρά αιμοσφαίρια….Σε κάθε δευτερόλεπτο 2 εκατομμύρια από αυτά πεθαίνουν για να αντικατασταθούν από 2 εκατομμύρια άλλα,σε μια αναγέννηση που συνεχίζεται από τότε που γεννήθηκες.ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΥΝΕΒΑΙΝΕ ΠΑΝΤΑ ΜΕΣΑ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚΑ….Σημείωσε άλλη μια ευλογία.
    9.Έχεις αδύνατο μυαλό;Μήπως δε μπορείς να σκεφτείς; Όχι.Το μυαλό σου είναι η πιο πολύπλοκη δομή στο σύμπαν.Μέσα σε λιγότερο από ενάμιση κιλό βάρος υπάρχουν 13 δισεκατομμύρια νεθρικά κοίταρα,υπερτριπλάσια από των αριθμό ανθρώπων της γης.Για να σε βοηθήσω να αρχειοθετείς κάθετί που πέφτει στην αντίληψή σου,κάθε ήχο,κάθε γεύση,κάθε οσμή,κάθε εμπειρία σου από την ημέρα της γέννησης σου,έχω τοποθετήσει στα κύταρά σου πάνω από 1000 δισεκατομμύρια των δισεκατομμυρίων μόρια πρωτεΐνης.Κάθε συμβάν της ζωής σου βρίσκεται εκεί μέσα,έτοιμο να επανέλθει στη μνήμη σου μόλις το ανακαλέσεις.Και για να βοηθήσω τον εγκέφαλό σου να κυβερνά το σώμα σου έχω διασκορπίσει σε όλο σου το σώμα 4 εκατομμύρια αισθητήρια πόνου,500 χιλιάδες ανιχνευτές αφής και πάνω από 200 χιλιάδες ανιχνευτές θερμοκρασίας.
    Κανενός Έθνους το Χρυσάφι δεν προστατεύεται καλύτερα από σένα – κανένα!
    Είσαι το μεγαλύτερο θαύμα του κόσμου!
    Απόσπασμα από το βιβλίο του Ογκ Μαντίνο «Ένας καλύτερος τρόπος να ζεις»

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ένα… χαμόγελο
    Δευτέρα πρωί, είμαι αργοπορημένη και τρέχω για να φτάσω εγκαίρως στο γραφείο, όπου με περιμένει ένας φόρτος δουλειάς και έχω κι εκείνο το meeting με τον Διευθυντή μου, που δεν ξέρω πώς θα καταλήξει. Ντύνομαι βιαστικά, ρίχνω μια τελευταία ματιά στον καθρέφτη, για να δω ότι το πρόσωπο που με κοιτάζει εκεί μέσα, σίγουρα , δεν είναι στα καλλίτερα του.
    Η πόρτα κλείνει με θόρυβο πίσω μου και επειδή δεν έχω χρόνο να περιμένω τον ανελκυστήρα, τρέχω στις σκάλες, λες και με κυνηγούν. Επιτέλους, σωριάζομαι στο κάθισμα του metro και ξεφυσάω. Διορθώνω το φόρεμά μου, την τσάντα στα γόνατά μου και….άλλη μια μέρα στη ζούγκλα της πόλης. Τα μάτια πίσω από τα γυαλιά περιφέρονται στο χώρο. Κόσμος πολύς. Κανείς δεν μιλά με κανένα.
    Προσέχω τις εκφράσεις στα πρόσωπα. Προσπαθώ να καταλάβω τα συναισθήματα που υπάρχουν πίσω από αυτά τα πρόσωπα. Πόσο πολύ μοιάζουν οι άνθρωποι και πόσο διαφορετικοί είναι!!! Διαφορετικά χαρακτηριστικά, διαφορετικές ηλικίες, αλλά υπάρχει κάτι κοινό σε όλους. Προσπαθώ να το εντοπίσω αλλά μου διαφεύγει. Τα μάτια περιφέρονται ξανά στο χώρο. Και ξαφνικά, συναντούνται με κάποια άλλα μάτια. Ο χρόνος σταματά, ο νους σιωπά. Τα μάτια ακινητοποιούνται. Τι συμβαίνει; Ένα σκούντημα από το διπλανό μου που σηκώνεται για να κατέβει στην επόμενη στάση, με βγάζει από το τέλος του χρόνου.
    Κάνω πιο πέρα και στρέφομαι ξανά, προς εκείνα τα μάτια που με κοίταζαν πριν λίγο , αλλά τώρα αντικρίζω όλο το πρόσωπο. Ένα πρόσωπο που μου χαμογελά ευγενικά . Μια φωνή ψιθυρίζει «καλημέρα». Αναρωτιέμαι πού τον ξέρω αυτό τον άνθρωπο –δεν μπορώ να θυμηθώ-, τον γνωρίζω; Μάλλον όχι! Μάλλον θα με πέρασε για κάποια γνωστή του. Ανταποδίδω βιαστικά την καλημέρα και γυρίζω το κεφάλι αλλού, ο νους όμως έχει μείνει εκεί, σ’εκείνα τα μάτια, εκείνο το χαμόγελο, εκείνη την καλημέρα. Ποιος είναι αυτός; Μήπως γνωριζόμαστε και απλά δεν τον θυμάμαι; ΄Εκανε λάθος; Αποφασίζω ότι ασχολήθηκα πολύ με το θέμα, λάθος έκανε ο άνθρωπος, τέλος. Είναι η ώρα να κατέβω. Περνάω από δίπλα του και χωρίς σκέψη τον ρωτάω
    -Γνωριζόμαστε;
    -Όχι.
    -Μα τότε;
    -Τότε τί;
    -Μα μου χαμογελάσατε και μου είπατε καλημέρα.
    -Εσείς καλημερίζετε και χαμογελάτε μόνο σε όσους γνωρίζετε;
    -Μα…..
    -Πρέπει να κατέβετε, μάλλον είναι η στάση σας.
    -Ευχαριστώ.
    Έχουν περάσει χρόνια από αυτό το περιστατικό, όμως μου άλλαξε για πάντα τη ζωή. Εκείνη την ημέρα, δεν πήγα στο γραφείο μου. Προφασίστηκα ασθένεια και πήγα να πιω ένα καφέ κάπου ήσυχα και να συζητήσω με τον εαυτό μου, γι αυτό που μου είχε συμβεί. Τι ήταν εκείνο που με είχε επηρεάσει τόσο βαθειά; Κατέληξα πως ήταν το χαμόγελο του ξένου. Ένα απλό, ζεστό, αυθεντικό χαμόγελο.΄Ένα χαμόγελο που δεν έφυγε ποτέ πια από τα χείλη μου, καθώς έβλεπα τη ζωή μου να μεταμορφώνεται.
    Η σχέση με τον σύζυγό μου αποκαταστάθηκε, οι καυγάδες με τα παιδιά μου έλαβαν σταδιακά ένα τέλος, γνώρισα πολλούς ανθρώπους, έκανα φίλους, που δεν είχα κανέναν μέχρι τότε. Άλλαξε ο τρόπος που αντιμετώπιζα πλέον τη ζωή και τους γύρω μου. Κι από δυσκολίες; Πολλές! Όμως δεν έχασα ποτέ από τότε το χαμόγελό μου και ακόμα και οι δυσκολίες περνούν πιο εύκολα, χωρίς να με πληγώνουν και χωρίς να αφήνουν ουλές στη ψυχή μου.
    Θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς αυτόν τον άγνωστο που μου άλλαξε τη ζωή με ένα απλό χαμόγελο και παράλληλα να παροτρύνω και εσάς να χαμογελάτε! Δεν ξέρετε ποτέ πως μπορείτε να αλλάξετε τη ζωή ενός ανθρώπου.
    Κέλυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ένας γιος πήρε τον γέρο πατέρα του και πήγαν σε ένα πολύ σικ εστιατόριο για δείπνο. Ο πατέρας ήταν πολύ γέρος και αδύναμος. Καθώς έτρωγε, τα φαγητά του έπεφταν και λέρωναν το πουκάμισο και το παντελόνι του. Οι γύρω συνδαιτυμόνες τους έβλεπαν με αποστροφή, ενώ ο γιος του συνέχιζε να τρώει απόλυτα ήρεμος.
    Αφού τελείωσε το φαγητό του, ο γιος του τον πήρε στην τουαλέτα και καθάρισε τα υπολείμματα τροφίμων, του καθάρισε τους λεκέδες, του χτένισε τα μαλλιά και του διόρθωσε τα γυαλιά του. Όταν βγήκαν από την τουαλέτα όλο το εστιατόριο κοίταζε τον γιο και δεν μπορούσε να κατανοήσει πώς ένας τόσο νέος μπορούσε να φέρεται έτσι και να εκτίθεται σε ένα τέτοιο κοινό.
    Ο γιος πήρε αγγαζέ τον πατέρα του και στράφηκε προς την έξοδο. Εκείνη την στιγμή ένας γέρος μεταξύ των συνδαιτυμόνων φώναξε τον γιο και τον ρώτησε, “Δεν νομίζετε ότι έχετε αφήσει κάτι πίσω;”. Ο γιος απάντησε: «Όχι, κύριε, δεν έχω αφήσει κάτι”. Ο γέρος απάντησε, “Ναι, έχετε! Αφήσατε ένα μάθημα για κάθε γιό και μία ελπίδα για κάθε πατέρα”. Σε ολόκληρο το εστιατόριο έπεσε βουβαμάρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

ΠΕΣΤΕ ΜΑΣ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΜΗΝ ΜΕΝΕΤΕ ΣΙΩΠΗΛΌΙ