Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

Ό,τι κοροϊδεύεις κάποτε θα το λουστείς.





Τελικά όσο μεγάλες δηλώσεις κι αν συνεχίσαμε να κάνουμε, τόσο εύκολα ήρθε και μας συνάντησε και μια άλλη λαϊκή φράση που μας παρότρυνε να κρατάμε μικρότερο καλάθι, σε σχέση με τα βαρύγδουπα που δηλώσαμε. 





Μη λες «μεγάλα» λόγια. 

Κλασική μεταφορική ρήση του λαού μας. Χιλιοειπωμένη, σε διάφορες εποχές κι ανάλογες συζητήσεις.
 Είτε ως συμβουλή, είτε ως αστείο, είτε ως κώδικας.


Σας έτυχε λοιπόν, να «ξυπνήσετε» ένα πρωί και να συνειδητοποιήσετε πώς όσα κρινατε ή όσα «φοβόσασταν» και απορρίψατε έχουν συμβεί ή τα κάνατε;

Είναι εκείνη η στιγμή, που έρχεται μετά από ένα εντελώς συνηθισμένο περιστατικό και αντιλαμβάνεσαι, ότι τελικά ναι, είπες «μεγάλα» λόγια.


Απο μικροί έχουμε το συνήθειο, διότι αυτό βλέπαμε κι έτσι μας έμαθαν, να κρίνουμε πολλά, να βάζουμε ταμπέλες, να βρίσκουμε εύκολα λάθη και ψεγάδια στις πράξεις των άλλων.

Αν το σκεφτείτε τους βλέπαμε όλους μεγάλους και μακρινούς και λέγαμε ότι «εγώ ποτέ δε θα το έκανα έτσι» ή «εγώ ποτέ δε θα γίνω σαν αυτόν».

Άλλες δύο παγίδες μας. Το ποτέ και το πάντα. 
 Και πάλι κάποιοι πριν από εμάς, που έμαθαν λόγω χρόνου και πείρας, μας το έλεγαν.
Είναι δυο λέξεις χίμαιρες, καλύτερα να μην τις κυνηγάς.

Βλέπαμε τους μεγαλύτερους εμμονικούς και δοσμένους στη δουλειά τους τόσο πολύ που ξεχνούσαν τα πάντα κι αναρωτιόμασταν, μα είναι δυνατόν να ξεχνά, πως έχει και ζωή;

Γινόμασταν αυστηροί και δηλώναμε πως εμείς θα τα ισορροπούσαμε όλα.

 Θα καταφέρναμε να μην αφήσουμε τίποτα στο περιθώριο και δε θα γινόταν η δουλειά αυτοσκοπός μας. Και κάπου στην πορεία, έγινε.

Είμασταν παρόντες σε συζητήσεις μεγαλυτέρων και ακούγαμε απόψεις τόσο συντηρητικές που μας «σόκαρε» ο αναχρονισμός τους και συλλογιζόμασταν, πως εμείς δε θα γίνουμε έτσι, θα συμβαδίζουμε με τις εποχές.

Μόνο που στην πορεία είδαμε πως οι εποχές είναι ικανές να ξεπεράσουν τον άνθρωπο κι όσα σκέφτεται.
Τελικά γίναμε κι εμείς κάποιοι που μπορεί να «σοκάρουν», και ίσως κάποιοι μας βλέπουν ήδη με τον τρόπο που κάποτε ακυρώναμε.


Παρατηρούσαμε τους άλλους να κάνουν λάθη, επειδή τα κρίναμε εμείς έτσι.
Είτε στις σχέσεις με τα παιδιά τους, τους θεωρήσαμε υπερπροστατευτικούς, σκληρούς, ελαστικούς, αποστασιοποιημένους, αδιάφορους.
Είτε στην καθημερινότητά τους, σε σχέση με τους άλλους, τους χαρακτηρίσαμε ανώριμους, εγωιστές, ανεκτικούς, δειλούς.

Τους κρίναμε πίσω από τις μεγάλες δηλώσεις που κάναμε εμείς, από μακριά κι εκ του ασφαλούς για τις αποφάσεις τους.
Γιατί επί της ουσίας αυτές τις καταστάσεις απλώς τις παρατηρούσαμε, δεν είχαμε τις ίδιες ευθύνες ή δεν βιώναμε τα ίδια προβλήματα με τους πρωταγωνιστές τους, ώστε να ξέρουμε.


Τελικά όσο μεγάλες δηλώσεις κι αν συνεχίσαμε να κάνουμε, τόσο εύκολα ήρθε και μας συνάντησε και μια άλλη λαϊκή φράση που μας παρότρυνε να κρατάμε μικρότερο καλάθι, σε σχέση με τα βαρύγδουπα που δηλώσαμε. 

 Αντιληφθήκαμε κάποιοι λοιπόν, ότι όσο εύκολα τίθενται οι ταμπέλες στους άλλους, τόσο γρήγορα κάναμε κι έμεις όσα κρίναμε.

«Ξυπνάμε» λοιπόν εκείνη τη στιγμή και ως déjà vu, βλέπουμε κάποιον άλλο στη θέση που είμαστε εμείς τώρα, να λέει ή να κάνει ακριβώς, όσα κάνουμε εμείς σήμερα.


Όπως δεν γίναμε όσα φοβόμασταν, έτσι ούτε οι πράξεις των άλλων ήταν πάντα λανθασμένες.

Απλώς όσο μεγαλώνουμε καλό θα είναι να καταλάβουμε, πως δεν είναι λάθος να παραδεχτούμε ότι κρίνουμε βιαστικά και πολλές φορές χωρίς να «ακούσουμε» τις συνθήκες ή το γιατί των άλλων ανθρώπων. 

Δεν μπορούμε να κρίνουμε εξ ιδίων τα αλλότρια και ούτε εκ του ασφαλούς, μακριά από ξένες καταστάσεις να «βροντοφωνάζουμε» ότι εμείς είμαστε τέλειοι σε όλα.

Γι’ αυτό τα «μεγάλα» λόγια, καλό θα ήταν να στέκονται μικρά και μακριά μας, ώστε να μη μας οδηγήσουν σε μεγάλα λάθη και στο τέλος, αυτά τα ίδια μας χαρακτηρίσουν μεγάλους χαμένους.


Γράφει η Μορφούλα Παναγιωτοπούλου



Πηγή



ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.
Ο διαχειριστής του ιστολόγιου δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
● Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
● Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
● Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
● Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
● Επιπλέον σας τονίζουμε ότι το ιστολόγιο λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΠΕΣΤΕ ΜΑΣ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΜΗΝ ΜΕΝΕΤΕ ΣΙΩΠΗΛΌΙ