Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

Μια εμπειρία θανάτου και αναστάσεως




Ήταν σαν να με είχε ξεκλειδώσει ο Κλειδοκράτορας της Ύπαρξης και να με είχε μπάσει στο σώμα της Δημιουργίας Του.
Ο θάνατος που τόσο φοβόμουν, μπροστά στα απειλητικά βλέμματα των γιατρών, αποδείχνονταν μια φενάκη, μια κακοήθεια των νοημάτων, που στέγνωνε την υγρασία της ζωής, μετατρέποντας την σε άνυδρη έρημο.
Ναι, πέθαινα.
Αλλά πεθαίνοντας, ανασταινόμουν!

Και τότε σαν να διερράγησαν οι αυλαίες του Κόσμου και ανοίγοντας μπροστά μου διάπλατα, μου φανέρωσαν, ποια ήταν τελικά η ιστορία του έργου, όπου κλήθηκα να πρωταγωνιστήσω για μετρημένες παραστάσεις, επί της γης.
 
Κάθε θάνατος είναι εν τέλει και μια ανάσταση [ή τουλάχιστον την προαναγγέλλει]
Αυτό που πεθαίνει είναι το Εγώ μας και αυτό που ανασταίνεται, είναι η Ουσία μας.
 
 
 
 
 
 
Η πιο ουσιαστική πρόταση, σ΄ ένα ακόμη εκπληκτικό σου κείμενο, η τελευταία, αγαπητέ μου Λευτέρη. 
Όποιος καταφέρνει να πεθάνει το ΕΓΩ του, ανασταίνει την ΟΥΣΙΑ της ύπαρξής του στη γη, αλλά και στο αιώνιο ταξείδι της ψυχής του.

 
Καλλιόπη Σουφλή




 
 
Βρίσκομαι σε μια βραχώδη ακτή της δυτικής Αττικής. Μπροστά μου ξανοίγεται η θάλασσα του Κορινθιακού, ενώ στο βάθος δεξιά, νομίζω πως μου γκρινιάζει ο Παρνασσός, εγκαταλειμμένος οριστικά πλέον από τις μούσες του.
 
Εύχαρις και υγρός άνεμος χαϊδολογάει τις πευκοβελόνες και ένα πεισματάρικο γεράκι κόβει βόλτες ξελιγωμένο, απάνω απ’ τις φωλιές των λαγών.
Κάθομαι σε ένα πάνινο καρεκλάκι θαλάσσης, με μπλε και λευκές ρίγες αλλά δεν είμαι βέβαιος αν ακόμα είμαι ξυπνητός ή μήπως, με έχει πάρει ο ύπνος.

Φαντάζομαι ότι οι άπιστοι της μεταφυσικής, θα συμπεράνουν τώρα ότι, όσα θα αφηγηθώ εδώ, δεν ήταν τίποτε παραπάνω από ένα όνειρο.
Μια πλάνη του αποκοιμισμένου Νου, που οφείλονταν στη ραστώνη του μεσημεριού και την ανησυχία για τον προαναγγελθέντα θάνατο μου [οι γιατροί με είχαν ενημερώσει, ότι πολύ πιθανόν να πάσχω από καρκίνο…]

Διότι, καθώς γνωρίζετε κι εσείς, είμαστε τόσο βαθιά διεφθαρμένοι από τες υλιστικές σαπουνόφουσκες, ώστε πολύ πιο βολικό μας έρχεται να πιστέψουμε στο όνειρο, παρά στο θαύμα…

Άλλωστε το να ονοματίσεις κάτι τι που σου συνέβη, αλλά ξεπερνάει τόσο πολύ τα συνήθη δεδομένα της καθημερινότητας σου και της εποχής σου, ώστε να μην βρίσκεις καν τα ονόματα, για να το ονοματίσεις, δεν λογίζεται ως πρέπον από τους προπαγανδιστές του Υλισμού και του «1+1 κάμουν 2»
 
 
Εμείς οι κληρονόμοι του διαφωτισμού, της διαλεκτικής και της άλγεβρας, αποφασίσαμε να εξορίσουμε από τη «Φύσιν» το θαυμαστό – ήγουν το πέραν των αισθήσεων – αλλά δεν συλλογιστήκαμε οι άφρονες, πως εξορίζοντας από την Ύπαρξη, οτιδήποτε ξεπερνάει τις ερμηνείες μας, εξορίζουμε προπαντός την ίδια τη Ζωή.
 
 
Γιατί ετούτη η Μεγάλη Άπιαστη είναι το πιο απίστευτο από όλα τα θαύματα κι εκείνο ειδικά που δεν θα κατανοήσουμε ποτέ, όπως δεν θα είναι ποτέ εις θέσιν να κατανοήσει μια μέδουσα, τις κινήσεις των νερών, που την πηγαίνουν και τη φέρνουν.

Και επιπλέον είμαστε τόσο αλαφρόμυαλοι, ώστε να φρονούμε πως, πέραν των ελαχίστων γνώσεων μας, δεν υφίσταται τίποτε άλλο, απλώς και μόνον επειδή δεν μπορούν να το αναπαράγουν οι πειραματικές μας διατάξεις.
 
 
Όμως, ο Μέγας Αρχιμήδης αιτούνταν να του δοθεί τόπος για να σταθεί στο διάστημα και τότε θα μπορούσε να κινήσει τη γη. Ο ηλίθιος φυσικά θα γελούσε, λέγοντας πως δεν υπάρχει ασφαλώς τόπος για να σταθεί άνθρωπος εκτός γης, ωστόσο δεν θα αντιλαμβάνονταν πως έτσι απέδειχνε πολύ απλά, ότι δεν ήταν καν εις θέσιν να κατανοήσει την Αρχή του μοχλού!     
    
Νομίζοντας , πως δεν υπάρχει τόπος να σταθεί άνθρωπος εκτός  περιβάλλοντος χώρου, ώστε να θεάται την Ύπαρξη υπερβατικά, ως Ων και όχι ως Ον, δεν είμαστε τίποτε παραπάνω από ηλίθιοι, που νομίζουμε ότι αρχή του μοχλού, που αποτελεί Νόμο της δημιουργίας, περιορίζεται στην επιβεβαίωση της, μέσα σε μια υλική, πειραματική διάσταση.

Κι όμως, ο Αρχιμήδης πρώτα συνέλαβε την θεωρητική αρχή του μοχλού, σε μια υπερβατική, Γνωστική διάσταση και μετά πήρε ένα λοστό και άρχισε να  μετακινεί βράχους!
 
 
Το ίδιο και ο Αϊνστάιν, που πρώτα δι-είδε τις αρχές της σχετικότητας, σε ένα άυλο Γνωστικό πεδίο [πολύ έξω από τα σύνορα του υλικού μας κόσμου] και πολύ αργότερα, οι πολεμοκάπηλοι τις εκμεταλλεύτηκαν για να κατασκευάσουν ατομικές βόμβες…

Όπου και αν γυρίσετε να κοιτάξετε, στις Μεγάλες στιγμές της ανθρώπινης Γνώσης, θα διαπιστώσετε ότι πρωτίστως επετεύχθησαν επειδή κάποιοι άνθρωποι υπέρ-εβησαν την οντική τους υπόσταση και βρήκαν τόπο να σταθούν έξω από τη γη, ώστε να κατανοήσουν τα γήινα.

Πόσω μάλλον για τη ζωή και τον   θάνατο, που είναι οι κατεξοχήν γήινες συνθήκες της ανθρώπινης Ύπαρξης.
Χρειαζόμαστε έναν τόπο έξω από το γήινο κέλυφος μας, ώστε να σταθούμε και να μετά-κινήσουμε τους μικρούς, τρομαγμένους και θνητούς εαυτούς μας.
 

Δεν είναι υπόθεση της καθημερινότητας οι αναστάσεις, όπως δεν είναι γεννημένοι όλοι για Αϊνστάιν, για Ηράκλειτοι ή για Αισχύλοι…



    
Κοιμώμενος ή όχι λοιπόν, βρίσκομαι στα χέρια του ανέμου, της θάλασσας, των πεύκων, του ήλιου, των πουλιών, του Φωτός και του Σκότους.
Μόλις την προηγούμενη ημέρα  [ημέρα της Μεγάλης Παρασκευής] παρακολουθούσα την τελετουργία του Επιταφίου, νιώθοντας κιόλας σφόδρα ζαλισμένος από τα αρώματα της λεμονιάς, του γιασεμιού και της ζωής.

Την επόμενη ημέρα [Μεγάλο Σάββατο] θα επισυνέβαινε η Ανάσταση του Χριστού, ο οποίος με την κάθοδο του στον Άδη και την εκ νέου ανάδυση του στον κόσμο των ζωντανών, θα επέφερε το καίριο Χριστιανικό πλήγμα στον Τρόμο του θανάτου.

Κι όπως ήμουν χαρακωμένος από το Φως και το σκληρό αλάτι των αμφιβολιών μου, είδα για μια στιγμή τον εαυτό μου, να ανα-σηκώνεται από το ριγέ καρεκλάκι και να αρχίζει το σουλάτσο στα όρια της Δημιουργίας, αναζητώντας εκεινο το μοναδικό Άγγιγμα του Θεού, που μπορεί να ανατρέψει την υλική τάξη των όντων και να μετα-φέρει μια ψυχή, στο άγος της επίγειας ύπαρξης της.
 
Κάτι σαν το δάχτυλο του Θεού, που υψώνεται στην οροφή της καπέλα Σιξτίνα, προσκαλώντας τον Αδάμ, από την αν-υλικότητα, στην επιγεια σάρκα του.
Μοναχά που το έβλεπα ανάποδα!
Ο Θεός δεν καλούσε την ψυχή μου στη ζωή αλλά αντιθέτως, με προσκαλούσε να υπάγω πάλι κοντά Του

Το σημείο εκτός γης, που αναζητούσε ο Αρχιμήδης για να την μετακινήσει, σε μένα φάνηκε εκείνη τη στιγμή, πως δεν ήταν άλλο από την αγκαλιά του Θεού.
Και παρότι αρχικά γιόμισα τρόμο και δέος, βλέποντας το σάρκινο εγώ μου, να απομακρύνεται ξαπλωμένο ακίνητο στο ριγέ του καρεκλάκι, σαν λουόμενη κούκλα, πολύ γρήγορα μια πρωτόγνωρη ζεστασιά ήρθε και αναγάλλιασε την ιπτάμενη ψυχή  μου.

Συμπαθάτε με για τις εντελώς ατελείς εκφράσεις μου, που δεν είναι εις θέσιν ούτε τόσο δα να μεταδώσουν το βάθος και το πλάτος της εμπειρίας μου, ωστόσο η ανθρώπινη γλώσσα είναι φτιαγμένη κυρίως για να  μεταδίδει πληροφορίες και συλλογισμούς και όχι βιωματικες εμπειρίες. 

Κι αυτή η πρωτόγνωρη ζεστασιά λοιπόν, πολύ γρήγορα απλώθηκε σε κάθε τι που μπορούσε να εισέλθει στον υπερ-διευρυμένο οπτικό μου κώνο.
Τα λεγόμενα «άψυχα» όντα, όπως παραδείγματος χάριν ο Παρνασσός, οι αλκυονίδες νήσοι, η άμμος της Αττικής, μεταλλάχτηκαν σε κομμάτι του δικού μου Είναι, σε τέτοιον βαθμό, ώστε δεν ξεχώριζα πια, αν ο υγρός άνεμος που αργοκινούσε τις πευκοβελόνες, ήταν ο Νοτιάς ή η πνοή μου!

Ήταν σαν να με είχε ξεκλειδώσει ο Κλειδοκράτορας της Ύπαρξης και να με είχε μπάσει στο σώμα της Δημιουργίας Του.
Ο θάνατος που τόσο φοβόμουν, μπροστά στα απειλητικά βλέμματα των γιατρών, αποδείχνονταν μια φενάκη, μια κακοήθεια των νοημάτων, που στέγνωνε την υγρασία της ζωής, μετατρέποντας την σε άνυδρη έρημο.
Ναι, πέθαινα.
Αλλά πεθαίνοντας, ανασταινόμουν!

Και τότε σαν να διερράγησαν οι αυλαίες του Κόσμου και ανοίγοντας μπροστά μου διάπλατα, μου φανέρωσαν, ποια ήταν τελικά η ιστορία του έργου, όπου κλήθηκα να πρωταγωνιστήσω για μετρημένες παραστάσεις, επί της γης.
 
Κάθε θάνατος είναι εν τέλει και μια ανάσταση [ή τουλάχιστον την προαναγγέλλει]
Αυτό που πεθαίνει είναι το Εγώ μας και αυτό που ανασταίνεται, είναι η Ουσία μας.
Ως ζωντανό ον ήμουν ένα Εγώ.  Δηλαδή, ένα μάτι, ένα αυτί, ένας νους, που παρατηρούσε, μέσα από τις νόρμες της εποχής του, τον κόσμο και τον εαυτό του.
Ως εγώ, ήμουν δηλαδή παρ-ουσία και όχι ουσία.
Αφήνοντας πια, μέσω του θανάτου, το Εγώ μου σε κείνο το ριγε καρεκλάκι και αποδεχόμενος τη Μοιρα  μου, στα χέρια του Δημιουργού, μεταμορφωνόμουν, από παρ-ουσία,  σε Ουσία.

Δεν ένιωθα απλώς τον άνεμο, όπως οι ζωντανοί.
 Ήμουν ο άνεμος…
Δεν με δρόσιζε πια η θαλασσινή αρμύρα.
Ημουν η θάλασσα.
Δεν με σκίαζαν οι γέρικοι πεύκοι της ακροθαλασσιάς.
Ήμουν ο πεύκος…

Ο Θεός που με κάλεσε, δια του θανάτου, να πάω κοντά του [με όχημα ίσως έναν καρκίνο] μου έδωσε και τη δυνατότητα, να εισέλθω στον Κόσμο, ως αναστάς.
Το μόνο που ξωπετάχτηκε στη λήθη είναι το «εγώ» μου. Αυτό το αλλαζονικό κέλυφος, που θεάται τον κόσμο και έχει την ψευδαίσθηση, πως τάχα μου είναι ο κόσμος…   



Δυστυχώς αδέρφια μου, αυτό που σας περιέγραψα, δεν ηταν παρά μια σαμανιστική εμπειρία θανάτου και αναστάσεως, με αρχή, μέση και τέλος.
 
Λίγο αργότερα ξαναβρέθηκα στο ριγέ καρεκλάκι  μου, εντελώς ζωντανός.
Τώρα είμαι ακόμα εδώ μαζί σας και προσπαθώ [ματαίως] να σας μεταφέρω μια απίστευτη εμπειρία, που ξεπερνάει κατά πολύ τις δυνατότητες της γλώσσας.

Ίσως την επόμενη φορά να είμαι πιο τυχερός και ο Δημιουργός μας, να με δεχτεί στην αγκαλιά του, αφήνοντας εδώ, στις ράχες της γης, ένα ριγέ καρεκλάκι και ένα σκέλεθρο, που κάποτε το έλεγαν Λευτέρη και έτρεμε τον θάνατο, σαν να ήταν αυτός, το μοναδικό ον που ήρθε και έφυγε από τουτο τον κόσμο…

    
   
      
 
Πηγή



ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.
Ο διαχειριστής του ιστολόγιου δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
● Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
● Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
● Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
● Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
● Επιπλέον σας τονίζουμε ότι το ιστολόγιο λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΠΕΣΤΕ ΜΑΣ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΜΗΝ ΜΕΝΕΤΕ ΣΙΩΠΗΛΌΙ