Δευτέρα, 13 Μαρτίου 2017

ΑΠΟΚΡΥΦΗ ΜΥΚΟΝΟΣ (ΜΕΡΟΣ Α) (Ιστορικά και πολιτικά ντοκουμέντα - φωτιά)



  

Ποιός μπορεί να φανταστεί πώς το Ιαπωνικό ιερό μέρος "Νίκο" θα στέγαζε δίπλα του... σύγχρονους οργιαστές, έκφυλους, χρήστες εθιστικών δηλητηρίων (LS.D., κοκαΐνη, κ.λ.π.) και μάλιστα... μπροστά στα μάτια ανήλικων παιδιών που βλέπουν ομοφυλοφιλικά όργια  "στον άμμο", "εν μέσει οδώ", "εν ταις εκκλησίαις"... κ.λ.π. κ.λ.π. 
Τί έπταιξεν; 
Τίς πταίει;







Η παρούσα ανάρτηση και οι επόμενες τρεις που ακολουθούν, δεν είναι τυχαίες...

ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΠΟΙΟΙ ΚΑΙ ΠΩΣ ΞΕΠΟΥΛΗΣΑΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.
 

Τα ιστορικά και πολιτικά ντοκουμέντα που αναφέρονται σ' αυτές, αξίζει να προσεχθούν ιδιαίτερα, να διαδοθούν και να αρχειοθετηθούν, ώστε να αποτελέσουν εστω και για το άμεσο μέλλον, την γνωση μας, όταν πηγαίνουμε στις κάλπες...

ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΠΟΙΟΙ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΠΟΥ ΖΕΙ ΣΗΜΕΡΑ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ.


Καλλιόπη Σουφλή




ΑΠΟΚΡΥΦΗ ΜΥΚΟΝΟΣ



Οι κάτοικοι του πλανήτη "Γαία" βρίσκονται σε περιβάλλον "Θανατηφόρου ακτινοβολίας" βαρέων (πυρήνων) μετάλλων, ένα είδος "πομπών ακτινοβολίας βαρέων πυρήνων ατόμων", μία μορφή της οποίας συναντάται στο "φαινόμενο της ακίδας" (ολική ανάκλαση γήϊνης ακτινοβολίας εντός πυραμίδων, κ.ά.).
 
 Γίνεται εύκολα κατανοητό πως οι Μυκονιάτες βομβαρδιζόντουσαν, έως πρόσφατα, από τον βαρύ... βαρύτη (τερατογενέσεις, αναιμίες, δερματικά, κ.λ.π., κ.λ.π.). 
 
Κάπως έτσι καταρρίπτεται ο άδικος όσο και εμβόλιμος "Μυκονιάτικος μύθος" περί... αιμομιξιών, ο επίσης εμβόλιμος "μύθος" περί της ετυμολογίας του νησιού (εκ του... μοιχός - η χώρα όπου γίνονται μοιχείες) και άλλα τέτοια πολλά. Τελικά, φαίνεται πως ευθύνεται η ακτινοβολία του βαρύτη. 
 
 
Τα τελευταία πενήντα χρόνια η  Δήλος, η Ρήνεια, για λόγους καθαρής αρχαιοκαπηλίας (και μάλιστα υποβρύχιας) και για πολιτιστικο-πολιτικούς λόγους, βρισκόντουσαν στο "δεύτερο πλάνο" έχοντας  την Μύκονο σε περίοπτη  θέση. 
 
Δηλαδή  το ιερότερο νησί του πλανήτη, το « Άγιο των Αγίων» του Πελασγικού Ελληνισμού, ένα από τα Κέντρα  Διοίκησης της Γαίαs (Γορίτσα Βόλου - Πηλίου, Δελφοί, Σάρδεις, Θιβέτ Καθέης/ Κίνας, Δωδώνη, κ.ά.) έμενε επίτηδες στην αφάνεια! 
 
 
Ποιός μπορεί να φανταστεί πώς το Ιαπωνικό ιερό μέρος "Νίκο" θα στέγαζε δίπλα του... σύγχρονους οργιαστές, έκφυλους, χρήστες εθιστικών δηλητηρίων (LS.D., κοκαΐνη, κ.λ.π.) και μάλιστα... μπροστά στα μάτια ανήλικων παιδιών που βλέπουν ομοφυλοφιλικά όργια  "στον άμμο", "εν μέσει οδώ", "εν ταις εκκλησίαις"... κ.λ.π. κ.λ.π. Τί έπταιξεν; Τίς πταίει;

 Το πρόβλημα είναι σύνθετο και κάθε στοιχείο του περιέχει κίνδυνο, θάνατο και... χρήμα, πολύ χρήμα! Από τις αρχές της γραπτής ιστορίας η ευρύτερη γεωγραφική περιοχή της Μυκόνου γνώρισε δηώσεις, σφαγές, βιασμούς, γενοκτονία, κ.λ.π. Φοίνικες, Ταταρομογγόλοι, Φράγκοι (Φρύγες), Τουρκομογγόλοι, Εβραίοι, Φραγκισκανοί, Ιησουΐτες, Τέκτονες , «Ιωαννίτες»  και κάθε μίασμα που μπορείτε να φανταστείτε (και που δεν μπορείτε να φανταστείτε...) πέρασε το πόδι του από την Μύκονο με έναν διττό - σκοπό: Να "θολωθεί η όραση" προς την Δήλο και να διαστρεψιτυπωθεί η Θρησκειο - πολιτισμική ροπή της. Από το 2001 το ΝΑΤΟ, (Βορειοατλαντικό Σύμφωνο) διαθέτει στην Μύκονο το   μεγαλύτερο ραντάρ της Μεσογείου και έτσι οι τουρίστες εκτός από τα σπίτια θαυμάζουν και την κεραία του! 
 
 
Ούτε πειρατές, ούτε λαθρέμποροι όμως δεν μπόρεσαν να συναγωνιστούν τους Ενετούς, Γάλλους και Αμερικανούς κεφαλαιοκράτες! 
 
 
Που ήταν Εβραίοι στην καταγωγή. Τόση και τέτοια ήταν -και είναι - η διεισδυτικότητα των Γαλλο-αμερικανών μεταλλειολόγων στην Μύκονο που ακόμη και σήμερα (που το νησί θεωρείται «υπερκορεσμένο»  και «εκφυλισμένο» ... εμπορικά), οι παλαιότεροι θυμούνται και (παρα-) μιλούν για τον βαρύτη.

 Στο διάστημα 1770-1775 η  Ρωσία, μετά τις σφαγές των Αϊνού και των Ινού Σιβηρίας (Πελασγοϊώνων) ανίχνευε στο Αιγαίο Πέλα(σ)γος τα ίχνη των "Ιώνων των Θαλασσών". Εκείνο τον καιρό, κύρια δύναμη διάθεσης ηγετών, πολεμιστών και πλούτου, στην ρημαγμένη μητροπολιτική Ελλάδα, ήταν η Κρήτη. Εκείνη ακριβώς την πενταετία οι Ρώσοι κατείχαν  την Μύκονο. 
 
 
Μάλιστα, ο Κόμης Ι. Βόϊνοβιτς έμενε στο κτίριο όπου σήμερα στεγάζεται το Δημαρχεία Μυκονίων... Στον Ρώσο εκείνον αποδίδεται η Θρυλική ιδέα να χτιζόταν γέφυρα που Θα συνέδεε τον «΄Αϊ Νικόλα της Καδένας»  με το «Καμινάκι». Το 1800, ο  Γάλλος Αυτοκράτωρ  («Μέγας») Ναπολέων πέρασε από την Μύκονο, όπως διηγείται η λαογράφος Ευαγγελία Βερώνη-Καμμή. 
 
 
Ένας υπέργηρος Μυκονιάτης, μάλιστα, του εξήγησε το μυστικό της μακροζωΐας των Μυκονίων: «... Εδώ, αν δεν πάει πέντε ημερών το ψωμί δεν το τρώμε και το κρασί αν δεν πάει δέκα χρονών δεν πίνομε και με τη γυναίκα μας κοιμόμαστε... τέλος πάντων... μία φορά στις είκοσι ημέρες...»! 
 
Από το 1820 έως το 1894 στις Κυκλάδες υπήρχαν 9  "Δημοτικά Σχολεία Κορασίων", τα περισσότερα σε όλη την Ελλάδα και έναντι μόνο 5 της ΑττικοΒοιωτίας(Γενικά Αρχεία του Κράτους): Στην Τήνο, (στον Ι. Ναό Ευαγγελίστριας) του Β. Ιωάννου και στην Ερμούπολη των Καθολικών μοναχών (Φραγκισκανοί- Ναΐτες - Ουρσουλίνες Καπουτσίνοι -Αδελφές του Ελέους) του Α. Ελευθερίου, του Hildner, του Α. Μαγκάκη (!) και της Ζ. Καμπάνη. 
 
 
Το 1829 η "ΝΕW YORK LADIES COMMITΤΕΕ" στέλνει στην Τήνο τους J. Brewer και J.King.  Aυτοί ίδρυσαν, με την βοήθεια της Μary Reynolds  την "LADIES - GREEK ASSOCIATION". 
 
 
Μαζί της ήταν ο Γερμανός Christian-Ludwig Kοrck, μέλος της "CHURCH MISSIONARY SOCIETY" μα και ο... Ελβετός Fr. Hildner από την πόλη Βασιλεία ( Ελβετίας) ! Αργότερα, ο προτελευταίος, άνοιξε "σχολείο" και στην Αθήνα (1831). 
 
Πρόξενος της Ελλάδας στην Ρωσία τότε ήταν ο Μυκονιάτης Πέτρος Καλογεράς είχε σπουδάσει στην Σχολή του Θεόφιλου Καΐρη στην Άνδρο, ήταν πλοίαρχος και έμπορος, διετέλεσε Δήμαρχος Μυκονίων 1879- 1890) και υποστήριξε το άτυχο "Παρθεναγωγείο Μυκόνου". Η κατανομή των μαθητών -μαθητριών της Μυκόνου στα τότε «σχολεία» (1830- 1861) ήταν: «Μύκονος: μαθηταί 107, μαθήτριαι 61» ( Απ. Δασκαλάκη -"Κείμενα - Πηγαί της Ιστορίας" Τ. Α"/ σελ. 367-369). 
 
Sophie de Marbois-Lebrun
Το 1858 ο Μάρκος Νουαρ-ός ή Μαύρος ίδρυσε το κτίριο που στέγασε το σχολείο της Μυκόνου, εκεί που έως το 1980 ήταν ο Ο.Τ.Ε., το Τελωνείο, η Αστυνομία, κ.λ.π.

Την ίδια περίοδο, η «Δούκισσα της Πλακεντίας»  εσώρουχο του λήσταρχου Νταβέλη (ή Δαϋίδ, πολυπράκτορα ξένων δυνάμεων), κατά κόσμον Σοφία Ντε Μαρμπουά, διακύβευε ελεεινά την εκπαίδευση του Έθνους στην Αίγινα, χρηματοδοτώντας το εκεί "Αλληλοδιδακτικό Σχολείο'' (1830), θεσμός των ελεεινών Γάλλων που δίχασε το έθνος, αφήνοντάς το ημιμαθές. 
 
 

ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΗΛΟΥ - ΜΥΚΟΝΟΥ

Όταν λέμε "Κυκλάδες", εννοούμε ένα, κάπως κυκλικού  σχήματος, νησιωτικό συγκρότημα που περιλαμβάνει ,( κέντρο την Δήλο) τα νησιά: Άνδρος, Τήνος, Μύκονος, Σίφνος, Σέριφος Νάξος-Σύρος, Πάρος, Κύθνος, Κέως ή Κέα (Τζια) και η (γνωστή ως  "ελεεινή κολυμβήθρα) Γύαρος ή Γυάρος ή Γιούρα. Για τις "Κυκλάδες" στην μακρινή αρχαιότητα έγραψαν οι: Ηρακλείδης ο Ποντικός ("Περί νήσων"), Ερμογένης ο Σμυρναίος, Φιλοστέφανος, Ξεναγόρας (Νήσων κτίσεις"), Σήμος και Κόνων ("Νησιάς"), Αρετάδης ο Κνίδιος ("Νησιωτικά"), Καλλίμαχος ("Κτίσεις Νήσων και πόλεων μετονομασίαι"). 
 
 
Στις Κυκλάδες κατ' αρχάς κατοίκησαν οι  Πελασyόί κατοπιν οι  Φοίνικες, ύστερα ήρθε ο ελεεινός Μίνως ο οποίος έδιωξε τους Πελασγούς – Κάρες  και τοποθέτησε εκεί  τους δικούς του γιούς, τους  οποίους ξανάδιωξαν  οι Θαλασσοκράτορες Κάρες.  Κατόπιν ήρθαν Ίωνες από την Μ.  Ασία και την Αττική (Αθήνα). Ο ελεεινός Κούρτιος φέρεται ως ο κύριος υπεύθυνος για την διαστρεψιτυπία της Ελληνικής - Πελασγικής ιστορίας υποστηρίζοντας ότι "οι ΄Ελληνες κατάγονται από τους... Φρύγες",  δηλαδή... τους  Φράγκους που "κατέλαβαν" (!) την Μ. Ασία και άλλες τέτοιες αηδίες. Ο αδόκιμος Κ. Παπαρρηγόπουλος λέει τα ίδια και χειρότερα (ανακατεύει, όχι τυχαία, την Πελοπόννησο και την κάθοδο των Ηρακλειδών). 
 
Ο πρώτος, μέσα στην προσπάθειά του να διαστρέψει την αλήθεια, ομολογεί ότι: «οι  Ασιανοί Έλληνες αυτοαποκαλούντο  Ίωνες και Ιάονες» ( πρβλ. Ιάπωνες" και "Ιάfωνες", ο.π.). Και μία λεπτομέρεια: στα αρχαία Σανσκριτικά η λέξη "Ορτυγία" λέγεται 'Vartiku που (φυσικά) σημαίνει "αυγή" "ηώ"! ...Ο Αρχίλοχος και ο Αμοργινός Σιμωνίδης έγραψαν ότι οι νεοκλασσικοί Ελληνικοί μύθοι είναι Ινδικοί και διαδόθηκαν στην Ελλάδα μέσω της Ασσυροβαβυλωνίας και διά των, οικιστών των Κυκλάδων, Φοινίκων: Στους μύθους εκείνους οι Κυκλάδες ήταν «Ιερές» (γέννηση Βάκχου, Ποσειδωνιακή θρησκεία, Γίγαντες, Δαν-άη/ Δαναοί,  Αργοναύτες, κ.ά.). 
 
Η ν. Μύκονος μαζί με την "μικρή" και την "μεγάλη" Δήλες υπάγονται, διοικητικά, στον δήμο Σύρου ή Συρίας (αρχ.). Προς το τέλος του 3ου αι. μ.Χ. στο Αιγαίο εμφανίζεται η πρώτη Χριστιανική Κοινότητα που περιελάμβανε την Κέα (Τζιά), την Μύκονο, την Σύρο και την Σέριφο.
Joseph Pitton de Tournefort
  Τους 8ο  και  9ο  μ. Χ. αι. η  Δήλος δέχεται επιδρομές από Σ(κ-) λαύους και Σαρακινούς που αποτελειώνουν τα πάντα. Το 1207 ανήκει στους «Μυκονίους»  Γκύζη, τον Μεσαίωνα είναι ερημονήσι ενώ επί Τουρκοκρατίας (1566 - 1821) είναι μοναδικό καταφύγιο πειρατών.
 
 Μεταξύ του 15ου και τον 19ου αι, πολλοί φιλέλληνες περιηγηταί  (βλ. λαμόγια - αρχαιοκάπηλοι και κατάσκοποι)  περιγράφουν τις, έως τότε υπάρχουσες, ανεκτίμητες αρχαιότητες που οι «πειρατές» δεν έθιξαν διόλου: Κυριάκος της Ανκόνα (1445!), G. Wheler 1675, J. De Tournefort 1700)  Cockerell (1810), Α. Βlouet (1829) και τέλος ο Γάλλος L. Terrier (1864). Η Γαλλική  αρχαιοφιλική Υπηρεσία άρχισε τις πρώτες ανασκαφές στην Δήλο, το 1872, υπό την ανοχή και αρωγή  των Ελλήνων (;) αρχαιολάγνων, των οποίων η συντριπτική πλειοψηφία ήταν τέκτονες (Γαλλικού τύπου) ή ασχολούνταν  με την υψηλή μαγεία (Γαλλικής επιρροής). 
Théophile Homolle
 Αρχιανασκαφείς οι: Α. Lebeqιιe (ή λευΐ) και Théophile Homolle. Το 1904 - 1914 ο M. ΗοΙΙeαυx άρxισε την "τελική ανασκαφή" που (δυστυχέστατα) συνεχίζεται έως σήμερα. Πρίν από 20 περίπου έτη στην Δήλο «ανακαλύφθηκε» από τους Γάλλους ο … «θρόνος του Αβραάμ»  (!!!) και μία, έως τώρα, 'Εβραϊκή Συναγωγή που φροντίζει επάξια ο Δήμος Μυκονίων! ...

Η Δήλος, κατά την αρχαιότητα, είναι η κατ’ εξοχήν έδρα εξάπλωσης της λατρείας του Απόλλωνα στον υπόλοιπο γνωστό κόσμο και η Ονείρωξη των Αγγ. Σικελιανού, Αγγ. Τανάγρα, Δημ. Βικέλα, κ ά. Το έδαφος, άγονο και ξηρό, παρ' ότι την διέσχιζε  ο ποταμός Ινωπός που λέγεται ότι τα νερά  ανέβαιναν ή κατέβαιναν σύμφωνα με τα νερά του Νείλου. Υπήρχε και μία λίμνη που λεγόταν "Τροχοειδής".  Η "Δήλος" ("Φανερωμένη") αρχαιώτερα ονομαζόταν "Αστερία" ("Αστρική"). Πριν από τον Απόλλωνα, στο νησί ελατρεύετο ο Ποσειδών. Ο Α. Μηλιαράκης παραδέχεται: "'Οσω δ' απομακρυνόμεθα των χρόνων, καθ’ ους η εκ της Ασίας κομισθείσα Θρησκεία, ρίψασα βαθείας ρίζας επί του ελληνικού εδάφους... Τοσούτον καθορώμεν εξαφανιζομένας τας αρχαίας εννοίας των ονομάτων και της γενεαλογίας των Θεών ...". 
 
Η Μύκονος βρίσκεται Β.Α. της Τήνου. Επειδη έχει δύο «όρη» ονομαζόταν... "δίμαστος". Οι Μυκόνιοι της αραιότητας ήταν Ίωνες ενώ κατά τον Στέφανον, το νησί πήρε το όνομά του από τον Μύκονο τον γιό του Ανίου του Καρυστού και της  Γυούς, κόρης ταυ Ζάρηκος.  Το έδαφος του νησιού συνίσταται από κολοσσιαία πετρώματα γρανίτη. 
ο Αίας - Λοκρός βρίσκεται θαμμένος στη Μύκονο
Στην αρχαιὀτητα «Μυκόνιος» εσήμαινε «γλίσχρος», «φιλάργυρος» και «απρόσκλητος σε συμπόσια». Ο Πλίνιος αναφέρει ότι γεννιόντουσαν χωρίς τρίχες και ότι «Μυκόνιος»  εσήμαινε και φαλακρός . Ο ίδιος αναφέρει ότι το μόνο που έκανε το νησί ονομαστό στον έξω κόσμο, ήταν το εξαιρετικό κρασί του. Ο Αιλιανός («Περί ζώων») διηγείται πως στο νησί δεν μπορούν να ζήσουν μέλισσες (ανεξέλεγκτοι ισχυροί άνεμοι ή ακτινοβολίες;). Ο Θέμελης μας διηγείται: "Μυκόνιος γείτων"... σημαίνει τον απρόσκλητο επισκέπτη. Είχαν τη φήμη παρασίτων, τσιγκούνηδων και μικροπρεπών ανθρώπων... ". Στην Μύκονο εορτάζονταν τα "Ποσείδια", ένα είδος αθλητικών αγώνων προς τιμήν του Θεού της Θάλασσας και Κυβερνήτη της Γαίας πριν εμφανιστεί στο παρόν ηλιακό σύστημα τα διαστημοσκάφη "Σελήνη" και "Λιλίθ" (35.000 π.Χ.). 
 
 
Ο κωμικογράφος Μάχων, που έζησε τα χρόνια του Πτολεμαίου - Φιλαδέλφου, στο έργο του "Επιστολή'' αναφέρει τις "Νικολάδες εταίρες Μυκονίες. Θρυλείται ότι ο εγγονός του Αττικού βασιλέα, Κόδρου, και γιός του Νηλέα, Ιπποκλέας, οδήγησε στην Μύκονο τους πρώτους 'Ιωνες αποίκους, πασιφανής διαστρεψιτυπία, εφ' όσον τα πάντα ήταν Πελασγοϊωνικά. Λέγεται ότι ο Αίας - Λοκρός βρίσκεται θαμμένος εκεί, όπως και οι  Γίγαντες εξ αιτίας των οποίων δημιουργήθηκε η (ελεεινή - αντιπελασγική) παροιμία «Πανθ’ υπό μίαν Μύκονον»  ( «όλα  κάτω από μία Μύκονο βρίσκονται»  ή "όλα σ' ένα τσουκάλι" ... ).

Τα 490  π.Χ. αποβιβάστηκε στο νησί ο Δάτις, επιστρέφοντας από ... την Ασία. Στην ναυμαχία της Σαλαμίνας, οι Μυκονιάτες πολέμησαν στο πλευρό των Περσών!!! Κατόπιν, προσαρτήθηκε στην "Δηλιακή - Αττική Συμμαχία" και πλήρωνε ενάμισυ τάλαντο ετήσιο φόρο στους Αθηναίους έως το τέλος του ελεεινού Πελοποννησιακού Πολέμου. Στα χρόνια τον Μεγάλου Αλεξάνδρου, η Μύκονος ανήκε στο "Κοινό των Νησιωτών" και επηρεάστηκε από Μακεδόνες, Αιγύπτιους (Πτολεμαίου) και Ροδίους. Το 200 π.Χ. οι, αρχικά δύο, πόλεις που υπήρχαν στο νησί ενώθηκαν. Η μία ήταν στο "Ωραιόκαστρο", τα τείχη του οποίου σώζονται ακόμη. 
 
Η άλλη ήταν μάλλον κοντά στον λόφο «Κούνουπας» . Αρχαιολογικά ευρήματα εντοπίζονται στην Θέση "Μουσικά" Χώρας, στο "Μαράθι" και στο λιμάνι της Χώρας. Το πολίτευμα της τότε ήταν "Δημοκρατικό". 

Σε τι Θεότητες πίστευαν: Φύκιος και Τεμενίτης Ποσειδών, Δήμητρα - Χλόη, Ζεύς - Βουλεύς και Χθόνιος, Ληνεύς και Βακχεύς Διόνυσος, Χθόνια Γαία, Εκατόμβιος (θανατηφόρος!) Απόλλων, Αχελώος (;) και Ιπποκλής - Αρχηγέτης (ιδρυτής). 
 
Οι Μυκόνιοι ασχολούνταν (σαν γνήσιοι 'Ιωνες) λιγότερο με τις η αγροτικές εργασίες και περισσότερο με το θαλάσσιο εμπόριο, την αλιεία του  οστρακομαλακίου Πορφύρα και με τον καλής ποιότητας πηλό του νησιού (τώρα, ασχολούνται σχεδόν αποκλειστικά με την κερδοφόρα τουριστική εκμετάλλευση). Επί Ρωμαιοκρατίας ευνοήθηκε με ορισμένες αυτονομίες. 
 
 
Στα Βυζαντινά χρόνια ανήκε στην Επαρχία της Ελλάδος. Το 1207 οι Βενετσιάνοι Γκύζη ( Ghisi/ βλ.λ.) ίδρυσαν μικρή ηγεμονία στη Μύκονο και στα γύρω νησιά έως το 1390 οπότε και περιήλθαν πλήρως ... στην "Δημοκρατία της Βενετίας! 
 
Το 1292 ο Ισπανός ναύαρχος Ροζέρ ντε Λούρια, για να τιμωρήσει την επαναστατημένη Ελλάδα, κατέστρεψε την Άνδρο, την Τήνο, την Μύκονο και την Κύθνο. Οι Σκιάβι, oι Τζουστινιάνι, οι Γκίζι και οι Μικιέλη εξορμούσαν με τα πειρατικά τους από τις θαλάσσιες σπηλιές, εισπράττοντας άλλον έναν φόρο υπέρ των Ευρωπαϊκών βασιλικών αυλών.
 
 Το 1335 οι Γκίζι είχαν εδραιώσει την επικυριαρχία τους στην Μύκονο, εκδιωχθέντων των πατρώων εχθρών τους, Σανούδων. Τα νησιωτικά συμπλέγματα Μυκόνου, Δήλου - Ρήνειας και Τήνου τα κατείχε η οικογένεια Βαρότση (ή Βαρότσου) έως το 1390. 
 
Οι κάτοικοι αυτών (και άλλων) νησιών του Αιγαίου, παρακαλούσαν την Γαληνοτάτη Βενετία ... να μην αλλάξουν δεσπότες μα να παραμείνουν υπό την ηγεμονία της! Τέτοια πόρωση! Από το 1390, οι Ανδρέας και Ιερεμίας Γκίζι ή Γκύζη(1) πλήρωναν νοίκι ηγεμονίας, στο Συμβούλιο των Αρχόντων της Βενετίας, 1.500 υπέρπυρα.
 
 Εισπράκτωρ για λογαριασμό της Γαληνοτάτης, ήταν ο Βάϊλος της Χαλκίδας. Το 1413, την Μύκονο και λοιπά νησιά, δυνάστευσε ο άρχων Αστυπάλαιας Ιωάννης Κυϊρίνης ή Τζιοβάνν Γκ(ου-)ερίνι. Με την Συνθήκη του 1419 ο Μωάμεθ Α΄ δήλωσε την αναγνώριση της βενετικής κυριαρχίας στην Μύκονο, στην Δήλο, κ.ά. Το 1430 οι Βενετοί εγκατέστησαν εκεί διοικητή που όμως δεν κατάφερε να αποτρέψει τις επιθέσεις των Τούρκων και Καταλωνίων ή Καταλάνων ή Κα(σ)τελάνων (Ισπανών) πειρατών. 
Το 1437, ο (γνωστός) Κυριακός λειτουργώντας σαν κατάσκοπος ελληνικών αρχαιοτήτων , για λογαριασμό του Βενετού Κρουσίνου Σανούδου, ανέφερε ότι είδε πολλά αγάλματα και μαρμάρινα μέλη στην Μύκονο, στην οποία τα είχαν μεταφέρει (οι ντόπιοι) από την Δήλο. 
 
Το 1460 οι Τούρκοι κατέλαβαν το Δουκάτο του Αιγαίου. Το 1472, ο Βενετός ναύαρχος Μοτσενίγκος αναφέρει:...η Δήλος είναι έρημη.... Το 1532 ο φοβερός πειρατής Κούρτογλους με 12 πλοία ξανα-κατέστρεψε την Μύκονο. 
 
Το 1536 η Γαλλία και η Τουρκία υπέγραψαν μυστική συμφωνία ώστε να εκδιωχθούν οι Βενετοί, γεγονός που έγινε το 1537 με πόλεμο. 
 
Την ίδια εποχή την Μύκονο διεκδικούσε ο κυβερνήτης της Νάξου, Εβραίος Ιωσήφ Νάζος (σημείωση ΕΛΛΑΣ ΑΙΩΝΙΟΝ : Ιωσήφ Ναζί -εξελληνισμένο Νάζος- ο εβραίος τραπεζίτης που ήταν ευνοούμενος του Σουλτάνου και είχε και το μονοπώλιο της εισαγωγής κρασιών στην Κωνσταντινούπολη. Αυτός διοίκησε το Δουάτο Νάξου, μέχρι το θάνατο του με τοποτηρητή τον Φραγκίσκο Κορονέλλο. Περισσότερα για τον Ιωσήφ Ναζί διαβάστε ΕΔΩ) , όμως ο Κοκκινογένης ή Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα ήταν αυτός που την κατέλαβε και την ( ξανα- ) κατέστρεψε! 
 
Οι Τήνιοι τότε επρόδωσαν τους Μυκόνιους ( βλ. Μίλλερ-Β΄, σ. 411). Ο Δούκας της Νάξου Ιωσήφ Νάζος εκτελέστηκε με λιθοβολισμό τον Αύγουστο 1579. 
 
 
Οι εβραίοι ποιητές που είχε βοηθήσει πολύ ( ;), έγραψαν ότι εκτελεσμένος ήταν «το σκήπτρο του Ισραήλ, ο σημαιοφόρος των διεσπαρμένων ιουδαίων (!), ο ευγενής δούκας, ο ύπατος κύριος»!!! 
 
Η χήρα του Ρέινα έζησε και πέθανε ( φυσικά…) στην Κων/πολη, όπου εξέδιδε έργα εβραίων «λογίων» . Πεθερά του ήταν η (ντε λα) Γράτσια, κειμήλια της οποίας εκτίθενται, φυσικά πάλι, στην εθνική βιβλιοθήκη της Γαλλίας ( Παρίσι). Το 1718 ( «η Ειρήνη του Πασαρόβιτς») παραδόθηκε από τους ελεεινούς Βενετούς, στους …τούρκους οι οποίοι έμειναν μέχρι την απελευθέρωση (;) του 1824.



Γκίζης Βαρθολομαίος
Γκίζ(-ι) : γενέτειρα Γαλλική οικογένεια Δουκών της Λωραίνης. Ο Ερρίκος Α΄ Γκιζ (1550-1588) έχοντας σχέσεις με την Αικατερίνη Μάντιτσι ( Μεδίκοι, ιατροί –όπουλοι, κ.λ.π.) ήταν επικεφαλής των καθολοκών, την «νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου». Η ιστορία της οικογένειας αρχίζει τον «Μεσαίωνα». Από την «Γαληνοτάτη   (Β-)ενετική Δημοκρατία», με τον συγγενή του Μάρκο Σανούδο κατέλαβαν πολλά νησιά του Αιγαίου και «τιμάρια» στην Ηπειρωτική Ελλάδα. Γκίζης Βαρθολομαίος : Μυκόνιος ιατρός –ουρολόγος καθηγητής Παν/μίου Αθηνών. Γκίζι Γεώργιος Γ’ : πεθαίνοντας κληροδότησε το …Αιγαίο και την Εύβοια στην Βενετία ( μέχρι σήμερα, το νομικό ιδιοκτησιακό καθεστώς των «Γκίζειων κληροδοτημάτων» είναι ασαφές και υπέρ της Ιταλίας!). Τον 6ο αι. η οικογένεια έγινε γνωστή για τους χαράκτες Γκίζι. Ο συγγενής του Μάρκος Σανούδος ( 1153 -1227) ήταν αυτός που κατέλαβε τις Κυκλάδες , ιδρύοντας το «Δουκἀτο του Αιγαίου» ( Δ’ Σταυροφορία). Άλλοι Σανούδοι ή Σαννούτι : Άγγελος ( 1194-1262), Μάρκος Β’ ( 1262 – 1303) και Γουλιέλμος Α’ ( 1303 – 1323). Γκίζι Ιερεμίας ( 1230). 

συνεχίζεται ...
Αναδημοσίευσις της έρευνας "Απόκρυφη Μύκονος"  του Μάνου Δασκαλάκη.  Eπεξεργασία-διόρθωση  κειμένου  από την Άννα Ματθαίου.  Δημοσίευση στο περιοδικό  Nexus, τεύχος 19, 3ος-4ος 2003.

(1,2) φωτό

πηγή


 


Βαρβιτσιώτης - Μύκονος



Αναμφισβήτητα μία από τις μεγαλύτερες δημοσιογραφικές αποκαλύψεις της χρονιάς είναι η περίφημη πλέον υπόθεση της Μυκόνου. 

Το όνομα του βουλευτή της Ν.Δ. Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη καθώς και του πρώην (εξαιτίας αυτού του ρεπορτάζ) ειδικού γραμματέα του Υπουργείου Εργασίας Ευγένιου Παπαδόπουλου, που ενεπλάκησαν στην υπόθεση έδωσαν στη δημοσιογραφική έρευνα διαστάσεις πολιτικού σκανδάλου πρώτου μεγέθους!!! 

Από το γραφείο μου ανατέθηκε ο συγκεκριμένος φάκελος και αμέσως πήγα στην Μύκονο για το ρεπορτάζ. 

Τα όσα αποκαλύφθηκαν και όσα παρουσιάστηκαν από τις εκπομπές ΚΙΤΡΙΝΟΣ ΤΥΠΟΣ και ΖΟΥΓΚΛΑ σας τα τακτοποίησα και σας τα παραθέτω για να έχετε συγκεντρωμένα όλα τα στοιχεία αυτής της υπόθεσης.


1ο συμβόλαιο


Το Σεπτέμβριο του 97 ο αρχιτέκτων μηχανικός Σωτήρης Μπλέτσας έχοντας πληρεξούσιο από τους πραγματικούς ιδιοκτήτες Κουντουράκη και Παπαχριστοδούλου πουλά μια έκταση 143 περίπου στρεμμάτων στη θέση ΜΕΡΧΙΑΣ στη Μύκονο σε μια ομάδα 11 ατόμων μεταξύ των οποίων και ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης και η μητέρα του Σοφία. Η έκταση αυτή των 143 στρεμμάτων κόστισε 85.500.000δρχ.

2ο συμβόλαιο


Τον Ιανουάριο του 99 οι ίδιοι 11 άνθρωποι ιδρύουν την off shore εταιρεία SANIBEL ESTATES LTD. Αυτή η SANIBEL αγοράζει στην ίδια περιοχή άλλα 232 στρέμματα από τους ίδιους ιδιοκτήτες προς 210.300.000 δρχ. Συνεπώς αρχές του 1999 συνολικά η ομάδα των 11, δηλαδή ο βουλευτής Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, η μητέρα του και 9 φίλοι του έχουν αποκτήσει 375 στρέμματα στη Μύκονο που τους κόστισαν 295.800.000δρχ.


3ο συμβόλαιο

7 μόλις μήνες μετά, τον Αύγουστο του ίδιου έτους η ομάδα των 11 –σαν φυσικά πρόσωπα – και η λιβεριανή εταιρεία SANIBEL –που είναι στην ουσία οι ίδιοι άνθρωποι- πωλούν όλη αυτή την έκταση των 375 στρεμμάτων στην τεχνική εταιρεία Κοροντζής Α.Ε έναντι 2 δισεκατομμυρίων δραχμών!!! Αγόρασαν με 300.000.000δρχ και πούλησαν στα 2 δις!! Η έκταση άλλαξε μέσα σε 2 χρόνια 2 φορές χέρια και κατέληξε στην εταιρεία Κοροντζής Α.Ε. αφού εξαπλασιάστηκε η τιμή της. Χρειάστηκε ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, η παρέα του και μια off shore εταιρεία για να γίνει αυτό. Και όλα έγιναν όπως έπρεπε…!!

Η έκταση

Αυτά τα 375 στρέμματα γης που τον Ιανουάριο κόστιζαν 300.000.000 και τον Αύγουστο 2 δις βρίσκονται στην Άνω Μερά, στην περιοχή ΜΕΡΧΙΑΣ στη Μύκονο εκεί που ήταν παλιά τα μεταλλεία της ΜΥΚΟΜΠΑΡ. Εν ολίγοις αυτό σημαίνει … σκαμμένη γη, γεμάτη υπόγειες στοές, με κίνδυνο κατάρρευσης λόγω των μεταλλευτικών εργασιών του παρελθόντος. Η έκταση παλαιότερα ήταν δασική αλλά κατά τη δεκαετία του 90 αποχαρακτηρίστηκε και αγοράστηκε ως αγροτεμάχιο! Η σημερινή αντικειμενική αξία της περιοχής ορίστηκε στα 1340 ευρώ το στρέμμα. Αυτό σημαίνει ότι τα ίδια 375 στρέμματα σήμερα για την εφορία αξίζουν 170.000.000 δρχ., δηλαδή σήμερα, 8 χρόνια μετά, 12 φορές κάτω από την τιμή πώλησης του 1999!!


Με την υπογραφή και τις ευλογίες του Εφόρου


Εκείνη την περίοδο στην περιοχή δεν είχε οριστεί αντικειμενική αξία και οποιαδήποτε μεταβίβαση γης θα έπρεπε να έχει την προεκτίμηση της εφορίας. Τότε προιστάμενος της εφορίας ήταν ο Σπύρος Αμπατζής. Από τα συμβόλαια λοιπόν προκύπτει ότι ο έφορος τον Ιανουάριο του 99 εκτίμησε ότι το στρέμμα αξίζει 1.200.000 δρχ και μόλις 7 μήνες μετά, ο ίδιος άνθρωπος εκτιμά 5.320.000 δρχ το στρέμμα. Στην ίδια περιοχή, για την ίδια έκταση, ο ίδιος άνθρωπος έδωσε την πρώτη φορά εκτίμηση 300.000.000 δρχ και τη δεύτερη 2 δις!! Ο κύριος Αμπατζής απάντησε ότι τη δεύτερη φορά, αγοραστής και πωλητής είχαν ήδη συμφωνήσει στο τίμημα και εκείνος δεν μπορούσε να αρνηθεί τη δήλωσή τους. Ωστόσο την επόμενη μέρα της εκπομπής Ζούγκλα, ο Υφυπουργός Οικονομικών Αντώνης Μπέζας διέταξε τη διενέργεια ΕΔΕ για τις 2 αντιφατικές εκτιμήσεις του εφοριακού με τη χαώδη διαφορά!!!

Από εκεί και μετά


Τον Αύγουστο του 1999 η εταιρεία Κοροντζής Α.Ε έχει στη διάθεσή της ένα ακίνητο που ο έφορος Μυκόνου υπογράφει ότι αξίζει 2 δις, γεγονός πολύ βολικό για την εταιρεία που εκείνη την περίοδο προετοίμαζε την εισαγωγή της στο χρηματιστηριακό ταμπλό. Προφανώς είναι πολύ χρήσιμο για μια εταιρεία να μπορεί να εμφανίζει τεράστια ακίνητη περιουσία ειδικά ενόψει της εισαγωγής της στο χρηματιστήριο. 

Η εταιρεία Κοροντζής ήδη από το Φεβρουάριο του 1999 είχε εξαγοραστεί από τη Μαρία Πανούση, σύζυγο του Παναγιώτη Πανούση, ιδιοκτήτη της εισηγμένης ΑΤΤΙΚΑΤ. 

Τελικά η εταιρεία δεν κατάφερε να πετύχει την εισαγωγή της στο ΧΑΑ και τον Δεκέμβριο του 2000 εξαγοράζεται από την ΑΛΤΕ του Απόστολου Αλλαμανή, του επιχειρηματία που υποθηκεύοντας διάφορα ακίνητα στη Μϋκονο, μεταξύ των οποίων και την εν λόγω υπερεκτιμημένη έκταση, κατάφερε να πάρει δάνεια ύψους 146.000.000 ευρώ από την Αγροτική μόνο, δάνεια επισφαλή που ποτέ δεν πληρώθηκαν και έγιναν τα γνωστά…θαλασσοδάνεια.


Οι πρωταγωνιστές 


Οι χαρακτήρες αυτής της ιστορίας είναι πολλοί, όμως οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι είναι δύο και ανήκουν αναμφισβήτητα στον Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη και τον Ευγένιο Παπαδόπουλο

Ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης κατάφερε να πουλήσει σε μια εργοληπτική εταιρεία ένα ακίνητο τουλάχιστον 6 φορές πάνω από την αξία του. 

Ο Ευγένιος Παπαδόπουλος είναι ο αφελής άνθρωπος που δέχθηκε να αγοράσει αυτήν την έκταση πληρώνοντάς την χρυσή ενώ γνώριζε ότι δεν αξίζει ούτε το 1/6 από την τιμή του συμβολαίου… Πάντως βάσει συμβολαίων, ο Ευγένιος Παπαδόπουλος, Πρόεδρος και Διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Κοροντζής δέχθηκε να αγοράσει κάτι 6 φορές πάνω από την αξία του. 

Πως είναι δυνατό τώρα να γίνει πιστευτό κάτι τέτοιο για τον πολυπράγμονα, ιδιαίτερα ικανό σύμφωνα με την πορεία του, υπάλληλο της ΔΕΗ, που σήμερα είναι σύμβουλος του Σάββα Τσιτουρίδη, το αφήνουμε στην κρίση του καθενός… Μπορούμε να σας βοηθήσουμε με δύο στοιχεία ακόμη.

Στοιχείο 1: Ξέρετε που ήταν αποσπασμένος ο Ευγένιος Παπαδόπουλος την τετραετία 1996 – 2000; Στο γραφείο του Γιάννη Βαρβιτσιώτη, τον πατέρα του Μιλτιάδη.

Στοιχείο 2: Ξέρετε που αποσπάστηκε ο Ευγένιος Παπαδόπουλος την τετραετία 2000 – 2004; Στο γραφείο του ίδιου του Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη.

Ο κ. Βαρβιτσιώτης έκανε αυτή τη συμφωνία με τον συνεργάτη του πατέρα του, που μετά έγινε και δικός του συνεργάτης…!!! 

Τρίτη, 5 Ιουνίου 2007


Πηγή

Η φωτογραφία του Μ. Βαρβιτσιώτη, είναι επιλογή μου

Καλλιόπη Σουφλή

 

ΑΠΟΚΡΥΦΗ ΜΥΚΟΝΟΣ ( μέρος Β' )



(Μέρος Β') 
ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΟΥ Φ. Σ. "ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ"

Μιχαήλ Λάμπρος

ο πρώτος που αναφέρθηκε στον Βαρύτη


Το Γαλλικόν Κόμμα του Ι. Κωλέττη θεωρούσε ότι το νεοσυσταθέν μικρό Ελληνικό κράτος και οι υπήκοοι του ένα μόνο πράγμα έπρεπε να έχουν σαν σκοπό και καθημερινή σκέψη: την «Ιδέα»! Ολίγον «κουφό», μα έτσι ήταν τότε. 

Πιάνο, πίπες, γαλλικά, όπως λέει και ο Γιάννης Ξανθούλης. Τα ίδια επρέσβευε και πρεσβεύει και... ο  Φιλολογικός  Σύλλογος  ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ. (βλ. Χρονικόν του Παρνασσού - εισ. - ια' παρ. 1)! Την Μεγάλη Ιδέα, που στηρίχθηκε στις εξάρσεις του Αγαθάγγελου που συνέχισε ο Κήρυξ του Μεγαλοϊδεατισμού Περικλής Γιαννόπουλος. Τα ίδια προωθούσαν και Οι: Πολέμης, Παράσχος, Δροσίνης, Παλαμάς, Προβελέγγιος, Βαλαωρίτης, Βερναδάκης, Αλ. Ραγκαβής ή Ραγκοβάν (ο άνθρωπος των Μογγολοϊαπώνων στην Ελλάδα!) κ.ά. Σαν χορωδία ψέλνουν στο μυαλό μας: Ζήτω η Γαλλία, ζήτω το Βυζάντιο, ζήτω κι' η Ελλάδα. Σημείωσις: το Βυζάντιο, στα λοίσθιά του, είχε περιέλθει στις οικογένειες Κα(ν)τακουζηνών,  Παλαιολόγων - Δραγάζηδων («Δρακονιανών»), κ.ά. υπό την κρυφή και υψηλή προστασία των (Γάλλων-) Φράγκων ηγεμόνων, συμμάχων της Αγίας Έδρας. Την  1/9/1865 στον Παρνασσό μίλησε ο (συν-) ιδρυτής του και Πρόεδρός του, Μιχ. Λάμπρος (καμμία σχέση με τον γνωστό «Λάμπρο» της εταιρείας)  με θέμα «Περί Μετάλλων» θεωρούμενος ως ο πρώτος που αναφέρθηκε και στον Βαρύτη, επί πρεσβείας στην Αθήνα του Γαλάτη Καρόλου Τισσώ. 


Ο «Όμιλος Γάλλων Φιλελλήνων Περιηγητών»  πλησίαζε σιγά -σιγά στον σκοπό του (βραχυπρόθεσμη συλλογή πληροφοριών για τους χώρους και μακροπρόθεσμη πολιτισμιακή αλλοίωση των πληθυσμών, ώστε να διαστραφεί ο πόλος της Δήλου και να ελεγχθεί ο ηλιακός δίαυλος της Σύρου και έτσι να εδραιωθεί «βάση επικοινωνιών και επαφής» με -όλους τους συγγραφείς/ερευνητές να συμφωνούν- αστροστόλους από «άλλες διαστημικές περιοχές για άλλα κόλπα» που δεν είναι του παρόντος ν' αναλυθούν· μέχρι εδώ, βλέπουμε τον Κόσμο της Αθήνας να εμπλουτίζει τις τάξεις της εταιρείας Παρνασσός, την ίδια στιγμή που η Μύκονος μοιάζει να κοιμάται όπως μόνο αυτή μπορεί... βαθειά... 

Οι αρχαιολάτρες των Αθηνών ήταν ταυτόχρονα και φανατικοί Χριστιανοί εμπλουτισμένοι με δοξασίες από το Σουδάν, την Αιθιοπία, την Αίγυπτο, το Κογκό και άλλα μέρη που βρέθηκε Ελληνική παροικία. 

Τα περισσότερα «μεγάλα ονόματα» είχαν αρχίσει να επιστρέφουν στην ασφάλεια του (νεο-)ελληνικού κράτους(;) αφήνοντας πίσω και πολλές φορές αχάριστα, την ασφάλεια  των χώρων που τους είχαν δεχτεί και θρέψει (έστω και επι αισχροκερδεία των εμπόρων) είτε τους είχαν φιλοξενήσει ως εμπόρους και (διπλο-)υπηκόους. 

Η καλή κοινωνία περιελάμβανε και αξιόλογα ονόματα και προσωπικότητες. Εδώ όμως ασχολούμεθα με τον, κατά κάποιο τρόπο, «ιστό προσωπικοτήτων» που έστω αντιλήφθηκαν τα αίσχη που εξυφαινόντουσαν εις βάρος του ορυκτού μας πλούτου και των Ελλήνων υπηκόων, πολλοί από τους οποίους ήταν πρόσφυγες εξ επαλλήλων διώξεων τους από την Ιωνία οι οποίοι

χρησιμοποιήθηκαν σαν (νεο-)σκλάβοι. 

Οι «Φιλέλληνες Περιηγηταί» είχαν λάβει, μεταξύ άλλων και την εντολή για μεταλλευτικές και μεταλλειολογικές έρευνες και στην Μύκονο, όπως θα φανεί. Ο Γαλλικός ιστός και οι άνθρωποί του στην Ελλάδα ετοίμαζαν σιωπηρά τις εργασίες. Έτσι κι αλλιώς, υπόγειες ήταν μεταφορικά και πραγματικά. Περιηγήθηκαν με την πολυτελή Θαλαμηγό «Νήσος της Γαλλίας» (;;;) έχοντας ανάμεσά τους τον διάδοχο του Ανατόλ Φρανς, Γκαστόν Ντεσσάν. 

Το 1933 στον Παρνασσό έγινε η πρώτη αναφορά στην Δήλο. Ομιλητής,ο Αλέξανδρος Φιλαδελφέας, πολυτέκτων και βοηθός του μάγου της εποχή -Άγγελου Τανάγρα, με Γαλλική παιδεία.

 Θέμα ήταν «Η Δήλος δια μέσου των αιώνων». Ο Γεω. Παπαχαρολάμπους συμπλήρωσε  με Θέμα «Περί ορθολογικής εκμεταλλεύσεως υπογείου πλούτου και πηγών ενεργείας». Το 1955 ο καθηγητής τον Παν/μίου της Βιέννης Θέρνιγκ ανακοίνωσε ότι "...μία δόσις ραδιενεργού Βαρίου,μεγέθους κεφαλής καρφίτσας... επηρεάζει τον μυελό των οστών θανατηφόρα..»! 


Το 1964 ο Εβραίος μουσικός Γιεχούντι Μενούχιν επιστρέφει στην Ελλάδα, συνάντησε τους βασιλείς και ανανέωσε τα δικαιώματά του στην Μύκονο,  που είχαν παραχωρηθεί στην οικογένειά του από τον Γεώργιο τον Α’. Η ζωή συνεχίζεται...

 ΚΡΑΤΙΚΕΣ (;) ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ 


Πριν αναλυθεί το θέμα Βαρύτης -ίνη, θα σας πληροφορήσω πως δεν υπάρχει καμμία αναφορά λαογραφικής ή κοινωνικής μορφής για τα ορυχεία, το μετάλλευμα ή τους Μυκονιάτες μεταλλωρύχους. Κανείς «φωτισμένος νους»  (κανένα  «μορφωμένο ρεμάλι» όπως τους ονόμαζε ο, πρόσφατο μακαρίτης, ονομαστός μουσάτος βουτηχτής του νησιού) δεν έγραψε για τα ορυχεία της MYKOBAR στην Μύκονο! 

Η μόνη πραγματεία (!) που ανιχνεύεται (εκτός από κάτι αστείες επιφυλλίδες της Ακαδημίας Αθηνών, προκειμένου να δικαιολογούνται τσάμπα διακοπές) είναι αυτή κάποιου Γερμανού Καθηγητή Λανδερερ με τίτλο «Περί της νήσου Μυκόνου υπό ορυκτολογικήν έποψιν»  και δημοσιεύθηκε στην Συριανή εφημερίδα «ΠΑΝΟΠΗ» - Αρ. 407 (Ερμούπολις - 1877). Σοβαρή συγγραφική επιστημονική εργασία για τον βαρύτη έχει πραγματοποιήσει και ο Νικ. Χ.  Αποστολίδης, Διδάκτωρ -Μηχανικός Μεταλλείων και μεταλλουργός. Ένας από τους πρώτους Έλληνες μεταλλειολόγους ήταν ο Ανδρέας  Κορδέλλας, διευθυντής της Γαλλοϊταλικής Εταιρείας «Ιλαρίων Ρου και Σια», που αργότερο ενσωματώθηκε στα Ιταλικά (βλ. Serpieri) «Μεταλλουργεία  Λαυρίου»  και της οποίας (νέας εταιρείας) χρημάτισε και Διευθυντής. 

Πρώτος νόμος ήταν ο «Περί Μεταλλείων, Ορυχείων και Λατομείων» που υπογράφηκε στις 22 Αυγούστου 1861 από τον Όθωνα. 

Ο Γάλλος κατάσκοπος - περιηγητής Tournefort αναφέρει πως, το 1700 στην Μύκονο υπήρχαν μεταλλεία σιδήρου. 

Αναφέρει μάλιστα πως «βρίσκονται στη θέση Μαυροσπηλια όπου υπάρχει λόφος, σκεπασμένος από οξειδωμένο σίδηρο,  που μοιάζει σαν ρεύμα λάβας». 

Ο Γεώργιος Α΄ παραχώρησε μεγάλες εκτάσεις σε Εβραίους, πάνω στη Μύκονο.

Οι Γάλλοι λυσσούσαν. 

Προσπαθούσαν να εισβάλλουν στα κοινωνικοπολιτικά δρώμενα της Μυκόνου μέσω διαφόρων φερεφώνων τους (π.χ. Λαμπελέτ, Βατιμπέλλα, Αξιώτη, Μάνεση, Σβορώνου, κ.ά.), ώστε να προλάβουν τους Αμερικανούς, οι οποίοι, μετά από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο ανακάλυψαν στον βαρύτη, ένα ορυκτό που έμελλε να καταστρέψει κυριολεκτικά κάθε μορφής ιστό της Μυκόνου, της Δήλου και των κατοίκων. 

Η πρώτη «παραχώρηση» (βλ. ξεπούλημα) σε ξένους έγινε μόλις το 1862 και αφορούσε τα ορυχεία θείου της Μήλου. 
Ο Α. Κορδέλλας ο μεταλλειολόγος

Που έφερε τον G.B. Serpieri στην Ελλάδα


 Τον Οκτώβριο 1863 στην Ελληνική μεταλλευτική σκηνή εμφανίστηκε ο Ιταλός Giovanni Baptista Serpieri, που τον ελληνοποίησαν σαν Ιωάννης Βαπτιστού Σερπιέρης. Ο "ελληνοποιημένος", στις 26 Οκτωβρίου 1863, αναφέρει: "Τα εν Μασσαλία εμπορικά καταστήματα των κυρίων Bouquet et Serpieri και των κυρίων Roux de Fraissinet... απέστειλαν εμέ τον υποφαινόμενον  εις Αθήνας, ίνα διαπραγματευθώ μετά της Ελληνικής Κυβερνήσεως και αιτήσω... την πώλησιν και παραχώρησιν... του ρηθέντος όρους (Λαύριο), όσαι ανήκουν εις την Κυβέρνησιν... ή αλλαχού... εις την κυριότητα του Δημοσίου". 


Το 1864 ο Serpieri άρχισε να συνεργάζεται με τον Κορδέλλα.  Προέκυψαν κάτι εθνικιστικής μορφής αντιδράσεις μα οι πρεσβευτές της Γαλλίας και της Ιταλίας, στις 13 Σεπτεμβρίου 1872, επέδωσαν στον Υπουργό Εξωτερικών Σπηλιωτάκη μία ταυτόσημη διακοίνωση - διαμαρτυρία "προσβολής κεκτημένων δικαιωμάτων της εταιρείας Bouquet et Serpieri "..." (βλ. "Ο ελληνικός ορυκτός πλούτος", σελ. 184 και 185). 


Οι νομικοί της κυβέρνησης του Επαμεινώνδα Δεληγιώργη (8.7.1872 έως 9.2.1874) αποφάνθηκαν... υπέρ της εταιρείας (το 1861, έτος ίδρυσης της "Εταιρείας", λειτουργούσε η κυβέρνηση του Αθανασίου Μιαούλη). 

Ο Δεληγιώργης "εξελέγη Πρωθυπουργός 6 φορές. Φανταζόμαστε... επειδή η κυβέρνηση κωλυσιεργούσε και ο Serpieri δυσανασχετούσε, "...οι εκπρόσωποι των δύο κρατών απειλούσαν την Ελλάδα, ακόμα και με δυναμική επέμβαση. Η Ιταλία και η Γαλλία απευθύνθηκαν στην Ρωσία, στην Αγγλία και στην Αυστρία, και η Ιταλία στην Γερμανία..." (ο.π. σ. 185), οι ίδιες ακριβώς χώρες που ξεκίνησαν την (μεταφορική και πραγματική) "χαμαιτυποποίηση" των Βαλκανίων και της πατριδάρας μας, διαχρονικά.

Επαναφορά: η Αυστρία "τσίνησε" και τότε ακριβώς τα οικονομικά και λοιπά δεινά της χώρας μας, απέκτησαν άλλο ένα σημαντικό ονοματεπώνυμο: Ανδρέας Τσιγκρός ή Συγγρός ή  Singer

Ο κύριος "εμφανίστηκε" (ο.π. σ. 185) σαν  εκπρόσωπος  της «Τραπέζης Κωνσταντινουπόλεως» και της "Γενικής  Πιστωτικής Τραπέζης της Ελλάδος"!  'Ήταν δανειστής του «Βασιλέα».  Στις 3/6/1867 η Ιταλική μασωνία τοποθέτησε ως "όμηρον φιλίας " στην Ελλάδα (βλ. «τοποτηρητή») τον καθηγητή του Παν/μίου Φραγκίσκο Πυλαρινό. 

Τότε που «κάποιος Τ. Μινέϊκο» ήταν μέλος της Τεκτονικής Στοάς «Ρήγας Φεραίος»..  

Τότε διεσπάσθη ο τεκτονισμός στην Ελλάδα με εμβολή των Γάλλων οπότε, στις 23/2/1896 συνήλθε στο "Μέγαρο" της οδού Πινακωτών οι "αδελφοί' Δ. Κ. Παπαγεώργιος (-ίου), Αν. Στούπης, John Mac Douall, Ν. Δαμασκηνός και... Φ. Σερπιέρης που σαν γνήσιοι (κι ελεεινοί) "τριακοστοί τρίτοι", μύησαν και προεβίβασαν σε "ύπατους συμβούλους" τους φίλους, γνωστούς και συνεταίρους τους Κ. Καντακουζηνό, Ν. Φίλωνος, Ν. Σωροκιάδη, Δ. Φωτόπουλο και... Ερνέστο Τσίλλερ!!! 

Ανδρέας  Συγγρός ή  Singer
 Στις 15 Φεβρουαρίου 1873 οι Serpieri και Συγγρός υπέγραψαν το συμβόλαιο παραχώρησης κάθε δικαιώματος εκ  της εταιρείας "Ιλαρίων  Ρου και Σια" στην "Τράπεζα Κωνσταντινουπόλεως" που αποκτούσε έτσι κάθε κινητή και ακίνητη περιουσία της πρώτης! Στις 7 Μαρτίου 1873 και έναντι περίπου 20.000.000 δρχ. (τι τιμή κι αυτή...) ιδρύθηκε η "Ελληνική Εταιρεία των Μεταλλουργείων Λαυρίου" με κεφάλαιο... 14.000.000 δρχ. (;;;) και με την εξής σύνθεση στο Διοικητικό Συμβούλιο: Πρόεδρος: Κων. Προβελέγγιος. 

Μέλη: Ι. Β. Σερπιέρι, Ανδρέας Συγγρός, Αριστείδης Παπούλωφ (ή Παπουδώφ), Ιωάννης Σκαλτσούνης, Ευαγγ. Μπαλτατζής (πολιτικός!), Βασ. Μελάς, Κων. Μουρούζης, της γνωστής Βυζαντινής οικογένειας. 


Ακριβώς μαζί με την παραπάνω εταιρεία ιδρύθηκε και άλλη μία που πέρασε "στα μουγγά": 
Η... "Γαλλοελληνική εταιρεία των Μεταλλουργείων Λαυρίου", όπως αρχικά ονομάστηκε, και με την συμμετοχή του Σερπιέρι φυσικά. 


Ας μην ανησυχούμε... Το 1884 η «Αγγλική Εταιρεία» εκμεταλλευόταν τα μάρμαρα της Τήνου, της Πάρου, της Καρύστου, της Πεντέλης και... της Αρκαδίας.  

Καθώς, από το 1871, Αγγλικό ήταν το ατμοκίνητο εργαστήριο κοπής μαρμάρων στην Τήνο. 
Ευριπίδης Μαυρομάτης και Ηλίας Ηλιόπουλος. φωτό


Το 1918, ο τέκτων Β. Ι. Σερπιέρι, εκμεταλευόταν τα σιδηρούχα μεταλλεύματα της Σίφνου. 


Στην Σέριφο η "Γαλλική Εταιρεία Σερίφου - Σπηλιαλέζας" που εκμεταλλευόταν το σιδηρομετάλλευμα, το Θειάφι της Μήλου, η... "Α.Ε.  Επιχειρήσεων εν Ελλάδι", οι λιγνίτες του Ωρωπούαφήνονταν στις επιδέξειες θωπείες της εβραϊκής εταιρείας  "Λ. Ντεπιάν και Ν. Ραφαήλ". 


Το 1934, επί Κυβερνήσεως Παναγή Τσαλδάρη, οι Ευριπίδης Μαυρομάτης και Ηλίας Ηλιόπουλος(σημείωση από ΕΛΛΑΣ ΑΙΩΝΙΟΝ:για την δράση των Αφων Ηλιόπουλου διάβασε ΕΔΩ)  ίδρυσαν την "Α.Ε. Έκμεταλλεύσεως Αργυρομεταλλευμάτων  και Βαρυτίνης" με πρώτη έδρα την Μήλο. 


Ο Ηλίας Ηλιόπουλος ίδρυσε και τους "Α. Ε. Μ. Βωξίται Παρνασσού" (1934) και την αδόκιμη Χρυσωρυχεία Βορείου Ελλάδης Α.Ε " (1940) με Ιταλούς. Το 1949 η  "U.N.R.A" διαχειρίστηκε, στην μετεμφυλιακή Ελλάδα, τα «πακέτα»  της "Α. Μ.Α.G." (αυτοαποκαλούμενη "Αμερικανική βοήθεια)  του "Σχεδίου Marshal". 


Το «μεταλλειακό  κλιμάκιο»  της "A.M.A.G."... πούλησε στο Ελληνικό κράτος έναν γεωτεκτονικό - μεταλλευτικό χάρτη της Ελλάδος (!) που σχεδίασε, υπό κλίμακα 1:1.250.000, η "Υποεπιτροπή A.M.A.G." που απαρτιζόταν από τους κ.κ.: Γ.  Ανδρεάκο, Σ. Κογεβίνα, Ι.  Σολωμό και Ν. Λιάτσικα.


 Σύμπτωσις οι τρεις τελευταίοι προέρχονται από την αμαρτωλή γενιά  των «Ελλήνων της Αιγύπτου». 


Το 1953, στην Μύκονο άρχιζαν να εμφανίζονται προκλητικά οι πρώτες παρέες που έμελλαν να στιγματίσουν με τις προσωπικές ιδιαιτερότητές τους (δοσιλογισμός, "πισωγλεντισμός", κατασκοπεία, πολιτισμική αλλοίωση, κ.λ.π.) και με χρήματα, το "επίνειο" της Ιερής Δήλου, μα και προσωπικότητες: Ντεσσέ, Ντιόρ, Μερκούρη, Καρράς, κ.ά. Μέχρις εδώ, τα τριάμισυ τέταρτα των προαναφερομένων ήταν Τέκτονες. 

φωτό
 Το 1955 στην ζωή της Μυκόνου εμφανίζονται οι εταιρείες "Dresser Industries" και "Dresser A.G. Vaduz", ιδρύοντας την νέα εταιρεία "ΑΕ. ΜΥΚΟΜΠΑΡ Μεταλλευτική Εταιρεία" με σκοπό  να εξορύσσει βαρυτίνη από την Μύκονο και μπεντονίτη από την Μήλο  (Πρωθυπουργός τότε ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, που οι κληρονόμοι του διαχειρίζονται την μεγάλη ακίνητη περιουσία του στην Μύκονο στο Μαράθι, κ.α). 

Το 1960 η παραγωγή Βαρυτίνης εκτοξεύθηκε.  


Το 1964, στην Μύκονο ανακαλύφθηκαν κοιτάσματα καθαρών σιδηρομεταλλεύματων.  


Κύριοι αγοραστές εδώ, οι Γερμανοί. 

Ανακαλύφθηκαν, επίσης όξινοι πλουτωνίτες και μάλιστα προ-αλπικής ηλικίας, οικοδομικής, οδοποιϊτικής, κ. ά. χρήσεων. 

Πρωθυπουργός, ήταν ο Γεώργιος Παπανδρέου (Δημόσιος Κατήγορος στην "Δίκη Εξ το 1922). 


Από κρατικής πλευράς,  το ξεπούλημα του ορυκτού πλούτου της Ελλαδάρας πάνω απ τα κεφάλια των κρατούντων και κάτω από τα τραπέζια των επιτροπών, τα πράγματα χειριζόταν (μετά τον Β' Π.Π.) το "Ινστιτούτο Γεωλογίας και Ερευνών Υπεδάφους" (Ι.Γ.Ε.Υ.) Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου, που κατ' αρχάς υπαγόταν στο Υπουργείο Συντονισμού και κατόπιν στο Υπουργείο Βιομηχανίας. Το "Ι.Γ.Ε.Υ." (μόλις εξυπηρέτησε τους σκοπούς "τους"), μετονομάστηκε σε "Εθνικό 'Ιδρυμα Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών (ΕΘ.Ι.Γ.Μ.Ε.), άλλαξε σε Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου, που γνωρίζουμε σαν  «Ι.Γ.Μ.Ε.» από το 1976, χρυσή περίοδο ανάπτυξης της Μυκόνου και κάθετης αύξησης εισόδου στο νησί κάθε ξένου και ελεεινού στοιχείου, από τότε, η ρακή και το κρασί έδωσαν την θέση τους στο ουΐσκι, κ.λ.π., όπως ήθελαν οι "κροίσοι του διεθνούς Jet-Set", κάτι σκύλες σαν την Σοράγια (ζωντοχήρα του αιμοσταγούς Ιρανού "Σαχ"(-η) Ρεζά Παχλεβί)  και οι μπάλλοι, κ.ά. χοροί έδωσαν την θέση τους σε "λουγκροκουνήματα". 


Από τότε, κάθε αρμοδιότητα και απόφαση καθορισμού ερευνητέων περιοχών και παροχή αδειών μεταβιβάστηκε από τις κατά τόπους νομαρχίες στον εκάστοτε Υπουργό Βιομηχανίας (βλ. Π.Δ. 817/ 1976 - Φ.Ε.Κ. Α'- 294/ 3.4.1976). 


Στο εδάφιο 6 συναντάμε τον εξής δουλοκτητικό όρο: «... 6. Οι έρευνες του  Δημοσίου διεξάγονται, με την εποπτεία του Υπουργού βιομηχανίας, από το Ι.Γ.Μ.Ε., ή από τρίτα, ημεδαπά ή  αλλοδαπά, φυσικά ή νομικά  πρόσωπα (Α.2, Ν.Δ. 4433/ - 1964)».

  Από το 1953 το Ελληνικό κράτος, το Ι.Γ.Μ.Ε. και η  "Δημόσια Επιχείρηση Πετρελαίου" (Δ.Ε.Π.) άρχισαν να αναζητούν πετρέλαιο και ραδιενεργά ορυκτά στην Ελλάδα, με την βοήθεια του "Κέντρου Πυρηνικών Ερευνών - Δημόκριτος" και με σύμβουλο... το "Γαλλικό Ινστιτούτο"!


 Το 1975, επί Πρωθυπουργίας (πάλι;) Κων. Καραμανλή, ανατέθηκε (από το Ελληνικό Δημόσιο) σε μία "ομάδα εμπειρογνωμόνων από το ... Μ.Ι.Τ. ("Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασσαχουσέτης" - Η.Π.Α.), τους οποίους "χειρίστηκε" και φιλοξένησε (και στην Μύκονο) ο τότε Υπουργός Αναπληρωτής Συντονισμού Ιω. Μπούτος που εκτελούσε εντολές του (φίλου του) Πρωθυπουργού και του τότε Υπουργού Βιομηχανίας (ναυάρχου) Κων. Κονοφάγου: Γ. Χατσόπουλος, καθηγητής Μ.Ι.Τ., Γρ. Μπότσαρης, καθηγητής του Πανεπιστημίου "TUJTS" της Βοστώνης -Η.Π.Α., Ρ. Hurley, καθηγητής "Μ.Ι.Τ." και ο Αντιπρόεδρος της "Thermo Electron  Co", Τ. Widmer. 


Πήγαν "παντού", είδαν "τους πάντες  και τα  πάντα" και... εξέφρασαν την κατάπληξή τους... και (για)  την επιχειρηματική διορατικότητα των φορέων τους...". Με τον νόμο 849/ 1978 το Ελληνικό κράτος (;) άρχισε να επιδοτεί τα επιτόκια χορηγήσεων μέχρι και 4 ποσοστιαίες μονάδες (!) μα και τους, έτσι κι αλλιώς ευνοϊκούς, δανεισμούς των ξένων εταιρειών εξορύξεων! 
 

Ο ΒΑΡΥΤΗΣ



Βαρύτης Μήλου

Πρέπει να ξεχωρίσουμε την "βαρυτίνη" που είναι αργυρούχος βαρύτης από τον "βαρύτη" που είναι κρυσταλλωμένο - ρομβικό Θειϊκό Βάριο.  


Οι κρύσταλλοι του βαρύτη , είναι όμοιοι με ροδοπέταλα. Στην "κλίμακα του Mohs" έχει σκληρότητα 3-3,5 και ειδικό βάρος 4,5. Εκτός από τον "άλλων", που θα δούμε παρακάτω, ο βαρύτης περιέχει: 65,7% οξείδιο του βαρίου (ΒαΟ) ή 58,8% μεταλλικό βάριο και 34,3% τριοξείδιο του Θείου (So3). Γνωστότερες προσμίξεις του: οξείδια του σιδήρου, στροντιανίτης (στρόντιο! SrCO3), πυριτικό οξύ και διάφορα ορυκτά... βαρέων μετάλλων. Είναι ορυκτό υδροθερμικής προέλευσης και αποτελεί προϊόν "παραγέννεσης" και άλλων μεταλλευμάτων. 


Τα κοιτάσματα του συνοδεύονται από κοιτάσματα θείου, σιδηροξείδια, κ.ά. Ο βαρύτης συναντάται σε "φλέβες" "εμποτίσματα" ή/ και από "ιζηματογενή", που προέρχονται από αποσαθρωμένα "πρωτογενή" πετρώματα. 


Η Μύκονο μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’90 εθεωρείτο μια από τις κυριότερες πηγές παραγωγής βαρύτη παγκοσμίως. Ακολουθούσαν η Μήλος και η Κώς.  Στην Μύκονο, ο βαρύτης βρισκόταν υπό μορφή υδροθερμικών φλεβών μέσα σε γρανιτικά πετρώματα, στα Ανατολικά του νησιού. Η μεταλλοφορία συνεχίζεται απέναντι, στο νησάκι "Δρακονήσι" (το 1955 τα αποθέματα υπολογίστηκαν σε 2.000.000 τόνους).  


Η εξόρυξή του γινόταν  με επιφανειακές ή υπόγειες μεθόδους.  Στην Μύκόνό ακολουθείτο η δεύτερη με «συμπτυσσόμενα μέτωπα», ενώ εμπλουτιζόταν με την μέθοδο της "επιπλεύσεως", μία μέθοδο που εισήγαγε στο νησί η αμερικανική εταιρεία των μεταλλείων "Magnet Cove" του Αρκανσω (Αρκάνσας). 


Για να εξορύσσουν τον βαρύτη (Β' κατηγορία μεταλλευμάτων) της Μυκόνου, οι ΓαλλοαμερικανοΙ και οι ελεεινοί επιστάτες, ανάγκαζαν  τους εργαζομένους να δουλεύουν σε 3 βάρδιες, για όλο το 24ωρο! 


Η "Mykobar"  βρίσκεται, ερειπωμένη, στο Ν.Α. άκρο του νησιού, μεταξύ των Θέσεων "Τηγάνι" (Α.) και... "Φραγκιά" (Δ.). Στην δυτικώτερη θέση (όρμος) "Καλαφάτη" υπάρχουν ακόμη τα ερείπια των εγκαταστάσεων των λωρίδων φόρτωσης του βαρύτη κάτω από τα οποία, στο αμμουδάκι όπως λένε οι ντόπιοι, γίνονται μόνο (ελεύθερα) rave-parties.


Οι Αμερικανογερμανοί γνώριζαν το βραχυπρόθεσμο της παρουσίας τους εκεί (βλ. εξάντληση των φλεβών των ορυκτών). 'Έτσι, με πρόχειρες θαλάσσιες (πόντιση εξεδρών με άγκυρες, χρήση ήδη υπάρχοντος και εξυπηρετούντος πλωτού. γερανού 4 Τ., κ.ά.) και χερσαίες εγκαταστάσεις (γραφεία, "ξενώνες", αποθήκες, φυλάκια, κ.ά.) έμειναν ουσιαστικά εκτός περίεργων βλεμμάτων αφού δεν αξιοποιήθηκε καθόλου η πλευρά εκείνη της Μυκόνου. 


Οι εταιρείες εκμάστευσαν τον πολύτιμο (γι’ αυτούς) βαρύτη ενώ, παραδίπλα, οι πιστοί και οι πιστές, θυσίαζαν... (Ρόταρυ, Μαϊτρέγια, Σοράγια, Πρόεδροι Η.Π.Α. κ.ά). Η Αμερικανική "Mykobar Mining Co. S.A." ενεργεί στην Μύκονο (έως πρόσφατα) και στην Μήλο. 


Η "Mykobar S.Α." και η "S&Β", «Silver & Baryte North Amerikan I.N.C.» εκμεταλλεύτηκαν τόσο καλά τα ελληνικά μεταλλεύματα βαρύτη, μπεντονίτη, κ.λ.π. που αφ' ενός η Ελλάδα, μέχρι πρότινος, κατείχε την δεύτερη θέση στην παγκόσμια παραγωγή, αφ’  ετέρου όμως… οι φλέβες εξαντλήθηκαν, και οι στοές (άχρηστες  πλέον) ... ανατινάχθηκαν  μέσα από τα 400 μέτρα διαδρομής.



Το περιβάλλον αλλοιώθηκε μόνιμα (ερημοποίηση), μελέτες και έργα ανάπλασης στο μηδέν. Ο τουρισμός όμως, τουρισμός!  Για να μοιάζει η κατάσταση των νησιών με τον αλκοολικό ή τον ναρκομανή που (και οι δύο) "δραπετεύουν από το τώρα, απερίσκεπτα για το αύριο". 


Ποιός τουρισμός θα στεκόταν, τίμιος και αψεγάδιαστος, σε μέρη όπου η ζώσα γαία (το συμπαντικό αυτό κύτταρο -φορέας) κατεστράφη και η πλειοψηφία των νησιωτών και των επισκεπτών βομβαρδίζονται κάθε δευτερόλεπτο από καταστροφικά ιόντα; 

 Πηγή







ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.
Ο διαχειριστής του ιστολόγιου δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
● Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
● Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
● Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
● Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
● Επιπλέον σας τονίζουμε ότι το ιστολόγιο λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.

1 σχόλιο:

  1. ...θυμισες αντιγραφο απο το παγγαιο οταν οι γνωστοι-αγνωστοι περσες εστειλαν κοσμο και κοσμακι τυπου βαρβαρακι απο ινδια , τατζικους , ουζμπεκους , τουρκμενιους , σαχες απο τα ουραλια , απο τον καυκασο [βλεπε τον μασιστα-μασις] τους γυφτοαραβες και βαλε... οι αρταφερνηδες που να τελειωσουν , πολυ το γυφταριο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

ΠΕΣΤΕ ΜΑΣ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΜΗΝ ΜΕΝΕΤΕ ΣΙΩΠΗΛΌΙ