Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

Γιατρεύεσαι από όσα σε πλήγωσαν αλλά δεν τα ξεχνάς ποτέ.



Θα ζεις και θα ονειρεύσαι.
Θα ζεις και θα ελπίζεις.
 

Θα ζεις κι ότι έρχεται θα το παλεύεις. Γιατί έτσι πρέπει.
Πάντα θα θυμάσαι.

Όλα τα θυμάσαι. Ανθρώπους που ήρθαν κι έφυγαν, ανθρώπους που έδιωξες, που δε δέχτηκες, λάθη που έκανες και πλήρωσες το τίμημα.

Και θα προχωράς.
Παρακάτω… Πάντα παρακάτω…




Της Στεύης Τσούτση.



Όλα περνάνε.
Δεν ξεχνιούνται, μην μπερδεύεσαι.
Ποτέ δεν ξεχνάς κι ας προχωράς παρακάτω.



Είναι ο χρόνος που απαλύνει τις πληγές.
Κι είναι και η μνήμη που δεν τις αφήνει να σβήσουν ποτέ.
Από αιμάτινα κόκκινες γίνονται ροζ. Ολοένα πιο αχνές έως άχρωμες στο πέρασμα τις ζωής.
Γίνονται τα σημάδια σου. Είναι οι ουλές των επιλογών σου. Είναι τα στίγματα των λαθών σου.
Πάντα εκεί. Αόρατα για όλους αλλά όχι για σένα.


Βλέπεις τα σημάδια σου και θυμάσαι. Μια υποψία πόνου εκείνη τη στιγμή της μνήμης έρχεται να σε πάει πίσω. Όχι αυτό δεν είναι πόνος.
Είναι η ανάμνησή του. Δυσάρεστη κι αυτή μα περασμένη…


Όλα τα θυμάσαι. Ανθρώπους που ήρθαν κι έφυγαν, ανθρώπους που έδιωξες, που δε δέχτηκες, λάθη που έκανες και πλήρωσες το τίμημα.


Διάσπαρτα σημάδια στην ψυχή χαρτογραφούν τη ζωή σου. Είσαι εσύ και προχωράς παρακάτω.


Προχωράς μπροστά. Πάντα μπροστά. Αν έχεις κάνει πίσω, κάνεις μεταβολή. Αν έχεις πέσει, βάζεις τα χέρια κόντρα και σηκώνεσαι.
Σκουπίζεις χώματα, αίματα, δάκρυα και προχωράς. Έτσι οφείλεις στη ζωή σου. Να πηγαίνεις μπροστά.


Να γιατρεύεσαι αλλά να μην ξεχνάς.
Όχι, δεν επιτρέπεται να υποφέρεις από παλιές πληγές. Πέρασαν. Επιβάλλεται όμως να θυμάσαι τι τις προκάλεσε. Επιβάλλεται να θυμάσαι τι κόστισαν.


Είναι τα μαθήματά σου στη ζωή. Είναι η δύναμή σου. Είναι ο παραδειγματισμός σου για το κάθε παρακάτω.


Θυμάσαι πώς ήσουν τότε που όλος ο κόσμος σου φαινόταν να καταρρέει.
Θυμάσαι πόσο μαύρα φάνταζαν όλα, πόσο ανέλπιδη ήταν η ζωή σου. Θυμάσαι…
Και βλέπεις πώς είσαι τώρα. Ακόμη στα πόδια σου, με ελπίδες, με όνειρα. Με νέες πληγές, δεν το αρνείσαι.
Αλλά επέζησες. Τα κατάφερες.


Μόνο ο θάνατος δεν ξεπερνιέται, το ξέρεις. Γι’αυτό όσο ζεις θα παλεύεις. Κι ας φαίνονται όλα μαύρα κατά καιρούς.


Θα παλεύεις για το καλύτερο. Θα παλεύεις για το φως που ομορφαίνει τη ζωή.
Θα κυνηγάς όνειρα, θα ελπίζεις σε αυτά, θα αισιοδοξείς για το κάθε παρακάτω.


Και θα ζεις.
Με δάκρυα και χαμόγελα, με πτώσεις και ξανασηκώματα. Με ανθρώπους που θα έρχονται και θα φεύγουν. Με λάθη και σωστά, με φόβους και τόλμες. Με όσα έρθουν κι όσα φέρεις, με όσα αποφασίσεις κι όσα απλά θα συμβούν.


Θα ζεις και θα ονειρεύσαι.
Θα ζεις και θα ελπίζεις.
Θα ζεις κι ότι έρχεται θα το παλεύεις. Γιατί έτσι πρέπει. 



Θα ζεις και θα θυμάσαι… Γιατί έτσι πρέπει…
Πάντα θα θυμάσαι.
Και θα προχωράς.
Παρακάτω… Πάντα παρακάτω…




Πηγή



ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.
Ο διαχειριστής του ιστολόγιου δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
● Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
● Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
● Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
● Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
● Επιπλέον σας τονίζουμε ότι το ιστολόγιο λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.

1 σχόλιο:

  1. Hθελα να παραιτηθώ από τη ζωή μου.

    Ήταν μια φαινομενικά συνηθισμένη μέρα όταν αποφάσισα να παραιτηθώ … Τελείως ξαφνικά πήρα την απόφαση να παραιτηθώ από τη δουλειά μου, από τη σχέση μου και τελικά από την πνευματικότητά μου. Απλά ήθελα να παραιτηθώ από τη ζωή μου.

    Αλλά πριν από αυτό, πήγα στο δάσος για να κάνω μια τελευταία κουβέντα με τον Θεό.

    Ρώτησα: « Θεέ, μπορείς να μου πεις ένα καλό λόγο γιατί να μην παραιτηθώ;»

    Η απάντησή του με εξέπληξε στα αλήθεια. «Κοίτα γύρω σου». Είπε: «Βλέπεις την φτέρη και το μπαμπού;»

    Απάντησα: «Ναι. Όταν φύτεψα την φτέρη και τους σπόρους μπαμπού, τα φρόντισα πολύ καλά. Τους έδωσα φως. Τους έδωσα νερό. Η φτέρη μεγάλωσε γρήγορα».

    Το καταπληκτικό της πράσινο κάλυψε το έδαφος. Αλλά ακόμα δεν είχε βγει τίποτα από τον σπόρο του μπαμπού. Όμως δεν παραιτήθηκα από την φροντίδα του. Τον δεύτερο χρόνο η φτέρη ήταν άφθονη και μέσα στη ζωντάνια.

    Όμως τίποτα ακόμα δεν γινόταν με το μπαμπού. Και πάλι όμως δεν παραιτήθηκα από την φροντίδα του.

    Είπε: «Τον τρίτο χρόνο δεν υπήρχε ακόμα τίποτα από το μπαμπού. Αλλά δεν παραιτήθηκα. Τον τέταρτο χρόνο, τα ίδια. Δεν παραιτήθηκα».

    «Τότε τον πέμπτο χρόνο ένα μικροσκοπικό βλαστάρι ξεφύτρωσε από την γη. Σε σύγκριση με την φτέρη ήταν φαινομενικά μικρό και ασήμαντο. Αλλά 6 μήνες αργότερα το μπαμπού αυξήθηκε σε ύψος και πέρασε τα 30 μέτρα.

    Πέρασαν πέντε χρόνια για να μεγαλώσουν οι ρίζες του. Αυτές οι ρίζες το έκαναν δυνατό και του έδωσαν αυτό που χρειαζόταν για να επιβιώσει. Δε θα έδινα σε κανένα από τα δημιουργήματά μου μια πρόκληση που δε θα μπορούσε να αντιμετωπίσει».

    Μετά από αυτό, με ρώτησε: «Ήξερες παιδί μου ότι όλο αυτό τον καιρό πάλευες; Ότι ουσιαστικά μεγάλωναν οι ρίζες σου; Δεν παραιτήθηκα με το μπαμπού. Δεν θα τα παρατήσω ποτέ με εσένα».

    «Μην συγκρίνεις τον εαυτό σου με τους άλλους», πρόσθεσε. «Το μπαμπού είχε διαφορετικό σκοπό από την φτέρη. Και όμως, και τα δύο έκαναν το δάσος πανέμορφο». Και μετά μου είπε: «Θα έρθει και η δικιά σου ώρα».

    «Θα ανέβεις ψηλά».

    Τον ρώτησα: «Πόσο ψηλά θα ανέβω;»

    «Πόσο ψηλά ανέβηκε το μπαμπού;» ρώτησε Αυτός.

    Ήμουν μπερδεμένη: «Όσο ψηλά μπορούσε;»

    «Ναι», είπε. «Δείξε μου το μεγαλείο σου, ανεβαίνοντας όσο πιο ψηλά μπορείς».

    Μετά από αυτή την συζήτηση άφησα το δάσος και έγραψα αυτή την εκπληκτική ιστορία. Ελπίζω ειλικρινά ότι αυτές οι λέξεις θα σας βοηθήσουν να δείτε ότι ο Θεός δε θα σας εγκαταλείψει ποτέ.

    Δεν πρέπει ποτέ, ποτέ, ποτέ, ποτέ να παραιτηθείτε.

    Μην λέτε στον Θεό πόσο μεγάλο είναι το πρόβλημα, αλλά πείτε στο πρόβλημα πόσο μεγάλος είναι ο Θεός!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

ΠΕΣΤΕ ΜΑΣ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΜΗΝ ΜΕΝΕΤΕ ΣΙΩΠΗΛΌΙ