Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

μόνο που ξέχασε να γράψει... (3 βιντεο)






 Κάποτε,  είχε γράψει:

"Ο ανθρωπος γεννιεται ξεβρακωτος.
Αλλα πανω του μετα την γεννα εχει αυτοματως δυο πραγματα: Τα αιματα απ' τον κολπο της μανας του και την εκ Θεου αξιοπρεπεια του.
Τα αιματα τα ξεπλενουν οι νοσοκομες στο μαιευτηριο. 

Η αξιοπρεπεια ομως μενει εκει ατρανταχτη μεχρι να πεθανει."!


Μόνο που ξέχασε να γράψει, πως καμιά αξιοπρέπεια, δεν κρύβεται πίσω από μάσκες...



Καληνύχτα


Καλλιόπη





τα βίντεο εδώ... εδώ... κι εδώ... 









ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.
Ο διαχειριστής του ιστολόγιου δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
● Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
● Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
● Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
● Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
● Επιπλέον σας τονίζουμε ότι το ιστολόγιο λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.

14 σχόλια:

  1. Ενας καθηγητής κρατούσε ένα χαρτονόμισμα των 20 ευρώ και ρώτησε τους μαθητές «Ποιός θέλει αυτό το χαρτονόμισμα των 20 ευρώ;» Όλοι στην αίθουσα σήκωσαν πάνω το χέρι.
    Τότε ο καθηγητής το τσαλάκωσε και ξαναρώτησε... «Υπάρχει κάποιος που θέλει ακόμη αυτό το τσαλακωμένο χαρτονόμισμα;» Όλοι στην αίθουσα σήκωσαν πάλι πάνω το χέρι.
    Έπειτα έριξε το χαρτονόμισμα στο πάτωμα και άρχισε να το κλωτσά και να χοροπηδά πάνω στο 20ευρω με τα παπούτσια του. Το μάζεψε από το πάτωμα τσαλακωμένο, λερωμένο, λασπωμένο. Και τους ξανάκανε την ίδια ερώτηση: «Ποιός θέλει αυτό το τσαλακωμένο, λερωμένο, λασπωμένο, χαρτονόμισμα των 20 ευρώ;» Όλοι ξανά στην αίθουσα σήκωσαν πάνω το χέρι.
    «Παιδιά μου» τους είπε «Σήμερα θα πάρετε ένα μεγάλο μάθημα. «Ότι και να έκανα στο χαρτονόμισμα εσείς πάλι το θέλατε γιατί δεν έχασε την αξία του. Ακόμη αξίζει 20 Ευρώ!! Πολλές φορές στην ζωή, μας τσαλακώνουν, μας χτυπούν, μας ρίχνουν κάτω στο πάτωμα, μας ποδοπατούν, άνθρωποι και γεγονότα. Έτσι, πιστεύετε πως πλέον δεν έχετε καμία αξία, αλλά η πραγματική σας αξία δε θα έχει αλλάξει στα μάτια αυτών που σας αγαπούν πραγματικά. Ακόμη και τις μέρες που δεν είμαστε στα καλύτερα μας, η αξία μας παραμένει..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ένας δάσκαλος είδε ένα σκορπιό να πνίγεται και προσπάθησε να τον σώσει τραβώντας τον από το νερό. Μόλις τον έβγαλε , ο σκορπιός τον τσίμπησε. Ο πόνος ήταν οξύς και ο δάσκαλος τον άφησε μονομιάς με αποτέλεσμα ο σκορπιός να ξαναπέσει στο νερό και να κινδυνεύει να πνιγεί. Ο δάσκαλος ξαναπροσπάθησε και ο σκορπιός τον τσίμπησε ξανά.
    Ένας νεαρός μαθητής  που είδε τη σκηνή πλησίασε το δάσκαλο του και του είπε:
    «Με συγχωρείτε, δάσκαλε, αλλά δεν έχετε αντιληφθεί ότι κάθε φορά που προσπαθείτε να σώσετε το σκορπιό , αυτός σας τσιμπάει;»
    Ο δάσκαλος απάντησε:
    «Η φύση του σκορπιού είναι να τσιμπάει κι αυτό δεν θα αλλάξει. Η δική μου είναι να βοηθώ».
    Στη συνέχεια ο δάσκαλος, με τη βοήθεια ενός φύλλου, έβγαλε το σκορπιό απ’ το νερό και τον έσωσε. Στράφηκε στη συνέχεια στο μαθητή του και του είπε:
    «Μην αλλάξεις τη φύση σου αν κάποιος σου προξενήσει πόνο, απλά πάρε τα μέτρα σου επειδή οι άνθρωποι είναι μάλλον πάντα αχάριστοι στο καλό  που τους γίνεται. Αλλά δεν είναι λόγος να σταματήσεις να το κάνεις, να νεκρώσεις την αγάπη που ζει μέσα σου. Καθένας κυνηγά την ευτυχία, άλλοι τη δημιουργούν. Να ανησυχείς  περισσότερο για τη συνείδησή σου παρά για τη φήμη σου. Επειδή η συνείδησή σου είναι αυτό που είσαι ενώ  η φήμη σου είναι ό,τι σκέφτονται οι άλλοι για σένα. Όταν η ζωή σου  παρουσιάζει χίλιους λόγους για να κλαις, δείξε ότι έχεις χίλιους λόγους για να  χαμογελάς!».

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Βάδιζα με τον πατέρα μου, όταν σταμάτησε στη στροφή του δρόμου και μετά από μια μικρή σιωπή με ρώτησε:
    -Πέρα από το κελάηδημα των πουλιών ακούς κάτι άλλο;
    Τέντωσα τα αυτιά μου και ύστερα από λίγα δευτερόλεπτα απάντησα:
    -Ακούω το θόρυβο ενός κάρου.
    -Αυτό είναι, είπε ο πατέρας μου. Είναι ένα άδειο κάρο.
    Τότε τον ρώτησα:
    -Πώς ξέρεις ότι το κάρο είναι άδειο, αφού δεν το έχουμε δει;
    Ο πατέρας  μού είπε:
    -Είναι εύκολο να γνωρίζω πότε ένα κάρο είναι άδειο…  από το θόρυβο. Όσο πιο άδειο είναι το κάρο τόσο μεγαλύτερο θόρυβο κάνει.
    Όταν ενηλικιώθηκα, ακόμη και σήμερα, όταν βλέπω ένα πρόσωπο να μιλάει πολύ, διακόπτοντας τη συζήτηση όλων, να είναι ενοχλητικό ή ξιπασμένο, να νιώθει υπεροχή και να ταπεινώνει τους άλλους, έχω την εντύπωση ότι ακούω τη φωνή του πατέρα μου να λέει: «Το πιο άδειο κάρο κάνει το μεγαλύτερο θόρυβο.»

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μια μέρα σε ένα κουκούλι εμφανίστηκε μια μικρή τρύπα.
    Ένας άνθρωπος που πέρναγε τυχαία, στάθηκε και για ώρες παρατηρούσε την πεταλούδα που προσπαθούσε να βγει από τη μικρή αυτή τρύπα.
    Μετά από κάμποσες ώρες, η πεταλούδα φάνηκε σαν να εγκατέλειπε τις προσπάθειες, ενώ η τρύπα παρέμενε το ίδιο μικρή.
    Ήταν σαν η πεταλούδα να είχε κάνει ότι μπορούσε και να είχε πλέον παραδώσει δυνάμεις.
    Τότε ο άνθρωπος αποφάσισε να βοηθήσει την πεταλούδα.
    Έτσι, πήρε ένα σουγιά, άνοιξε το κουκούλι και τότε η πεταλούδα βγήκε..
    Όμως το σώμα της ήταν αδύνατο και μουδιασμένο.
    Τα φτερά της δεν ήταν αρκετά ανεπτυγμένα και μόλις που κουνιούνταν.
    Ο άνθρωπος συνέχισε να παρατηρεί, σκεπτόμενος ότι όπου να ήταν, τα φτερά της πεταλούδας θα άνοιγαν και θα μπορούσαν να σηκώσουν το σώμα της για να πετάξει.
    Τίποτα όμως δεν έγινε…
    Η πεταλούδα πέρασε το υπόλοιπο της ύπαρξης της σέρνοντας το αδύναμο σώμα της και τα καχεκτικά φτερά της.
    Ποτέ της δεν μπόρεσε να πετάξει!
    Ο άνθρωπος αυτός, θέλοντας να την βοηθήσει θεώρησε πως έκανε μια καλή πράξη.
    Δεν καταλάβαινε πως η προσπάθεια της πεταλούδας να περάσει μέσα από τη στενή τρυπίτσα του κουκουλιού ήταν απαραίτητη για να μπορέσει να διοχετεύσει τα υγρά του σώματος της στα φτερά της και έτσι να μπορέσει να πετάξει…
    Αυτό της το κουκούλι δεν ήταν παρά το καλούπι μέσα από το οποίο ο θεός την ανάγκαζε να περάσει για να μεγαλώσει και να αναπτυχθεί.
    Καμιά φορά, αυτό ακριβώς που χρειαζόμαστε στη ζωή μας είναι η προσπάθεια.
    Αν ο θεός μας επέτρεπε να ζούμε την ζωή μας χωρίς να συναντήσουμε εμπόδια, θα παραμέναμε «μικροί» και περιορισμένοι.
    Δεν θα μπορούσαμε να είμαστε τόσο δυνατοί.
    Δεν θα μπορούσαμε να ανοίξουμε φτερά και να πετάξουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μία παρέα πρώην συμαθητών, καριερίστες με καλές δουλειές πλέον, συζητούσαν για τις ζωές τους σε ένα  σχολικό  «reunion».
    Κάποιοι από αυτούς   αποφάσισαν στο «reunion»,να επισκεφθούν ένα  παλαιό καθηγητή τους, συνταξιούχο πλέον, ο οποίος ήταν πάντα πηγή έμπνευσης για όλους. 
    Κατά την επίσκεψη τους στο σπίτι του πρώην καθηγητή τους, η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από την ζωή τους, τις δουλειές τους,  και τις σχέσεις τους με τους άλλους.
    Ο πρώην καθηγητής τους έφτιαξε ζεστή σοκολάτα σε μια μεγάλη καράφα, φέρνοντας ταυτόχρονα και πολλές κούπες διαφόρων ειδών και υλικών, ακριβές και φτηνές, όμορφες και άσχημες. Έπειτα τους κάλεσε να σερβιριστούν μόνοι τους.
    Όταν όλοι πήραν από μία κούπα ο καθηγητής είπε:
    Προσέξτε ότι προτιμήσατε όλοι τις όμορφες και ακριβές κούπες, αφήνοντας πίσω τις φτηνές και άσχημες.
    Ενώ είναι φυσικό για εσάς να θέλετε το καλύτερο για τον εαυτό σας, αυτό ακριβώς είναι η αιτία των προβλημάτων σας.
    Η κούπα δεν προσθέτει τίποτε στην ποιότητα της σοκολάτας. Συνήθως είναι απλά πιο ακριβή και σε κάποιες περιπτώσεις κρύβει αυτό που πίνετε.
    Αυτό που πραγματικά θέλατε ήταν ζεστή σοκολάτα. Δεν θέλατε την κούπα. Αλλά συνειδητά διαλέξατε την πιο καλή κούπα. Και πολύ σύντομα αρχίσατε να κοιτάτε τις κούπες των άλλων
    Τώρα σκεφτείτε αυτό… Η ζωή είναι η ζεστή σοκολάτα. Η δουλειά, το χρήμα και οι θέσεις εργασίας σας είναι η κούπα. Είναι απλώς τα εργαλεία για να κρατήσετε την ζωή. Η κούπα που έχετε δεν χαρακτηρίζει, ούτε αλλάζει την ποιότητα της ζωής σας. Μερικές φορές με το να επικεντρώνεστε στην κούπα, δεν απολαμβάνετε την ζεστή σοκολάτα που σας έχει δώσει ο Θεός
     Πάντοτε να θυμόσαστε αυτό:
    Ο Θεός φτιάχνει την ζεστή σοκολάτα. Δεν διαλέγει την κούπα.
    Οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι δεν είναι αυτοί που έχουν τα καλύτερα πράγματα.
    Είναι εκείνοι που φτιάχνουν το καλύτερο με αυτά που έχουν!
    Ζήστε απλά . . .
    Αγαπάτε γενναιόδωρα . . .
    Ενδιαφερθείτε βαθιά . . .
    Μιλάτε ευγενικά . . .
    Αφήστε τα υπόλοιπα στον Θεό, και θυμηθείτε:
    Οι πλουσιότεροι άνθρωποι δεν είναι εκείνοι που έχουν τα περισσότερα αλλά εκείνοι που χρειάζονται τα λιγότερα.
    Απλά απολαύστε την ζεστή σοκολάτα σας!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ποτέ μην το βάζεις κάτω…συνέχισε να αγωνίζεσαι…!

    Ξέρω ότι πολλές φορές αισθάνεσαι ότι δεν κατάφερες τίποτα. Ότι πάλι έπεσες στα ίδια πάθη, στα ίδια λάθη, σε εκείνα που σε κάνουν να νιώθεις αδύναμος, ένοχος και αμετανόητος.
    Και όμως είχες δώσει μια υπόσχεση στο Θεό και τον εαυτό σου. Κι όμως είχες πει, «δεν θα το ξανακάνω ποτέ πια». Είχες γονατίσει μάλιστα στην προσευχή γι αυτό το θέμα με την καρδιά γεμάτη πόνο αλλά και ελπίδα ότι δεν θα ξανασυμβεί.
    Κι όμως, πάλι ήρθε, πάλι το συναντάς, το πάθος, την αδυναμία, το λάθος και αστοχία. Αισθάνεσαι ότι τίποτε δεν άλλαξε, ότι όλα είναι πάλι τα ίδια, ότι πάλι από την αρχή.
    Κι όμως δεν είναι έτσι. Άδικα χτυπάς τον εαυτό σου και μάλιστα πιο σκληρά από όλους του δήμιους και βασανιστές. Ξέρεις κάτι;; η δική σου ματιά είναι η πιο σκληρή.
    Όταν βρίσκεσαι σε ένα δρόμο, και κινείσαι δεν σημαίνει ότι έφτασες και στο προορισμό. Μπορεί να πέσεις, να χτυπήσεις, να λασπωθείς, να χαθείς μάλιστα, όμως δεν παύεις να είσαι μέσα στο δρόμο. Ο ιερός Χρυσόστομος τι λέει: το φοβερό δεν είναι να πέσεις αλλά να μείνεις κάτω.
    Ποσό εγωισμό θέλει, ώστε να επιθυμείς να φτάσεις αμέσως στο τέρμα πριν καν ακόμη ξεκινήσεις. Να μην βλέπεις τι μπορείς και τι αντέχεις κάθε φορά, αλλά τι και πως θα έπρεπε να είσαι. Όχι τι είσαι αλλά τι θα έπρεπε να είσαι. Αυτό είναι συμβόλαιο θανάτου. Είναι σίγουρη αποτυχία.
    Όταν σε έχουν δέσει με σχοινιά και αυτό είναι τα πάθη, δεν είναι δυνατόν να λυθείς αμέσως. Όμως κάθε φορά που εσύ θα παλεύεις και θα αγωνίζεσαι, ακόμη κι αν δεν έχεις ελευθερωθεί, θα έχεις έστω και λιγάκι κάνει πιο ανώδυνο το σφίξιμο, έχεις λασκάρει τα σχοινιά, έχουν γίνει πιο άνετα. Έχεις λιγάκι κερδίσει την ελευθερία σου.
    Δεν το βλέπεις όμως αυτό. Δεν το νιώθεις; Εσύ νιώθεις ότι είσαι το ίδιο και χειρότερα. Γιατί;
    Μα γιατί δεν έχεις μάθει να εκτιμάς τα απλά μαθήματα, τα σιγανά βήματα, τον αρμονικό ρυθμό. Θέλεις σπουδαία και θαυμαστά, θέλεις υψηλά και μέγιστα, θέλεις να μην πονάς και να μην δακρύζεις, να γίνουν όλα ανώδυνα και πολύ γρήγορα, όπως το φαγητό σου, το ποτό σου, το κινητό σου, το αμάξι σου, η αγάπη σου.
    Δεν κατανόησες ότι δεν έχει σημασία το ταξίδι αλλά η διαδρομή. Ότι αυτή σε διδάσκει.
    Ότι μια πτώση μπορεί να σε ωφελήσει πολύ περισσότερο από μια μεγάλη σου «αρετή».
    π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος (π. Λίβυος)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Μην ελπίζεις, αποφάσισε!

    Ενώ περίμενα να υποδεχθώ ένα φίλο μου στο αεροδρόμιο και είχα τεταμένη την προσοχή μου να τον εντοπίσω, παρατήρησα έναν άνθρωπο να έρχεται προς το μέρος μου με δύο ελαφριές βαλίτσες. Σταμάτησε δίπλα μου για να χαιρετήσει την οικογένειά του. Έκανε νόημα στον μικρότερο γιο του-γύρω στα έξι- καθώς άφηνε τις βαλίτσες του καταγής. Αγκαλιάστηκαν θερμά και ο πατέρας του είπε: « Πόσο χαίρομαι που σε βλέπω, γίγαντά μου! Μου έλειψες». Ο γιος τού χαμογέλασε κάπως δειλά, με χαρά που καθρεφτίστηκε στα μάτια του, και απάντησε σιγά: «Κι εμένα, μπαμπά».
    Τότε ο πατέρας κοίταξε στα μάτια τον μεγαλύτερο γιο του, – ίσως εννέα με δέκα- ενώ με τα δυο του χέρια σαν δυο βεντούζες έσφιξε το πρόσωπό του και είπε: «Τόμας, είσαι άντρας. Σε αγαπώ πάρα πολύ!» και αγκαλιάστηκαν θερμά.
    Ενώ συνέβαινε αυτό, ένα κοριτσάκι – ίσως ένα, ενάμισι έτους- ήταν ανήσυχο από τον ενθουσιασμό του στην αγκαλιά της μητέρας του και δεν έπαιρνε τα μάτια του από το υπέροχο θέαμα της επιστροφής του πατέρα του. Ο άνδρας είπε: «Γεια σου, μωράκι μου», και το πήρε απαλά από την αγκαλιά της μητέρας του. Το φίλησε στο πρόσωπό του και το έφερε πάνω στο στήθος του. Εκείνο αμέσως χαλάρωσε και έγειρε το κεφαλάκι του πάνω στον ώμο του ακίνητο και ικανοποιημένο.
    Μετά από αρκετές στιγμές έδωσε την κόρη του στον μεγαλύτερο γιο και δήλωσε: «Έχω αφήσει το καλύτερο για το τέλος!». Έδωσε τότε στη σύζυγό του το μεγαλύτερο και θερμότερο φιλί που θυμάμαι να έχω δει ποτέ. Την κοίταξε στα μάτια και μόλις που ακούστηκε είπε : «Σε αγαπώ τόσο πολύ!». Αλληλοκοιτάχτηκαν με ένα ακτινοβόλο χαμόγελο. Ξαφνικά ένιωσα άβολα, σαν να ήμουν εισβολέας σε κάτι ιερό και όλως αυθόρμητα μου βγήκε : «Ουάου, πόσον καιρό είστε παντρεμένοι;».
    «Δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια» απάντησε, χωρίς να πάρει το βλέμμα του από τη σύζυγό του. «Λοιπόν, πόσον καιρό είστε μακριά;» ρώτησα. Το πρόσωπό του ακόμη ακτινοβολούσε καθώς κοιτούσε τη γυναίκα του και μου απάντησε: «Δύο ολόκληρες ημέρες!».
    Δύο ημέρες; Έμεινα έκπληκτος! Ήμουν σίγουρος από την ένταση του χαιρετισμού που μόλις είχα δει πως είχαν περάσει τουλάχιστον εβδομάδες αν όχι μήνες. Ξέρω πως η έκφραση του προσώπου μου με πρόδωσε. Έτσι είπα μάλλον αμήχανος, για να τελειώνει η εισβολή μου και να επιστρέψω στην αναζήτηση του φίλου μου: «Ελπίζω ο γάμος μου να έχει αυτή τη δυναμική μετά από δεκατέσσερα χρόνια!».
    Ο άνθρωπος σταμάτησε να χαμογελά, με κοίταξε κατάματα και μου ευχήθηκε κάτι που μου αποκάλυψε ένα διαφορετικό πρόσωπο. «Μην ελπίζεις, φίλε μου, αποφάσισε!». Μου χάρισε και πάλι το υπέροχο χαμόγελό του και σφίγγοντάς μου θερμά το χέρι μου ευχήθηκε: «Ο Θεός να σε ευλογεί!». Μετά από αυτό, η οικογένειά του και αυτός απομακρύνθηκαν πεζοί. Στεκόμουν ακίνητος παρατηρώντας τους. «Πού ταξιδεύεις;» με προσγείωσε ο φίλος μου που με ανακάλυψε πρώτος, ενώ βρισκόμουν εκεί για να τον περιμένω! Χωρίς δισταγμό, αλλά και με μια περίεργη αίσθηση σιγουριάς απάντησα: «Στο Μέλλον μου!».

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Η κρυμμένη ευτυχία

    Στην αρχή του χρόνου συγκεντρώθηκαν τα ταγκαλάκια, όπως τα αποκαλούσε ο γέροντας Παϊσιος, και αποφάσισαν να κάνουν μια φάρσα με τους ανθρώπους.
    Ένα από αυτά είπε: Τι θα λέγατε να κάναμε λίγη «πλάκα» με τους ανθρώπους, αφαιρώντας τους κάτι;
    - Και τι μπορούμε να τους αφαιρέσουμε; είπε κάποιο άλλο.
    Μετά από πολλή σκέψη το πιο μικρό είπε: Ας τους πάρουμε την ευτυχία. Το πρόβλημα όμως είναι πού να την κρύψουμε, ώστε να μην τη βρούνε.
    Κάποιο πρότεινε: Να την κρύψουνε στην κορυφή του ψηλότερου βουνού του κόσμου.
    - Όχι. Είπε κάποιο άλλο. Οι άνθρωποι διαθέτουν τεράστια δύναμη. Κάποιος θα μπορούσε να πάει να τη βρει και τότε όλοι θα μπορούσαν να ξέρουν πού να την αναζητήσουν.
    - Τότε να την κρύψουμε στο βυθό της θάλασσας, πρότεινε ένα άλλο ταγκαλάκι.
    Όχι, έχουν υπερσύγχρονα υποβρύχια και πολύ σύντομα θα τη βρούνε, αντέτεινε το πρώτο.
    - Να τη φυγαδέψουμε σε ένα μακρινό πλανήτη, πρότειναν εν χορώ κάποια άλλα.
    -Τα διαστημόπλοια πάνε κι έρχονται στο διάστημα. Θα την ανακαλύψουν και θα επαίρονται και θα αλαλάζουν ως νέοι μαραθωνοδρόμοι…
    Ένα ταγκαλάκι καθόταν σιωπηλό, ακούγοντας προσεκτικά και αναλύοντας σοβαρά κάθε πρόταση.
    - Νομίζω, είπε στοχαστικά, υπάρχει ένας χώρος τον οποίο οι άνθρωποι ποτέ δεν θα τον ψάξουν.
    Όλα ξαφνιάστηκαν, αλληλοκοιτάχτηκαν και ρώτησαν ταυτόχρονα.
    - Πού δεν θα ψάξουν;
    - Βαθιά μέσα τους. Εκεί θα κρύψουμε την ευτυχία. Οι άνθρωποι θα είναι τόσο απασχολημένοι ψάχνοντας παντού, πέρα από τους εαυτούς τους, που ποτέ δεν θα τη βρούνε!
    Όλα τα ταγκαλάκια συμφώνησαν. Από τότε ο άνθρωπος δαπανά τη ζωή του ψάχνοντας για την ευτυχία του χωρίς να γνωρίζει ότι αυτή βρίσκεται μόνο μέσα του. «Η Βασιλεία του Θεού εντός υμών εστιν». (Λουκ 17,21).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Κάποτε έγινε αγώνας βατράχων. Στόχος να ανέβουν στην υψηλότερη κορυφή ενός πύργου.
    Πολλοί άνθρωποι συγκεντρώθηκαν να τους υποστηρίξουν. Στην πραγματικότητα, ο κόσμος δεν πίστευε ότι ήταν εφικτό να ανέβουν οι βάτραχοι στην κορυφή του πύργου και το μόνο που άκουγες ήταν:
    «Τι κόπος! Ποτέ δεν θα τα καταφέρουν...».Οι βάτραχοι άρχισαν να αμφιβάλλουν για τους εαυτούς τους. Ο κόσμος συνέχιζε: «Τι κόπος! Ποτέ δεν θα τα καταφέρουν...».
    Και οι βάτραχοι ο ένας μετά τον άλλον, παραδέχονταν την ήττα τους, εκτός από έναν, που συνέχισε να σκαρφαλώνει. Στο τέλος, μόνον αυτός, και μετά από τρομερή προσπάθεια, κατόρθωσε να φθάσει στην κορυφή. Ένας από τους χαμένους βατράχους, πλησίασε να τον ρωτήσει, πως τα κατάφερε να ανέβει στην κορυφή. Τότε συνειδητοποίησε ότι... ο Βάτραχος... ήταν κουφός!!!
    Συμπέρασμα: Ποτέ να μην ακούμε ανθρώπους, που έχουν την κακή συνήθεια να είναι αρνητικοί, διότι μας κλέβουν τις μεγαλύτερες επιθυμίες και τους πόθους μας. Να εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας.
    Πάντα να κάνουμε τον «κουφό» απέναντι σε όσους μας λένε ότι δεν μπορούμε να πετύχουμε τους στόχους μας. Επιβάλλεται να έχουμε την ελπίδα μας μόνο στον Θεό και να επικαλούμαστε με πίστη και άκρα ταπείνωση την εξ’ ύψους θεία δύναμη. Με πίστη και ισχυρή θέληση μπορούμε με τη βοήθεια του Θεού και όρη να μετατοπίσουμε, διότι «ὅτι χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν.» (Ιωάν. 15,5).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ένας φτωχός ρώτησε τον σοφό:
    «Γιατί είμαι τόσο φτωχός;»
    Ο σοφός του απάντησε:
    «Γιατί δεν έχεις μάθει να δίνεις.»
    Ο φτωχός είπε:
    «Αφού δεν έχω τίποτα να δώσω.»
    Ο σοφός απάντησε:
    «Και όμως έχεις κάτι να δώσεις ....
    - Με το πρόσωπο, μπορείς να δώσεις, στους άλλους, ένα χαμόγελο.
    - Με το στόμα, μπορείς να επαινέσεις ή να παρηγορήσεις τους άλλους.
    - Με την καρδιά, μπορείς να δώσεις αγάπη στους άλλους.
    - Με τα μάτια, μπορείς να κοιτάξεις τους άλλους με καλοσύνη.
    - Με το σώμα, μπορείς, να το χρησιμοποιήσεις  , για να βοηθήσεις τους άλλους.
    Επομένως, στην πραγματικότητα, δεν είσαι φτωχός...... Η «φτώχεια» του πνεύματος είναι η πραγματική φτώχεια.»

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Η ευτυχία  είναι θέμα επιλογής
    Ένας άνδρας 92 ετών , ευπαρουσίαστος και με προσεγμένη εμφάνιση ήρθε σήμερα στο Γηροκομείο. Η ογδοντάχρονη  σύζυγός του έχει πεθάνει πρόσφατα και είναι υποχρεωμένος να αφήσει το σπίτι του. Μετά από αναμονή μερικών ωρών στο σαλόνι του γηροκομείου , χαμογελάει ευγενικά καθώς του ανακοινώνεται ότι το  μικρό δωμάτιό του είναι έτοιμο.
    Προχωρούσαμε σιγά σιγά προς το ασανσέρ, χρησιμοποιώντας το μπαστούνι του, και του περιέγραφα το μικρό δωμάτιο και το μικροπρόβλημα με το σεντόνι που είναι κρεμασμένο στο παράθυρο αντί για κουρτίνα.
    «Μου αρέσει πολύ» λέει με ενθουσιασμό οχτάχρονου αγοριού, που μόλις του έχουν δωρίσει ένα κουταβάκι.
    «Κύριε, δεν έχετε δει ακόμη το δωμάτιό σας. Σε λίγο θα είμαστε εκεί» του λέω.
    «Αυτό δεν έχει καμιά σημασία» μου απαντά. « Η ευτυχία είναι κάτι που έχω επιλέξει εκ των προτέρων. Αν θα μου αρέσει το δωμάτιο δεν εξαρτάται από τη διακόσμηση ή τα έπιπλα – μάλλον εξαρτάται από το πώς έχω αποφασίσει να το δω.  Έχω ήδη αποφασίσει στο μυαλό μου ότι θα μου αρέσει το δωμάτιο.  Είναι μια απόφαση που παίρνω κάθε πρωί όταν ξυπνάω. Μπορώ να επιλέξω αν θα περάσω τη μέρα μου στο κρεβάτι απαριθμώντας όλες τις δυσκολίες που έχω με τα μέλη του σώματός μου που δεν λειτουργούν πλέον πολύ καλά ή μπορώ να σηκωθώ και να ευχαριστήσω τον Θεό για εκείνα τα μέλη του σώματος που είναι ακόμη σε κατάσταση λειτουργίας . Η κάθε ημέρα είναι ένα δώρο και όσο μπορώ  να ανοίγω τα μάτια μου, θα επικεντρώνομαι στην καινούργια μέρα και σε όλες τις ευχάριστες αναμνήσεις που υπήρξαν στη διάρκεια της ζωής μου. Τα γηρατειά είναι σαν ένας τραπεζικός λογαριασμός. Μπορείς να αποσύρεις αργότερα στη ζωή σου ό,τι έχεις καταθέσει κατά την πορεία.
    Η συμβουλή μου είναι να καταθέσεις την ευτυχία που μπορείς στον τραπεζικό λογαριασμό των αναμνήσεών σου. Σε ευχαριστώ που από την πλευρά σου συμπληρώνεις τον λογαριασμό των αναμνήσεών μου , τον οποίο ακόμη συνεχίζω να συμπληρώνω…
    Να θυμάσαι αυτές τις απλές οδηγίες για την ευτυχία:
    1.Ελευθέρωσε την καρδιά σου από το μίσος.
    2.Ελευθέρωσε το μυαλό σου από το άγχος.
    3.Δώσε περισσότερο.
    4.Ανέμενε λιγότερο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Ένας άντρας ένιωθε να καταπιέζεται έντονα από τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε στη ζωή του και παραπονέθηκε στον μέντορά του.
    «Δεν μπορώ να το αντέξω! Αυτή η ζωή έχει γίνει αφόρητη!»
    Ο μέντοράς του πήρε μια χούφτα στάχτη και την έριξε σ’ ένα ποτήρι γεμάτο με καθαρό νερό που είχε πάνω στο τραπέζι για να πιει, λέγοντας:
    «Αυτά είναι τα βάσανά σου!»
    Το νερό στο ποτήρι θόλωσε και αχρηστεύτηκε. Ο μέντορας το πέταξε. Στη συνέχεια  γέμισε ξανά τη χούφτα του με στάχτη, όπως την προηγούμενη φορά, άνοιξε το παράθυρο και την εκσφενδόνισε στη θάλασσα. Η στάχτη διασκορπίστηκε αυτοστιγμεί αλλά η θάλασσα παρέμεινε όπως ακριβώς ήταν και πριν.
    «Βλέπεις, του είπε, κάθε μέρα πρέπει να αποφασίζεις αν θα είσαι ένα ποτήρι νερό ή  η θάλασσα. Υπάρχουν πάρα πολλές μικρές καρδιές γύρω μας, πάρα πολλές μικρές διστακτικές ψυχές, πάρα πολλά φτωχά μυαλά και παράλυτα χέρια. Μία από τις πλέον σοβαρές ελλείψεις της εποχής μας είναι το θάρρος. Όχι η ανόητη ψευτοπαλληκαριά και αναίσθητη απερισκεψία αλλά το πραγματικό θάρρος στην αντιμετώπιση κάθε προβλήματος, ώστε ήρεμα να λες: «Κάπου σίγουρα υπάρχει μια λύση και θα ψάξω να τη βρω!»

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Σήμερα το πρωί  αντίκρισα μια πολύ γλυκιά σκηνή. Έπινα με κάποιον φίλο μου καφέ  σε μια καφετέρια. Σε κάποια στιγμή  γλίστρησε από τα χέρια μιας κυρίας ένα ποτήρι με χυμό, που μόλις είχε παραγγείλει.
    Ενώ προσπαθούσε να καθαρίσει το πουκάμισό της, ένα κοριτσάκι γύρω στα τέσσερα, την πλησίασε προσφέροντάς της το πλαστικό κυπελάκι του και της είπε:
    «Γεια σας. Ήπια λίγο και δεν διψώ πια. Δεν μπορείτε να πιείτε, αφού σας έπεσε το ποτήρι. Πάρτε το δικό μου».
    Δεν είναι μια χειρονομία τρυφερής καλοσύνης; Η αθώα χειρονομία του μικρού κοριτσιού έκαμε να ξεπηδήσει  από όλους μας, που βρισκόμασταν εκεί, ένα χαμόγελο, επειδή είχε προκαλέσει μια σειρά όμορφων συναισθημάτων… Φαντάζεστε μια πράξη καλοσύνης μας πώς μπορεί να βελτιώσει τη μέρα αυτών που μας περιβάλλουν;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Ένα κοριτσάκι γύρισε σπίτι του από μιαν επίσκεψη στο γειτονικό σπίτι, που μόλις είχε πεθάνει με τραγικό τρόπο η οχτάχρονη κορούλα του.
    -Τι πήγες να κάνεις; ρώτησε ο πατέρας της.
    -Πήγα για να παρηγορήσω τη μητέρα της, απάντησε η μικρή.
    -Και πώς μπόρεσες να το κάνεις, τόσο μικρή που είσαι; τη ρώτησε ο πατέρας της.
    -Έπεσα στην αγκαλιά της και έκλαψα μαζί της, απάντησε η μικρή.
     Η αγάπη βλέπει και παρατηρεί. Αφουγκράζεται και ακούει. Αγαπώ σημαίνει συμμετέχω με όλο μου το είναι. Όποιος αγαπά ανακαλύπτει μέσα του αστείρευτες (ακένωτες) πηγές παρηγοριάς.  Είμαστε άγγελοι μονάχα με ένα φτερό. Μπορούμε να πετάξουμε μόνο αγκαλιασμένοι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

ΠΕΣΤΕ ΜΑΣ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΜΗΝ ΜΕΝΕΤΕ ΣΙΩΠΗΛΌΙ