Οι ίδιες πολιτικές - οικονομικές συνθήκες με το 1946, υφίστανται και σήμερα.

Με αφορμή την ανάρτησή μας με τίτλο "Η μαύρη εθνική Πηγάδα", μας έστειλε αναγνώστης μας ένα πολύ ενδιαφέρον σχόλιο που αξίζει να το διαβάσετε.

ΣΧΟΛΙΟ

Για το θέμα «συμμετοχή Αντώνη Σαμαρά στο μνημόσυνο της Πηγάδας Μελιγαλά.

Ψυχραιμία παιδιά!

Και απευθύνομαι και στις δύο πλευρές. Αυτές που έφεραν τη χώρα σε αυτό το χάλι, αυτές που αιματοκύλισαν τον τόπο και τώρα, σήμερα, έτος 2012 έχουν θέσει τις βάσεις για νέες συμφορές που βρίσκονται στην εξέλιξή τους.

Η μια (δεξιά παράταξη με μπόλικο "κέντρο") έχει στην καμπούρα της τα ξερονήσια και τα Μακρονήσια και τους άλλους "παρθενώνες εθνικής ανάνηψης", όπως και την οικειοποίηση των Ταγματασφαλητών, τους οποίους πρώτος ο Γεώργιος Παπανδρέου έβγαλε από το Γουδή όπου βρίσκονταν αφοπλισμένοι και σε περιορισμό προκειμένου να λογοδοτήσουν και τους ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ.  

Η άλλη (η αριστερή) έχει στην πλάτη της την σφαγή του Μελιγαλά (που θα μπορούσε να αποφευχθεί!), το "παιδομάζωμα" και το Λιτόχωρο. Και οι δύο ...

δεν είναι αθώες και σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να δικαιολογηθούν τα εγκλήματα αυτά (και πολλά άλλα μικρότερα)στο όνομα καμιάς ιδεολογίας, κανενός "δίκιου", κανενός οράματος κοινωνίας. 

Ο τελικός χαμένος ήταν ο Ελληνικός Λαός και η Πατρίδα! 

Αν εξακολουθούμε και τοποθετούμε τους εαυτούς μας μέσα στα πεδία αυτών των ιστορικών παθών, το μόνο που κάνουμε είναι να διαιωνίζουμε τον Ελληνικό Εμφύλιο, ο οποίος ξεκίνησε λίγο μετά την Επανάσταση του 1821 και συνεχίζεται...

Κάποιοι ξένοι και ντόπιοι παράγοντες το επιδιώκουν αλλά, εμείς είμαστε έτοιμοι να πέσουμε (και πέφτουμε) στην παγίδα. 

Οι ίδιες πολιτικές - οικονομικές συνθήκες με το 1946, υφίστανται και σήμερα. Όπως και οι ίδιες, ψύχραιμες φωνές, αυτές της λογικής, αλλά δυστυχώς ΔΕΝ εισακούσθηκαν και το αυτό συμβαίνει και σήμερα.

Όμως επιβάλλεται αυτές να πρυτανεύσουν αν θέλουμε το καλό μας. Άλλως...

Π.Π.

ΥΓ. Αυτά τα γράφει κάποιος με νεκρούς την εποχή εκείνη. Δεν έχει σημασία από ποια πλευρά. Εξ άλλου, μετά την Κατοχή και την απελευθέρωση,  την ένταξη κάποιου στην μια ή την άλλη πλευρά περισσότερο καθόριζε ο παράγοντας τύχη και λιγότερο η ιδεολογική επάρκεια.