Μέσα από τον ειλικρινή διάλογο, θα βρουμε τη λύση11-5-11

 11-5-11

Γράφει η Πόπη Σουφλή

Μέσα από τον ειλικρινή διάλογο θα βρούμε τις λύσεις για την διαχείριση των απορριμμάτων.Και θα την βρούμε, με συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Μακρυά από πολιτικές και παραταξιακές λογικές. Μακρυά από επιρροές οικονομικών συμφερόντων, που έχουν τρόπους για να κάνουν το μαύρο... άσπρο.

Η αναγνώστρια του attikanea Ελένη Παναγοπούλου από την Κρατέα, με παρρησία καταθέτει τις θέσεις και τα ερωτήματά της και ζητά απαντήσεις.

Με σεβασμό στον αγώνα των κατοίκων της Κερατέας, ανοίγουμε για πολλοστή φορά τον δημόσιο διάλογο, ζητώντας θέσεις και προτάσεις ουσιαστικές, για να βρεθούν λύσεις αποδεκτές από τους κατοίκους που έδωσαν μάχες μηνών.

Κύριε Κεφαλά,

Διάβασα με μεγάλη προσοχή τις αναρτήσεις σας στα Αττικά Νέα και μελέτησα το φυλλάδιο που μοιράσατε στη συνέλευση των κατοίκων της Κερατέας και συνομίλησα την ίδια ημέρα, αν δεν κάνω λάθος, με τον κύριο Στογιάννη. Συμφωνώ απόλυτα με τον τρόπο διαχείρισης των απορριμμάτων που προτείνετε, όμως η ταπεινή μου λογική μού επιβάλει να σημειώσω ένα...

κατά τη γνώμη μου σημαντικό κενό που δημιουργεί η μέθοδος διαχείρισης που προτείνετε. Ανέπτυξα τον συλλογισμό μου και σε προηγούμενη ανάρτηση, αλλά δεν πήρα απάντηση. Για αυτό το λόγο θα προσπαθήσω να τον αναπτύξω ξανά πιο εκτεταμένα:

Ακολουθώ στο σπίτι μου εδώ και χρόνια τη μέθοδο διαχείρισης που προτείνετε. Πραγματικά τα απορρίμματα που πετάω είναι λιγότερα από το 25% των αρχικών. Ανακυκλώνω με προσοχή ό,τι ανακυκλώνεται και κομποστοποιώ όσα απορρίμματα δεν καταναλώνονται από τους σκύλους και τις κότες που έχω στην αυλή μου. Παρ’ όλα αυτά, περίπου το 25% των απορριμμάτων της οικογένειάς μου είμαι υποχρεωμένη να το απορρίψω στους κάδους σύμμεικτων απορριμμάτων, τα οποία οδηγούνται στους ΧΥΤΑ. Πραγματικά, όσο κι αν προσπαθήσω, ο όγκος αυτών των απορριμμάτων δεν μπορεί να μειωθεί περισσότερο.

Θα πρέπει επίσης να λάβουμε υπόψη μας ότι η οικολογική συνείδηση και η ανακύκλωση είναι εξαιρετικά περιορισμένες στην Ελλάδα. Φανταστείτε ότι στην Κερατέα, όπου έχει γίνει τεράστια καμπάνια υπέρ της ανακύκλωσης, δεν υπάρχει γωνιά χωρίς μπλε κάδο και οι κάτοικοι έχουν κατά κάποιο τρόπο ευαισθητοποιηθεί λόγω της απειλής του ΧΥΤΑ, το ποσοστό της ανακύκλωσης φθάνει μετά βίας το 15%. Αντιλαμβάνομαι ότι αυτό το ποσοστό είναι πολύ μικρότερο σε άλλους δήμους, ενώ σε κάποιους άλλους, όπως για παράδειγμα στο Δήμο Σαλαμίνας, τον οποίο επισκέπτομαι συχνά,  αν και υπάρχουν μπλε κάδοι, χρησιμοποιούνται κατά κανόνα ως κάδοι οικιακών απορριμμάτων, απαγορεύοντας στους όποιους συνειδητοποιημένους κατοίκους να συμμετέχουν στην ανακύκλωση.

Ας υποθέσουμε ωστόσο ότι όλοι οι κάτοικοι της Ελλάδας αποφασίζουν να ανακυκλώσουν και να κομποστοποιήσουν μανιωδώς (αν και κατά τη γνώμη μου, αυτό απαιτεί χρόνια ενημέρωσης και καμπανιών). Ας υποθέσουμε επίσης ότι θα καταφέρουν να περιορίσουν τα σύμμεικτα απορρίμματα κατά 70%.

Παρακαλώ πολύ, πείτε μου τι θα γίνει το υπόλοιπο 30%, γιατί αν κατάλαβα καλά από το δημοσίευμά σας, θα καταλήξει για ταφή ΑΚΑΤΕΡΓΑΣΤΟ. Και στο κάτω-κάτω, τα οικιακά απορρίμματα και να ταφούν, ίσως δεν είναι τόσο επικίνδυνο. Τα βιομηχανικά, τα νοσοκομειακά, η λυμματολάσπη; Τα θάβουμε απλά?

Δώστε μου μια συγκεκριμένη απάντηση για τα απορρίμματα που δεν μπορούν να επαναχρησιμοποιηθούν και ΔΕΝ είναι αδρανή. Χωρίς να είμαι τεχνικός ή αρμόδια να αξιολογήσω το θέμα, και φυσικά χωρίς να έχω το οποιοδήποτε οικονομικό συμφέρον από την επιλογή της μίας ή της άλλης μεθόδου, έχω κάνει δεκάδες αναζητήσεις στο διαδίκτυο και έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν αρκετές μέθοδοι διαχείρισης και εκμετάλλευσης των απορριμμάτων που δεν περιορίζουν την ανακύκλωση, ενώ ταυτόχρονα αποφέρουν κέρδη στους δήμους, οδηγώντας (αν βέβαια εφαρμόζεται) σε σημαντική μείωση των δημοτικών τελών, αδήνοντας πίσω μηδενική ή μικρό υπόλειμμα. Κοιτάζοντας επίσης τους πίνακες ρύπων, διαπίστωσα ότι όλα τα επίπεδα είναι σημαντικά και συχνά εντυπωσιακά μικρότερα από τα επιτρεπτά όρια εκπομπών που ορίζει η Ε.Ε.

Βέβαια θα μου πείτε ότι για να επιτευχθεί αυτό πρέπει να τηρούνται κάποιοι κανόνες, αλλά αυτό δεν μπορώ να το πάρω παρά μόνο ως δεδομένο.

Όσον αφορά στον ανώνυμο σχολιαστή, μην προσπαθείτε να δημιουργήσετε εντυπώσεις ότι πρόκειται για «πλασιέ» τεχνολογιών. Επιτρέψτε μου να γνωρίζω ότι και εκείνος, όπως κι εγώ, έχει δώσει μάχη για την αποφυγή δημιουργίας ΧΥΤΑ και είναι πραγματικά άδικο να μειώνετε τον αγώνα του επειδή προτίμησε την ανωνυμία. Ίσως οι λόγοι να μην είναι πάντα πολιτικοί ή οικονομικοί. Ίσως το θάρρος της γνώμης να «τιμωρείται» στις μικρές κοινωνίες, όπου κάθε λέξη παίρνει διαφορετική διάσταση και σχεδόν κατά κανόνα η τρίχα γίνεται τριχιά. Όταν εξέφρασα ακριβώς την ίδια απορία σε ένα blog, η απάντηση που δέχθηκα από μία συντοπίτισσά μου είναι ότι είμαι αποστάτης. Θα πρέπει βέβαια να σημειώσω ότι πολλοί άλλοι σχολιαστές συμμερίστηκαν την απορία μου.

Εμένα δεν με πειράζει καθόλου, κύριε Κεφαλά αν θα με αποκαλέσουν αποστάτη, γιατί ξέρω πολύ καλά ότι δεν είμαι. Είμαι μια ενεργή πολίτης που ρωτάει αυτούς που υποστηρίζουν ότι είναι ειδικοί (όποιοι κι αν είναι αυτοί) και απαιτεί συγκεκριμένες απαντήσεις. Έχω ανοικτό πνεύμα και δεν  θα διστάσω να παραδεχθώ ότι έκανα λάθος, αν μου απαντήσετε επί της ουσίας όχι για τα πολλά ανακυκλώσιμα και κομποστοποιήσιμα απορρίμματα, τα οποία ξέρω τι πρέπει να τα κάνω, αλλά για τα λίγα μη ανακυκλώσιμα, ενδεχομένως βλαβερά και μη αδρανή.

Ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σας

Ελένη Παναγοπούλου